Merhaba birgün negatif olursam yazacağıma söz vermiştim.biraz önce negatif haberimi aldım.. Biraz uzun yazacağım okumayı sevenler için. rutin bir kontrol sonucunda 16-56 pozitif olduğumu öğrendim hiç kendime bunu konduramadım . 36 yaşındaydım. oysaki çok yaygın bir hastalıkmış sonra araştırınca öğrendim. İlk 3 ay gece gündüz ağladım. Kendimi yedim bitirdim. Başıma neler geleceğini bilemiyordum. Aslında bu forumu ve başka bir çok makaleyi siteyi yedim bitirdim herşeyi öğrendim ama ucu bilinmez bir boşluk gibiydi ne zaman bitecekti bilmiyordum. Kısa zamanda atlatanları okuyunca umutlanıyordum ama en zor atlatılan türlerine sahip olduğum için ihtimal vermiyordum zaten çok karamsar biriyim. Süreç şöyle ilerledi. 2023 eylül pozitip olduğumu öğrendim ve kolkoskopi yapıldı. Cin 1 çıktı takipe alındım 6 ay düzenli ahcc ve diğer eksik klasik bildiğiniz vitaminleri kullandım hergün yeşilçay içtim soğan sarımsak turşu suları düzenli yaptığım şeyler oldu. Şuan yazarken yaptıklarımı biryandan hatırlamaya çalışıyorum sizde içinde kendinizden birşeyler bulun diye sigarayı bırakamadım azalttım kimin günler baya az kimi günler baya çok alkol kullanmıyordum zaten. Ve yeme içme düzenim sağlıklıydı hep kendimi bildim bileli. Arada egzersiz yapmaya çalıştım. Aşı olmadım. 3 kutu deflayn kullandım Cinsel birliktelik hiçbirşekilde yaşamadım. 1 sene sonra tekrar test zamanım geldiğinde gitmeye cesaret edemedim yanlış hatırlamıyorsam 2 ay geç gittim test vermeye atlattığıma inanmıyordum. 2025 ocaktı sanırım test verdiğimde 56 gitmiş 16 ile yoluma devam ediyordum çok üzüldüm. Muhtemelen deflaynın faydasını gördüm 56 nın gitmesinde ve cin 1 in gitmesinde. Sonra doktoruma bişiy kullanmalıyım psikolojik olarak kendimi rahatlatmak hiçbişi yapmadan geçmesini beklemek istemedim. 4 kutu papilocore kullandırdı. 6 ay filan sürdü papilocore kullanımım. Bu süreçte yine kendim vitaminlere devam ettim ara ara hep smarlarım da temizdi en başından beri. Geçen hafta tekrar test verdim bugün sonucum geldi. Ve 16 da negatif.. doktor aradığında hıçkırıklara boğuldum sevinçten ağlamak dediklerini yaşadım. Bu yazdıklarım hastalığın tedavi süreci idi hepimizin aslında hemen hemen aynısınu yaptığı. Hepinizden farkı ben 2.5 yıl boyunca kendimi çok hırpaladım. Aynaya bakmak istemedim. Kaygı bozukluğu başladı. Kendimi kimsenin yanında yakıştıramadım. Doktora ilk gittiğimde rahmi alalaım dediğimi hatırlıyorum. Ta ki 8 ay önce hayatıma giren o mükemmel insana kadar beni anlayışla karşıladı destek oldu. Yargılamadı. Moralim iyiydi son aylarda biraz daha az düşünmeye başlamıştım yaşadığımı. Yazarken elim titriyor atladığım biçok şey vardır eminim yazmadığım. Ama bu duyguyu yaşamak güzelmiş darısı başınıza güzel kadınlar
