Kaynanamla tartıştık, nasıl davranmalıyım ona karşı bilmiyorum

benyeniyimgaliba .!.:

Ben kalmalı misafirlikten hiç hoşlanmam ama eşimin annesi 3 gün kaldı diye bir işe yarasın demem. Siz de çocukla ilgilen dedikten sonrasına cam pencere açık bırakmak gibi tehlikeli bir şey olmadıkça karışmamalısınız. Bu kadın sevdiğiniz adamı yetiştirdi ve ömür boyu hayatının bir parçası olacak. Baktığı şekli beğeniyorsanız baktırın yok beğenmiyorsanız fayda sağlamaya çalışmayın. 3 günde otursun video izlesin, arada da torun sevsin. Çünkü evlilik tam olarak bu. Bu kadar sadece benim istediğim benim söylediğim şekilde olacak derseniz evinizde huzur kalmaz.

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Ya benim oğlum hem stresli hem aşırı hareketli gerçekten evde durduğumuzda yeri yerinden oynatıyor aklına o tarz yaramazlıklar nasıl geliyor bilmiyorum o nedenle genelde kendimizi dışarı atıyoruz, uyku saatleri dışında günde 4-5 saat rahat dışarıdayız. Evdeyken de asla kendi kendine oynamıyor sürekli anne gel oynayalım diye beni de bırakmıyor. Benim gerçekten hiçbir beklentim yok kayınvalidemden, çünkü gerçekten bakamıyor ama madem dedim hevesli son birkaç aydır anne hadi gel bak cocuguma diyorum, tamam diyor bende evin içinde işlerimi halletmeye çalışıyorum onları rahat rahat otursunlar diye salonda bırakıyorum ama yok maksimum beş dakika abartmıyorum, sonrasında kayınvalidem sıkılıyor bakamıyor. Beş dakika sonra eli telefona gidiyor ya birini arıyor ya da video kaydırmaya başlıyor, çocuk da koşarak benim yanıma geliyor, ya da çocuğum gelmesin diye ona da izlediği videoları izlettirmeye başlıyor. Geçenlerde oğlum yine koridora çağırdı babaannesini oynasınlar diye, beş dakika geçti kadın diyor ki hadi geçip oturalım ben yoruldum. E o zaman neden bana çemkiriyor mesafe koydun diye anlam veremiyorum, al işte mesafe koymadım gel bak çocuğa.. onu da yapamıyor. Desteğe ihtiyacım elbette var ama kayınvalidemden böyle bir beklentim yok, olsaydı çocuğum daha yeni doğduğunda olurdu, şu an büyüdü zaten iyi kötü

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Zaten çocuğum 3 yaşına geldi, destek isteseydim bebekken, daha çok zorlandığım ve uykusuz kaldığım zamanlarda isterdim. Fakat eşim annemi çağır gelsin torununu görsün hem destek olur diyince onu kırmak istemedim yoksa çağırmazdım. E gelince de çocuğa bakmaya üşeniyor, rahat rahat baksın diye işlerimi hallediyorum çocuğumla kayınvalidemi salonda bırakıyorum ama yok üşeniyor, e hal böyleyken de mesafe koydunuz görüşemiyoruz demeye hakkı var mı sizce? Madem görmek istiyor kendisi daha sık davet etsin torunuyla gidelim görsün. Ya da bize gelip kalmak istiyorsa buyursun gelsin ama çocuğa baksın ya da ev işlerine yardım etsin en azından değil mi?

Genişletmek için tıkla...

Zeytin_zey .!.:

Ben kayınvalidenizin kendini öven kendine odaklı biri olduğunu düşündüm yazdıklarınızdan. Ama nedense kötü bi kadınmış gibi de gelmedi. Yani sizde öyle yazmamışsınız zaten. Ama alınmışsınız, bence hiç gerek yok. Çünkü kendi halinde takılmayı seven bi kadına benziyor, he he diyip geçilecek türden biri gibi. Çok ciddiye almanıza gerek yok bence eşinizin hatrına ara sıra görüşün, ara ara konuşun, yeter. Beklenti içine girilecek biri de değilmiş zaten. Ama söylediğini büyütüp böyle tartışmaya girmeniz size yakışmamış bence, gerek yok böyle şeylere, ondan bi beklentiniz varsa söyleyin rica edin, yapmıyor mu, boşverin başka da yapacak bi şey yok, gereksiz kendinizi dolduruyorsunuz

Bi de ekleyeyim böyle kadınlar, kendini eleştirmez bi yere varamazsınız

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Evet her fırsatta kendini aşırı aşırı şekilde övüyor. Kötü biri değil ama inanın bunaldım, gerçekten ondan beklentim yok, haftanın bir veya iki günü görüşmeye de tamamım.. ama haftanın iki veya üç günü gelip bizde kalıyor. Ben zaten çocukla çok yoruluyorum, yemeği bile çocuğum uyuduğu zamanda yapıyorum. Hal böyleyken misafir ağırlamak da istemiyorum, geliyorsa bari destek olsun kafasındayım. Yoksa haftanın iki günü görüşsek, gelip bizde kalmasa beklentim de yok ondan. Sadece bir günümüzü özetlemek istiyorum size; sabah oğlum saat yedi gibi uyandı, kahvaltısını yaptırdım dışarı çıktık gezdik.. dışarıdayken canı simit çekti, ben bu konularda dikkat ederim ama mesela haftada bir simit yiyebilir, her gün yemediği sürece problem yok. Simit aldık eve geldik, baktım kaynanam uyanmış. Hemen oğluma diyor ki; aa ama simit zararlı bir şey böyle olmaz, sabah kahvaltını yapmalısın. Bende dedim ki anneciğim merak etme zaten kahvaltısını yaptı, canını sıkmana gerek yok. Madem torununu o kadar düşünüyor, kalktıktan sonra boş boş oturmak yerine kahvaltı hazırlasın o zaman? Yapmıyorsa da (yapmasın zaten) böyle konuşmasın. Daha sonrasında oğlumun tırnaklarını kesecektim, hemen lafa giriyor bu gün tırnak kesmek için uygun değil, kesme diye. Daha sonrasında oğlum kuruyemiş yemek istedi, bende verdim. Yine lafa girdi; kuruyemişi çiğ olarak yedir, pişmiş ve tuzlu olanlar sağlıklı değil diye.. daha bir sürü şey yazarım uzamasın diye yazmıyorum. Bunun gibi yüzlerce yorum, her şeyi ben bilirim kafasında. Sürekli yaptıklarım hakkında böyle olumsuz yorumlarda bulunması beni çok bunaltıyor. Mesela çocuğum hasta oldu, laf arasında diyor ki benim çocuklarım hiç hasta olmadan büyüdü. Ee ben mi hasta ettim bu çocuğu?? Çocuğumu organik beslemeye çok özen gösteririm, ordan bile beni vurmaya çalışıyor. Ne kadar dikkatli davrandığıma şahit, yine de laf sokar gibi konuşuyor her seferinde. Geçen ailecek hasta olduk, halim yoktu ama oğluma zar zor çorba yaptım. O esnada eşimi aramıştı, eşim de hasta olduğumuzdan bahsetti. Hemen diyor ki; şunu şunu pişirin, şu bitki çayı çok iyi gelir ondan demleyin. Şu yemek çok iyi gelir onu pişirin. Yahu benim halim kalmamış zaten, çok biliyorsan sen pişir getir o zaman. Yok yapmıyorsan da sus yani

Genişletmek için tıkla...

Zeytin_zey .!.:

Anladım anladımmm nasıl biri olduğunu

Değişmez ama. Değiştiremezsiniz böyle insanları. Yani tavsiyem , bahaneler bulun, 4 gün görüşüyorsanız bunu 2 ye indirin , faydası yok zararı olmasın. İlla karışacak kendince, konuşunca gerçekten ciddiye almayın söylensin, zaten ciddiye almadığınızda bildiğinizi yaptığınızda uzatmayacaktır. Ki böyle insanlar uzatmayı da bilmiyor, her zaman takılacakları yeni bi konu çıkıyor çünkü neden bilmiyorum, kayınvalidenizi yüzeysel biri olarak hayal ettim, sizin kadar bile dert etmiyordur emin olun

Genişletmek için tıkla...

eylulcmre .!.:

Bütün bunlar olurken sizin aileniz nerede? O üç haftalık süreçte neden kendi ailenizden birini çağırmadınız?

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Keşke öyle olsa, bize kalmaya geldiğinde neden geldin hadi git de diyemiyorum, denmez haliyle. Ne yapmalıyım bilmiyorum hic. Gerçekten ben mi hatalıyım? Çok mu büyütüyorum? Yani inanın bir gün içinde kırk bilemediniz elli kere yaptıklarım hakkında beni uyarıyor, ev düzenime aşırı karışıyor, her şeye vakıf olmak, kontrol altında tutmak istiyor. Evde ne var ne yok sürekli inceler yatak odama izinsiz girer, say say bitmez yani bazen yetteeeerrrrr diye bağırasım geliyor

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Herkese iyi günler, bir konuda fikrinizi almak istiyorum çok gerildim çünkü.

Kayınvalidemle kayınbabam yaz aylarında köye gider, köy epey uzak olduğu için yazın neredeyse hiç görüşmüyoruz. Kış aylarında da buradaki evlerine gelip kışı burada geçirirler. Benim küçük bir çocuğum var, ilk doğduğu zamanlarda kaynanam sürekli müdahale etmeye çalıştı. Daha 3 aylıktı oğlum, yok çorba içirin yok şunu verin yok doktorun verdiği vitaminleri ilaçları asla kullanmayın vs vs diye değişik ve bebeğe zararlı olabilecek bir sürü önerileri oluyordu, oğlum bebekken kucağında tutmayı bile bilmiyordu eşim defalarca kendisini uyarıyordu, bunun yanı sırası “bırakın ağlasın sakın kucağa almayın alışır diye defalarca beni uyarıyordu, yok işte saçını okşama alışır hep ister, yok şöyle yok böyle çok uzamasın diye kısa kesiyorum. Hatta oğlum iki yaşına yaklaştığında işte acı yemekler yedirin acı yemeye alışsın acı çok faydalı falan diyordu.

Her neyse hem ben hemde eşim müdahale ettirmediğimiz için bize kurulmuştu zaten. Müdahale etmeye çalışmasını geçtim bana hiçbir faydası yoktu, desteksizdim ve kaynanamın bu süreçte hiçbir yardımını görmedim anca bebeğe ve ev düzenime karışmayı akıl edebiliyordu.

Yıllar böyle geçip gitti şu an bebeğim üç yaşına yaklaştı ve iki-üç yaş krizlerini çok fena yaşıyoruz. Yarım gün kreşe gidiyor, kreşte çok güzel oynuyormuş öğretmeni hep anlatıyor ama eve gelince çok fena huysuzluk yapıyor, kreşe başladığından beri böyle. Bide ben iki yaşına kadar hiç ekran vermedim, sabah akşam dışarı çıkardım komşularım bile çok azimlisin maşallah çocuğu sabah akşam dışarı çıkartıyorsun eve tıkmıyorsun ne güzel falan diyorlardı. Dışarı çıkmak, hava almak bana da çok iyi geldiği için de ekstra yapıyordum bunu, evde durmak beni kötü etkilediği için bebeğimin uyku ve yemek saatleri dışında olabildiğince dışarı çıkarıyordum onu. Elimden geldiğince de güzel bakmaya, temiz ve güzel beslemeye çalışıyorum.

Halihazırda kaynanam da burada, bana yine çok fazla desteği yok. Destek vermeyebilir zorunda değil, benim zaten bir beklentim yok şu zamana kadar tek baktım çocuğuma. Ama insan diyor ki bari köstek de olmasın. Hem çok sık görüşüp samimi olalım istiyor hem de bazı şeylerden feragat etmek istemiyor.

Yaz sonu buraya ilk geldiklerinde eşim sürekli “annemi ara sıra bize davet et gelsin ara sıra bir-iki gün bizde kalsın, hem torunuyla da ilgilenir sana da iyi olur” diyordu. Bende onu kırmamak için kaynanamı davet ediyordum. Başlarda gelip haftanın iki günü bizde kalmaya başlamıştı ama oğluma asla bakamıyordu. Ben ev işleri yemek vs ilgilenirken sende çocuğu oynatır mısın anne diyordum, tamam diyip iki dakika çocukla ilgilenip sonra telefondan bir şeyler göstermeye başlıyordu, ya da çocuğu kendi başına bırakıp kendisi telefonuyla oynamaya başlıyordu. Defalarca uyardım ekran izletmiyoruz yapma alıştırma diye, tamam diyip yine aynısını yapıyordu, zaten kendisi ekrana aşırı bağımlı sürekli saatlerce video kaydırabilir telefonu eline almadan duramaz. En son eşim bile fark etti, sen bu çocuğa bakmaya üşeniyorsun bakamıyorsun anne dedi. Daha sonraları da artık bize gelmemeye başladı, size gelince kendime bakamıyorum dedi:)) sen bilirsin anne dedim. Bir de yaşı da genç, daha ellilerinde.

Her neyse iki ay önce de eşim üç haftalığına iş için şehir dışına çıkmıştı, bende çok yoruldum çünkü normalde eşim işten geldiğinde çocuğumuza yatana kadar eşim bakar, tek olunca daha bir zor oldu. Bide hafif üşüttüm halsizliğim de vardı ama oğlum sabah altı-yedi gibi uyanıyordu, evde hiç durmak istemiyor onu parka götür gezdir yedir içir uyut yemeği hazırla derken çok zor geçti, baya da zayıfladım. Bu süreçte de kaynanamın hiç desteğini görmedim toplamda üç kere evine davet etti bizi.

En son geçenlerde bize gelecekti, beni telefonda aramış kaç gibi geleyim diye ama ben oğlumla uğraşıyordum duymadım, eşim de evdeydi ve o gün oğlumuz aşırı huysuzdu onu sakinleştirmeye çalışıyorduk. Daha sonra kaynanama döndüm; anne kusura bakma, oğlum biraz huysuz biz de çok stres olduk anca sakinledi aradığını duymamışım dedim, oda bir şey olmaz geçer siz stres yapmayın dedi. Sonra da eşime “siz bu çocuğu çok şımarttınız böyle olmaz” demiş, eşim de; senin de nasıl çocuk büyüttüğünü gördük anne demiş. Ardından kaynanam da “ablanın çocuğu olduğunda ona ben bakacağım siz de nasıl çocuk büyütülür göreceksiniz” demiş. Bu lafları beni çileden çıkartmaya fazlasıyla yetti. Son birkaç haftadır kendisine karşı oldukça mesafeliyim, aradığında açmıyorum eşim de mesafe koydu.

Son üç gündür de oğlum hastaydı, kreşe gidiyor herhalde oradan hastalık kaptı en son iki gün önce oğlumun çok ateşi vardı sabah da doktora götürdük kan tahlili yapıldı kanında yüksek enfeksiyon çıktı, doktor da normal olarak antibiyotiğe başlattı.

Hastaneden eve geldik eşimi annesi aradı eşim de açmadı, ben sonra dönerim ona dedi ardından da işe gitti. Kaynanam sonrasında beni aradı bende açtım, çocuğumun hasta olduğundan falan bahsettim kaynanam da “aa niye bize haber vermiyorsunuz, bu nasıl iş sende bir mesafelisin bize karşı kocan da aynı, size ne oluyor ne bu” tarzında konuştu. Biz sizin için elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz dedi, onu diyince zaten benim film koptu. Bende cevap verdim; biz neden mesafe koyalım anne? Sen sonbaharda buraya ilk geldiğinde ben seni güzelce çağırdım gel oğlumla oyna haftanın birkaç günü bizde kal, sen bir geldin iki geldin sonrasında “size gelince kendime bakamıyorum” diyerek gelmeyi kestin. Onu geçtim eşim iş için üç haftalığına burda yokken neredeydin, ne kadar zorlandığımı gördün neden gelmedin diye sordum. Oda işte sonbaharda ilk geldiğimde çok yorgundum, kocan iş seyahatindeyken de kayınbaban işe gelip gidiyor ona yemek vs hazırlamam gerekiyordu onu bırakamazdım falan dedi. O zaman bizi daha sık davet etseydin biz erzak alırdık yemek yapman icin dedim, veya da bir tabak fazla yemek yapıp gönderebilirdin dedim, kaynanam da ben sizi hiç mi davet etmedim, haftanın kaç günü çağırıyordum dedi ( eşim yokken toplamda sadece üç gün gittik) . Tamam onu geçtim, neden eşime benim arkamdan “ablanın çocuğu olursa ona ben bakacağım sizde nasıl çocuk bakılır o zaman görürsünüz” diyorsun? dedim. Bu ne demek ya dedim ben çocuk bakmayı bilmiyor muyum? Kaynanam da hemen savunmaya geçti; aaa lissy sen iyi değilsin, sen normal değilsin böyle olmaz. Ben o anlamda mı dedim? Çocuk ilk doğduğunda benim söylediklerimi beğenmiyordunuz beni müdahale ettirmiyordunuz ya bende işte geri durdum karışmadım size falan dedi kendince açıklamaya çalıştı. Hiç kötü niyetle demedim sen benim söylediklerimi nerelere çekiyorsun böyle yaparsanız bir daha asla ağzımı açıp tek kelime etmem, senin uykusuzluktan sinirlerin bozulmuş ne dediğini bilmiyorsun dedi. Bende tamam anne hani beni sürekli eleştiriyorsun ya o zaman umarım kızının çocuğu olduğunda senin bakmana izin verirler de sende şu devirde apartman daireleri içinde tek başına çocuk bakmanın ne denli zor olduğunu görürsün dedim. Kaynanam da zor tabi haklısın ben seni eleştirmiyorum başka yerlere çekme dedi. Benden küçüklerin saygısızılık yapmasına ben asla tahammül edemem zaten bana herkes şaşırıyor eskiden çok serttin şimdi çok yumuşaksın diye dedi, bende saygı sadece büyüklere özel bir şey değil, saygı büyük küçük fark etmeden herkese karşı geçerlidir dedim. İyice çıldırdım:) ama baktım laftan anlamıyor üstüne beni hatalı yapıyor daha da bir şey demedim.

Bir de üstüne kendini övdü durdu, doktorun verdiği ilaçları sakın kullanmayın beni dinleyin ben bitkisel bir şeyler hazırlayacağım onlar hemen iyileştirir dedi. Benim bir doktor bir psikolog kadar bilgim var, çevremdeki herkes benim sözüme önem verir herkes beni sever sayar, köyden çağırıp duruyorlar neden hala gelmedin nerdesin diye sitem ediyorlar. Köye dönünce bu sefer buradakiler küsüyor neden gidiyorsun diye dedi…. Daha bir sürü şey söyleyip kendini daha da övdü, bende lafını yarıda kestim benim işim var sonra konuşuruz diyip kapattım.

Şimdi de ara sıra beni arayıp mesaj atıyor olabildiğince mesafeliyim, bize gelmek istiyormuş torununu özlemiş ama ona karşı nasıl tavır almadan konuşacağımı bilmiyorum. Eşimin bu tartışmadan haberi yok, annesine soğuk/suratsız davranırsam da sebepsiz yere böyle davrandığımı falan düşünecek. Bir yandan anlatmak istiyorum diğer yandan da boşver anlatma diyorum çünkü eskiden ara sıra anlattığım zamanlarda annesini savunmaya geçiyordu direkt, çok kararsız kaldım.

Genişletmek için tıkla...

Salon Kadini .!.:

Sayfayi basa alinca farkettim epey destan yazmissiniz, yazim diliniz akici, begendim ama yani oku oku ha simdi aksiyon cikacak, ha şimdi biri birini yolacak, biri herhalde aniden costu hakaret etti diye bekleye bekleye okudum, tik yok.

Siz kayinvalidr gormemissiniz, bu sadece cahil bir kadincagiz hepsi bu, gereksiz kurulmussunuz kadina.

Not: ilk mesajdan sonra konuya ekleme yaptiysaniz bilmiyorum, bu yazdiklarim ilk mesajiniza ozel yorum.

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Gereksiz kurulduğumu sanmıyorum ya, olayın daha öncesi de var, uzamasın diye çok yazmadım ama son sayfadaki yazdıklarımı okuyabilirseniz mutlu olurum, vaktiniz varsa tabi. Yani evlendiğimizden beri ev düzenime aşırı karışmaya çalışıyor, bizi kontrolü altında tutmaya çalışıyor hep. Ne bileyim yatak odama izinsiz girer kafasına estiği gibi, uyardığım halde önemsemiyor.. Hamileydim çocuğumun ismine karışmaya kalktılar, isim seçmiştik benim hoşuma giden bir isim, eşimi vazgeçirmeye çalıştılar falan filan. Çocuğum doğdu sarılık oldu hastaneye gitmemize engel oldular, kendiliğinden geçermiş sarılık, önemli değilmiş sakın aman hastaneye götürme diye eşimi defalarca uyardı. Birkaç gün geç de olsa ne yapıp edip kavga kıyamet cocugumu hastaneye götürdüm. Ben bunları unutamıyorum maalesef.. daha uzamasın diye çok anlatmıyorum

Genişletmek için tıkla...

Salon Kadini .!.:

Tamam sizin kv su asiri dogalci, muhtemel asi karsiti, chemtrailsci, insta komplocusu yaslilardan anladigim kadariyla. Sanki kendileri zamaninda bebeleri mokun pusurugun icinde buyutmemis gibi, bizim cocuklari hastaneden koruyan tiplerden (evlerden ırak, cahilin komplocusu hic cekilmez)

20 sayfa destan yazmayip basa su ufak detaylari ekleseydiniz daha iyi olurmus, boyle cidden gereksiz kurulmus gibi duruyordunuz zira.

Bundan sonraki surecte esinizi ortaya surup kavgalari ona yaptirin.

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Yoo değil tabiki, gelsin torununu birkaç saat görsün, sevsin. Ama öyle olmuyor özellikle son birkaç haftadır gelip iki veya üç gün bizde kalıyor. Tamam ona da okeyim fakat en azından eleştirmesin her şeyi değil mi? Çocuk öyle bakılmaz, çocuğa şunu yap yesin şunu ver içsin aman sakın ilaç içmesin vs diyor, e madem öyle o zaman o gelip baksın, o gelip yemeğini hazırlasın madem ben iyi yapamıyorum? Ben normalde pek kahvaltı yapmıyorum bazen fırsatım olmuyor oğlumla beraber hızlıca atıştırıp çıkıyoruz, bazen yemek yapamadığım günler oluyor. Evde kv olunca mesela kahvaltıyı hazırlıyorum çayı demliyorum, oda bu süreçte torunuyla oynayabilir değil mi? Beş dakika oynayıp sonra yine telefona sarılıyor çocuk da benim peşimi bırakmıyor

Genişletmek için tıkla...

Onfo .!.:

Kimse çocuğuna karışılmasını istemez evet.ama sizde Madem kaynananızdan bu kadsr şikayetçisınız neden çocuğunuzla ilgilenmesini istiyorsunuz. Ayrıca kaynananız sizin kendı bildiğiniz doğruları uygulayıp, yoruma açve tavsiyeye açık olmamanız sebebiyle, çocuğunuza karşı ilgisiz kalıyor .siz bayağı detaycısınız.

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Evet tam da o tiplerden, eşim bazen diyor anne biz kola içiyorduk sen bize bakmıyordun, yemek yapmaya üşenirdin falan diyor ara sıra… Ama şimdi gelmiş ben çocuklarımı şöyle büyüttüm, böyle yaptım diye kendini övüyor. Benim oğlum hasta oldu sabahı sabah ettik, eşimle bir saat bile uyuyamadık ama kaynanam hala diyor ki; benim çocuklarım hiç hasta olmadan büyüdüler. Böyle bir şey mümkün mü? Hadi diyelim mümkün, ne diye böyle bir cümle kuruyor bana? Yani ben cocugumu hasta ettim cocuguma bakamıyor muyum? Ne kadar özendiğime kendisi de şahit ama hep bir laf sokma peşinde. Çocuğumun kan tahlilinde yüksek enfeksiyon çıktı, antibiyotiksiz iyileşir mi sizce? Bence daha kötü olabilir Allah korusun. Kaynanam da diyor ki sakkınnn ilaç verme… Daha bir sürü şey var da uzar gider yazarsam.

Gerçekten ben abartıyor muyum ya?

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Herkese iyi günler, bir konuda fikrinizi almak istiyorum çok gerildim çünkü.

Kayınvalidemle kayınbabam yaz aylarında köye gider, köy epey uzak olduğu için yazın neredeyse hiç görüşmüyoruz. Kış aylarında da buradaki evlerine gelip kışı burada geçirirler. Benim küçük bir çocuğum var, ilk doğduğu zamanlarda kaynanam sürekli müdahale etmeye çalıştı. Daha 3 aylıktı oğlum, yok çorba içirin yok şunu verin yok doktorun verdiği vitaminleri ilaçları asla kullanmayın vs vs diye değişik ve bebeğe zararlı olabilecek bir sürü önerileri oluyordu, oğlum bebekken kucağında tutmayı bile bilmiyordu eşim defalarca kendisini uyarıyordu, bunun yanı sırası “bırakın ağlasın sakın kucağa almayın alışır diye defalarca beni uyarıyordu, yok işte saçını okşama alışır hep ister, yok şöyle yok böyle çok uzamasın diye kısa kesiyorum. Hatta oğlum iki yaşına yaklaştığında işte acı yemekler yedirin acı yemeye alışsın acı çok faydalı falan diyordu.

Her neyse hem ben hemde eşim müdahale ettirmediğimiz için bize kurulmuştu zaten. Müdahale etmeye çalışmasını geçtim bana hiçbir faydası yoktu, desteksizdim ve kaynanamın bu süreçte hiçbir yardımını görmedim anca bebeğe ve ev düzenime karışmayı akıl edebiliyordu.

Yıllar böyle geçip gitti şu an bebeğim üç yaşına yaklaştı ve iki-üç yaş krizlerini çok fena yaşıyoruz. Yarım gün kreşe gidiyor, kreşte çok güzel oynuyormuş öğretmeni hep anlatıyor ama eve gelince çok fena huysuzluk yapıyor, kreşe başladığından beri böyle. Bide ben iki yaşına kadar hiç ekran vermedim, sabah akşam dışarı çıkardım komşularım bile çok azimlisin maşallah çocuğu sabah akşam dışarı çıkartıyorsun eve tıkmıyorsun ne güzel falan diyorlardı. Dışarı çıkmak, hava almak bana da çok iyi geldiği için de ekstra yapıyordum bunu, evde durmak beni kötü etkilediği için bebeğimin uyku ve yemek saatleri dışında olabildiğince dışarı çıkarıyordum onu. Elimden geldiğince de güzel bakmaya, temiz ve güzel beslemeye çalışıyorum.

Halihazırda kaynanam da burada, bana yine çok fazla desteği yok. Destek vermeyebilir zorunda değil, benim zaten bir beklentim yok şu zamana kadar tek baktım çocuğuma. Ama insan diyor ki bari köstek de olmasın. Hem çok sık görüşüp samimi olalım istiyor hem de bazı şeylerden feragat etmek istemiyor.

Yaz sonu buraya ilk geldiklerinde eşim sürekli “annemi ara sıra bize davet et gelsin ara sıra bir-iki gün bizde kalsın, hem torunuyla da ilgilenir sana da iyi olur” diyordu. Bende onu kırmamak için kaynanamı davet ediyordum. Başlarda gelip haftanın iki günü bizde kalmaya başlamıştı ama oğluma asla bakamıyordu. Ben ev işleri yemek vs ilgilenirken sende çocuğu oynatır mısın anne diyordum, tamam diyip iki dakika çocukla ilgilenip sonra telefondan bir şeyler göstermeye başlıyordu, ya da çocuğu kendi başına bırakıp kendisi telefonuyla oynamaya başlıyordu. Defalarca uyardım ekran izletmiyoruz yapma alıştırma diye, tamam diyip yine aynısını yapıyordu, zaten kendisi ekrana aşırı bağımlı sürekli saatlerce video kaydırabilir telefonu eline almadan duramaz. En son eşim bile fark etti, sen bu çocuğa bakmaya üşeniyorsun bakamıyorsun anne dedi. Daha sonraları da artık bize gelmemeye başladı, size gelince kendime bakamıyorum dedi:)) sen bilirsin anne dedim. Bir de yaşı da genç, daha ellilerinde.

Her neyse iki ay önce de eşim üç haftalığına iş için şehir dışına çıkmıştı, bende çok yoruldum çünkü normalde eşim işten geldiğinde çocuğumuza yatana kadar eşim bakar, tek olunca daha bir zor oldu. Bide hafif üşüttüm halsizliğim de vardı ama oğlum sabah altı-yedi gibi uyanıyordu, evde hiç durmak istemiyor onu parka götür gezdir yedir içir uyut yemeği hazırla derken çok zor geçti, baya da zayıfladım. Bu süreçte de kaynanamın hiç desteğini görmedim toplamda üç kere evine davet etti bizi.

En son geçenlerde bize gelecekti, beni telefonda aramış kaç gibi geleyim diye ama ben oğlumla uğraşıyordum duymadım, eşim de evdeydi ve o gün oğlumuz aşırı huysuzdu onu sakinleştirmeye çalışıyorduk. Daha sonra kaynanama döndüm; anne kusura bakma, oğlum biraz huysuz biz de çok stres olduk anca sakinledi aradığını duymamışım dedim, oda bir şey olmaz geçer siz stres yapmayın dedi. Sonra da eşime “siz bu çocuğu çok şımarttınız böyle olmaz” demiş, eşim de; senin de nasıl çocuk büyüttüğünü gördük anne demiş. Ardından kaynanam da “ablanın çocuğu olduğunda ona ben bakacağım siz de nasıl çocuk büyütülür göreceksiniz” demiş. Bu lafları beni çileden çıkartmaya fazlasıyla yetti. Son birkaç haftadır kendisine karşı oldukça mesafeliyim, aradığında açmıyorum eşim de mesafe koydu.

Son üç gündür de oğlum hastaydı, kreşe gidiyor herhalde oradan hastalık kaptı en son iki gün önce oğlumun çok ateşi vardı sabah da doktora götürdük kan tahlili yapıldı kanında yüksek enfeksiyon çıktı, doktor da normal olarak antibiyotiğe başlattı.

Hastaneden eve geldik eşimi annesi aradı eşim de açmadı, ben sonra dönerim ona dedi ardından da işe gitti. Kaynanam sonrasında beni aradı bende açtım, çocuğumun hasta olduğundan falan bahsettim kaynanam da “aa niye bize haber vermiyorsunuz, bu nasıl iş sende bir mesafelisin bize karşı kocan da aynı, size ne oluyor ne bu” tarzında konuştu. Biz sizin için elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz dedi, onu diyince zaten benim film koptu. Bende cevap verdim; biz neden mesafe koyalım anne? Sen sonbaharda buraya ilk geldiğinde ben seni güzelce çağırdım gel oğlumla oyna haftanın birkaç günü bizde kal, sen bir geldin iki geldin sonrasında “size gelince kendime bakamıyorum” diyerek gelmeyi kestin. Onu geçtim eşim iş için üç haftalığına burda yokken neredeydin, ne kadar zorlandığımı gördün neden gelmedin diye sordum. Oda işte sonbaharda ilk geldiğimde çok yorgundum, kocan iş seyahatindeyken de kayınbaban işe gelip gidiyor ona yemek vs hazırlamam gerekiyordu onu bırakamazdım falan dedi. O zaman bizi daha sık davet etseydin biz erzak alırdık yemek yapman icin dedim, veya da bir tabak fazla yemek yapıp gönderebilirdin dedim, kaynanam da ben sizi hiç mi davet etmedim, haftanın kaç günü çağırıyordum dedi ( eşim yokken toplamda sadece üç gün gittik) . Tamam onu geçtim, neden eşime benim arkamdan “ablanın çocuğu olursa ona ben bakacağım sizde nasıl çocuk bakılır o zaman görürsünüz” diyorsun? dedim. Bu ne demek ya dedim ben çocuk bakmayı bilmiyor muyum? Kaynanam da hemen savunmaya geçti; aaa lissy sen iyi değilsin, sen normal değilsin böyle olmaz. Ben o anlamda mı dedim? Çocuk ilk doğduğunda benim söylediklerimi beğenmiyordunuz beni müdahale ettirmiyordunuz ya bende işte geri durdum karışmadım size falan dedi kendince açıklamaya çalıştı. Hiç kötü niyetle demedim sen benim söylediklerimi nerelere çekiyorsun böyle yaparsanız bir daha asla ağzımı açıp tek kelime etmem, senin uykusuzluktan sinirlerin bozulmuş ne dediğini bilmiyorsun dedi. Bende tamam anne hani beni sürekli eleştiriyorsun ya o zaman umarım kızının çocuğu olduğunda senin bakmana izin verirler de sende şu devirde apartman daireleri içinde tek başına çocuk bakmanın ne denli zor olduğunu görürsün dedim. Kaynanam da zor tabi haklısın ben seni eleştirmiyorum başka yerlere çekme dedi. Benden küçüklerin saygısızılık yapmasına ben asla tahammül edemem zaten bana herkes şaşırıyor eskiden çok serttin şimdi çok yumuşaksın diye dedi, bende saygı sadece büyüklere özel bir şey değil, saygı büyük küçük fark etmeden herkese karşı geçerlidir dedim. İyice çıldırdım:) ama baktım laftan anlamıyor üstüne beni hatalı yapıyor daha da bir şey demedim.

Bir de üstüne kendini övdü durdu, doktorun verdiği ilaçları sakın kullanmayın beni dinleyin ben bitkisel bir şeyler hazırlayacağım onlar hemen iyileştirir dedi. Benim bir doktor bir psikolog kadar bilgim var, çevremdeki herkes benim sözüme önem verir herkes beni sever sayar, köyden çağırıp duruyorlar neden hala gelmedin nerdesin diye sitem ediyorlar. Köye dönünce bu sefer buradakiler küsüyor neden gidiyorsun diye dedi…. Daha bir sürü şey söyleyip kendini daha da övdü, bende lafını yarıda kestim benim işim var sonra konuşuruz diyip kapattım.

Şimdi de ara sıra beni arayıp mesaj atıyor olabildiğince mesafeliyim, bize gelmek istiyormuş torununu özlemiş ama ona karşı nasıl tavır almadan konuşacağımı bilmiyorum. Eşimin bu tartışmadan haberi yok, annesine soğuk/suratsız davranırsam da sebepsiz yere böyle davrandığımı falan düşünecek. Bir yandan anlatmak istiyorum diğer yandan da boşver anlatma diyorum çünkü eskiden ara sıra anlattığım zamanlarda annesini savunmaya geçiyordu direkt, çok kararsız kaldım.

Genişletmek için tıkla...

Lissy94 .!.:

Keşke öyle olsa, bize kalmaya geldiğinde neden geldin hadi git de diyemiyorum, denmez haliyle. Ne yapmalıyım bilmiyorum hic. Gerçekten ben mi hatalıyım? Çok mu büyütüyorum? Yani inanın bir gün içinde kırk bilemediniz elli kere yaptıklarım hakkında beni uyarıyor, ev düzenime aşırı karışıyor, her şeye vakıf olmak, kontrol altında tutmak istiyor. Evde ne var ne yok sürekli inceler yatak odama izinsiz girer, say say bitmez yani bazen yetteeeerrrrr diye bağırasım geliyor

Genişletmek için tıkla...