Haklısınız.
İlk evlendigimizde eşimin kardeşinin de(o donem yeni boşanmistı)cocuğu icin istekleri oluyordu,sorun etmiyordum,ayakkabıdir giysidir vb şeyleri ben gayet isteyerek alıyordum hatta,yeni boşandı kendini toparlasın,zorda kalmasın diyerek. Bir gün oyun konsolu istedi,malum markadan,dayın alır falan diyerek,ben hamileydim o dönem, dedim yok artık daha neler,onu da babası alsın,öyle böyle sinir ola ola dedim,ayağıni yorganına göre uzatsın,elektrikli şarjli kaykaylar cıkmışti o dönem mesela,koşa koşa aldı,gereksiz ama popüler ne varsa cocuk ister bu alır sonra parasız kalır vs. Para harcamayı cok seviyor,sürekli alışverişte dolayısıyla bana güvenip almasın dedim bir noktadan sonra. Kestik bu istekleri,önüne geçildi. Cok sinir bozucu bir hal almışti artik zira,kimsenin elzem olmayan istekleri için para harcamak istemedim. Hastalık olur ,birsey olur yine destek olurum ama alışveriş yapacak,gereksiz çul çaput alacak diye ben çocuklarımın hakkını kimseye yedirmem.
Bu arada benim çocuklarımın hala o oyun konsolundan yok. Alacak gücüm olmasına rağmen almadım henüz. Oğlum istiyor eşim almak istedi,okullar kapansın dedim. Belki alirim ama gidipte amcan alsın, dayın alsın demem çocuğuma,imkanım varsa uygun görürsem kendim alirim,kimseden istemem. Kimse almak zorunda değil.
ama ayaklari kesildi.
