İçsel Sıkıntılar

KirmiziSatenGecelik .!.:

Yas su kadar yil surer, en az x ay uzulmen lazim, en az x ay kadar yalniz kalmak lazim gibi dusunce yapilari bana cok yorucu geliyor acikcasi. Siz kendinizi anlamaya calismaktan ve iyilesmekten vazgecmediyseniz vucudu, beyni serbest birakmak gerekiyor bazi konularda. Uzun iliskim bittikten sonra uzun bir yalnizlik yasamistim, her gece yataga yattigimda boyle agirligini hissediyordum neredeyse yalnizligin. O donemlerde youtubeda karsiniza rastgele videolar cikar ya, yabanci bir video cikmisti karsima “peki ya gercek aski hic bulamazsaniz” diye. “Ne??? Nasil yani??? Herkes er ya da gec bulmuyor mu dogru kisiyi, hayat boyu yalniz kalmak diye bi ihtimal mi var???” Demistim. Yani tabii ki bu ihtimalin varligindan haberdarim, cevremde 60larinda, 80lerinde hic evlenmemis insanlar, evlenip de hic asik olmamis ya da sevilmemis insanlar var. Ama nedense bunun benim basima gelecegine inanmiyordum, ben cok ozelmisim, cok istisnaymisim, bir seyleri dogru yaparsam bu sona ulasmazmisim gibi. Sonra ciddi ciddi dusundum, gercekten hic aski bulamazsam hayatta yasayacak ne kalacak? Benden ne kalacak, ben tek basima ne anlam ifade ediyorum, hayattan ne bekliyorum, hep yalniz olacaksam ve bu hayati yasayacaksam nelerden zevk aldigimi bulmam, anlam yaratmam lazim. Bunlari ciddi ciddi dusunmeye basladiginizda iyilesiyorsunuz bence. Bundan sonra gercekten buyuk bir ask yasadim, sonrasinda cok aci bir ayrilik yasadim. Ee asik oldum ve kaybettim, bu kadar iyi birini bile kaybettiysem ben yetersiz miyim, daha iyisini nasil bulacagim diye dusunup durdum. Yeniden kendim hakkinda dusunmeye ve aktif olarak bir seyleri degistirmeye basladigimda farkettim ki benim derdim dogru insani bulmak, ask yasamak bile degilmis. Kendimle kalmamak icin, kendi yukumu paylasmak icin, kendime ve topluma sevilebilir oldugumu kanitlamak icin baska bir insana sagliksiz bir sekilde ihtiyac duyuyormusum. Belki siz de korku, endise, uzuntulerinizin altinda yatan sebepleri cozmeye baslarsiniz.

Genişletmek için tıkla...

Dreamies .!.:

Bence bir psikiyatriye git, ilaç iyi gelebilir eğer doktor yazarsa. Anlatsam aman o da dert mi benimkinin yanında diyebilecegin şeyler son yıllarda beni etkiledi doktora gittim bir kaç aydır ilaç kullanıyorum ve çok iyi geldi.

Aslında eve yavru kedi alabilsen tüm dertlerin gider vallahi bak ama sanırım ablanın alerjisi vardı Kafanı meşgul etmen gerekiyor yaşadıkların normal. Ama bazen tek başımıza çabalamak ise yaramiyor işte, o yüzden doktordan bir randevu al dene

Genişletmek için tıkla...

brvnuzyn .!.:

Geçmiş olsun bemde sürekli mantıksız akla mantığa şeyler düşünüyorum ve korkuyorum ilaç bunada iyi gelirmi.acaba

Genişletmek için tıkla...

Coocoo .!.:

Kızlarım dilerim hepiniz iyi ve sıhhatlisinizdir.
Biraz zaman sonra ufak dertleşme başlığı ile karşınızdayım :)

Hem güncelleme yapmak , hem biraz fikirlerinize ihtiyaç duydum .

Sürecimi bilenleriniz zaten var. Bilmeyenler için kısa ve ufak bir özet geçiyorum . Boşanalı 9-10 ay kadar oldu. Anlaşmalı boşandım. Çocuğum yok. Henüz 30 yaşında bile değilim.

Boşanma sürecim oldukça kolay ve hızlıydı. Ancak sonrasında sudan çıkmış balığa döndüm tabi. Boşandıktan sonra eski eşle ilgili gelgitli süreçlerim oldu . Bu durumu atlattım. Yoluma bakmam gerektiğini ciddi bir şekilde anladım.

Kendimden bahsetmem gerekirse mevcut koşulları anlatabilmek ve daha güzel yorumlarınızı duyabilmek adına ,

Çalışan maddi bağımsızlığını kazanmış , geçim ve yaşam sıkıntısı şükürler olsun çekmeyen , oldukça sosyal , gerek iş gerek sosyal çevremde networkü geniş , sanatsal bir kaç hobi ile ilgilenen , spor yapmaya çalışan , ibadet ve manevi yönümü güçlendirmeye çalışan , öz bakım, giyim kuşamına dikkat eden dışarıdan bakan her gözün bu kız boşanma sürecinden cevval şekilde çıkmış diyebileceği bir imaj var.

Ama bu durum benim iç dünyamda maalesef hala bu kadar güçlü ve sağlam değil. Asla başladığım noktada olmadığımı biliyorum. Kendime bazen iyi davranma konusunda ciddi anlamda acımasız gibiyim.

Boşanma sonrası , hem kadınlar hemcinslerim hem erkekler ayrı ayır beni ciddi anlamda yordu diyebilirim . Kadınların bu denli acımasız ve incitici üslubu ve erkeklerin ahlak dışı yaklaşımları neticesinde bayağı olumsuz etkilenmiş olduğumu söyleyebilirim .

Karşıma boşandıktan sonra bir takım erkeklerde çıktı . Ama hepsi ile bir takım uyuşmazlıklarımız vardı. Kimisi ile boy uyuşmazlığı , uzunum biraz ben :) 175 cm , inanç farklılıkları , evlenmeden takılmalık ilişki isteyenler , hayat kültür ve vizyon farklılıkları gibi konular.

Ama son günlerde yoğun bir umutsuzluk içerisindeyim yeniden. Ve artık gerçekten doğru , ahlaklı ve iyi adamların herhangi bir yerde kalmadığına inanmaya başladım .

Hayatıma dışarıdan bakıldığınde her şey yolunda duruyor. Bence de yolunda . Şükürler olsun sağlığım yerinde , maddi olarak refahlı hayat sürebilir haldeyim . Ancak neden bu içsel durumları yaşıyorum bilmiyorum.

Terapide alıyorum bu arada düzenli olarak. Ancak antidepresan tarzı şeyler kullanmıyorum . Kullanmalı veya başlamalı mıyım emin olamıyorum.

Zihnim sürekli olumsuzluk, değersizlik , görülmeme ve yalnızlık üzerine odaklı düşünce üretiyor.

Çevrem birileri ile flört et vs diyor. Ediyorum bazen anlık iyi geliyor sonra bakıyorum adam yamuk :) yeni hayal kırıklığı gibi bir kısır döngüdeyim .

Gelecek kaygısı ve anın umutsuzluğunu sanki çepeçevre yaşıyorum da bu savaşı kaybetmek üzereymişim gibi.

Çevremde olumlu bir çok örnekte var görüyor , duyuyor ve şahitlik ediyorum.

Dışarıdan gelen olumlu ve olumsuz her söze ve lafa çok savunmasız ve açık olduğumu farkettim. Hızlı etkileniyorum . Tesirine giriyorum .

Garip bir huzursuzluk , ait hissedemem hali sürekli. Sürekli tetikte yaşamak gibi.

Valla ben kendi kendimi anlamış değilim. Gelip bir sihirli değnek dokunsun diye beklemiyorum .Çabalıyorum da ama neyi yanlış yapıyorum bulamıyorum.
Var mı kendini böyle garip saçma bir girdaptan kurtarıp nasıl kurtardığını paylaşmak isteyen :))

Şu sıralar en çok ihtiyacım olan ben kendimi bu histen şöyle kurtardım diyen birileri.
Güzel yorum ve fikirlerinizi bekliyorum

Genişletmek için tıkla...