Herkese iyi günler, bir konuda fikrinizi almak istiyorum çok gerildim çünkü.
Kayınvalidemle kayınbabam yaz aylarında köye gider, köy epey uzak olduğu için yazın neredeyse hiç görüşmüyoruz. Kış aylarında da buradaki evlerine gelip kışı burada geçirirler. Benim küçük bir çocuğum var, ilk doğduğu zamanlarda kaynanam sürekli müdahale etmeye çalıştı. Daha 3 aylıktı oğlum, yok çorba içirin yok şunu verin yok doktorun verdiği vitaminleri ilaçları asla kullanmayın vs vs diye değişik ve bebeğe zararlı olabilecek bir sürü önerileri oluyordu, oğlum bebekken kucağında tutmayı bile bilmiyordu eşim defalarca kendisini uyarıyordu, bunun yanı sırası “bırakın ağlasın sakın kucağa almayın alışır diye defalarca beni uyarıyordu, yok işte saçını okşama alışır hep ister, yok şöyle yok böyle çok uzamasın diye kısa kesiyorum. Hatta oğlum iki yaşına yaklaştığında işte acı yemekler yedirin acı yemeye alışsın acı çok faydalı falan diyordu.
Her neyse hem ben hemde eşim müdahale ettirmediğimiz için bize kurulmuştu zaten. Müdahale etmeye çalışmasını geçtim bana hiçbir faydası yoktu, desteksizdim ve kaynanamın bu süreçte hiçbir yardımını görmedim anca bebeğe ve ev düzenime karışmayı akıl edebiliyordu.
Yıllar böyle geçip gitti şu an bebeğim üç yaşına yaklaştı ve iki-üç yaş krizlerini çok fena yaşıyoruz. Yarım gün kreşe gidiyor, kreşte çok güzel oynuyormuş öğretmeni hep anlatıyor ama eve gelince çok fena huysuzluk yapıyor, kreşe başladığından beri böyle. Bide ben iki yaşına kadar hiç ekran vermedim, sabah akşam dışarı çıkardım komşularım bile çok azimlisin maşallah çocuğu sabah akşam dışarı çıkartıyorsun eve tıkmıyorsun ne güzel falan diyorlardı. Dışarı çıkmak, hava almak bana da çok iyi geldiği için de ekstra yapıyordum bunu, evde durmak beni kötü etkilediği için bebeğimin uyku ve yemek saatleri dışında olabildiğince dışarı çıkarıyordum onu. Elimden geldiğince de güzel bakmaya, temiz ve güzel beslemeye çalışıyorum.
Halihazırda kaynanam da burada, bana yine çok fazla desteği yok. Destek vermeyebilir zorunda değil, benim zaten bir beklentim yok şu zamana kadar tek baktım çocuğuma. Ama insan diyor ki bari köstek de olmasın. Hem çok sık görüşüp samimi olalım istiyor hem de bazı şeylerden feragat etmek istemiyor.
Yaz sonu buraya ilk geldiklerinde eşim sürekli “annemi ara sıra bize davet et gelsin ara sıra bir-iki gün bizde kalsın, hem torunuyla da ilgilenir sana da iyi olur” diyordu. Bende onu kırmamak için kaynanamı davet ediyordum. Başlarda gelip haftanın iki günü bizde kalmaya başlamıştı ama oğluma asla bakamıyordu. Ben ev işleri yemek vs ilgilenirken sende çocuğu oynatır mısın anne diyordum, tamam diyip iki dakika çocukla ilgilenip sonra telefondan bir şeyler göstermeye başlıyordu, ya da çocuğu kendi başına bırakıp kendisi telefonuyla oynamaya başlıyordu. Defalarca uyardım ekran izletmiyoruz yapma alıştırma diye, tamam diyip yine aynısını yapıyordu, zaten kendisi ekrana aşırı bağımlı sürekli saatlerce video kaydırabilir telefonu eline almadan duramaz. En son eşim bile fark etti, sen bu çocuğa bakmaya üşeniyorsun bakamıyorsun anne dedi. Daha sonraları da artık bize gelmemeye başladı, size gelince kendime bakamıyorum dedi:)) sen bilirsin anne dedim. Bir de yaşı da genç, daha ellilerinde.
Her neyse iki ay önce de eşim üç haftalığına iş için şehir dışına çıkmıştı, bende çok yoruldum çünkü normalde eşim işten geldiğinde çocuğumuza yatana kadar eşim bakar, tek olunca daha bir zor oldu. Bide hafif üşüttüm halsizliğim de vardı ama oğlum sabah altı-yedi gibi uyanıyordu, evde hiç durmak istemiyor onu parka götür gezdir yedir içir uyut yemeği hazırla derken çok zor geçti, baya da zayıfladım. Bu süreçte de kaynanamın hiç desteğini görmedim toplamda üç kere evine davet etti bizi.
En son geçenlerde bize gelecekti, beni telefonda aramış kaç gibi geleyim diye ama ben oğlumla uğraşıyordum duymadım, eşim de evdeydi ve o gün oğlumuz aşırı huysuzdu onu sakinleştirmeye çalışıyorduk. Daha sonra kaynanama döndüm; anne kusura bakma, oğlum biraz huysuz biz de çok stres olduk anca sakinledi aradığını duymamışım dedim, oda bir şey olmaz geçer siz stres yapmayın dedi. Sonra da eşime “siz bu çocuğu çok şımarttınız böyle olmaz” demiş, eşim de; senin de nasıl çocuk büyüttüğünü gördük anne demiş. Ardından kaynanam da “ablanın çocuğu olduğunda ona ben bakacağım siz de nasıl çocuk büyütülür göreceksiniz” demiş. Bu lafları beni çileden çıkartmaya fazlasıyla yetti. Son birkaç haftadır kendisine karşı oldukça mesafeliyim, aradığında açmıyorum eşim de mesafe koydu.
Son üç gündür de oğlum hastaydı, kreşe gidiyor herhalde oradan hastalık kaptı en son iki gün önce oğlumun çok ateşi vardı sabah da doktora götürdük kan tahlili yapıldı kanında yüksek enfeksiyon çıktı, doktor da normal olarak antibiyotiğe başlattı.
Hastaneden eve geldik eşimi annesi aradı eşim de açmadı, ben sonra dönerim ona dedi ardından da işe gitti. Kaynanam sonrasında beni aradı bende açtım, çocuğumun hasta olduğundan falan bahsettim kaynanam da “aa niye bize haber vermiyorsunuz, bu nasıl iş sende bir mesafelisin bize karşı kocan da aynı, size ne oluyor ne bu” tarzında konuştu. Biz sizin için elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz dedi, onu diyince zaten benim film koptu. Bende cevap verdim; biz neden mesafe koyalım anne? Sen sonbaharda buraya ilk geldiğinde ben seni güzelce çağırdım gel oğlumla oyna haftanın birkaç günü bizde kal, sen bir geldin iki geldin sonrasında “size gelince kendime bakamıyorum” diyerek gelmeyi kestin. Onu geçtim eşim iş için üç haftalığına burda yokken neredeydin, ne kadar zorlandığımı gördün neden gelmedin diye sordum. Oda işte sonbaharda ilk geldiğimde çok yorgundum, kocan iş seyahatindeyken de kayınbaban işe gelip gidiyor ona yemek vs hazırlamam gerekiyordu onu bırakamazdım falan dedi. O zaman bizi daha sık davet etseydin biz erzak alırdık yemek yapman icin dedim, veya da bir tabak fazla yemek yapıp gönderebilirdin dedim, kaynanam da ben sizi hiç mi davet etmedim, haftanın kaç günü çağırıyordum dedi ( eşim yokken toplamda sadece üç gün gittik) . Tamam onu geçtim, neden eşime benim arkamdan “ablanın çocuğu olursa ona ben bakacağım sizde nasıl çocuk bakılır o zaman görürsünüz” diyorsun? dedim. Bu ne demek ya dedim ben çocuk bakmayı bilmiyor muyum? Kaynanam da hemen savunmaya geçti; aaa lissy sen iyi değilsin, sen normal değilsin böyle olmaz. Ben o anlamda mı dedim? Çocuk ilk doğduğunda benim söylediklerimi beğenmiyordunuz beni müdahale ettirmiyordunuz ya bende işte geri durdum karışmadım size falan dedi kendince açıklamaya çalıştı. Hiç kötü niyetle demedim sen benim söylediklerimi nerelere çekiyorsun böyle yaparsanız bir daha asla ağzımı açıp tek kelime etmem, senin uykusuzluktan sinirlerin bozulmuş ne dediğini bilmiyorsun dedi. Bende tamam anne hani beni sürekli eleştiriyorsun ya o zaman umarım kızının çocuğu olduğunda senin bakmana izin verirler de sende şu devirde apartman daireleri içinde tek başına çocuk bakmanın ne denli zor olduğunu görürsün dedim. Kaynanam da zor tabi haklısın ben seni eleştirmiyorum başka yerlere çekme dedi. Benden küçüklerin saygısızılık yapmasına ben asla tahammül edemem zaten bana herkes şaşırıyor eskiden çok serttin şimdi çok yumuşaksın diye dedi, bende saygı sadece büyüklere özel bir şey değil, saygı büyük küçük fark etmeden herkese karşı geçerlidir dedim. İyice çıldırdım:) ama baktım laftan anlamıyor üstüne beni hatalı yapıyor daha da bir şey demedim.
Bir de üstüne kendini övdü durdu, doktorun verdiği ilaçları sakın kullanmayın beni dinleyin ben bitkisel bir şeyler hazırlayacağım onlar hemen iyileştirir dedi. Benim bir doktor bir psikolog kadar bilgim var, çevremdeki herkes benim sözüme önem verir herkes beni sever sayar, köyden çağırıp duruyorlar neden hala gelmedin nerdesin diye sitem ediyorlar. Köye dönünce bu sefer buradakiler küsüyor neden gidiyorsun diye dedi…. Daha bir sürü şey söyleyip kendini daha da övdü, bende lafını yarıda kestim benim işim var sonra konuşuruz diyip kapattım.
Şimdi de ara sıra beni arayıp mesaj atıyor olabildiğince mesafeliyim, bize gelmek istiyormuş torununu özlemiş ama ona karşı nasıl tavır almadan konuşacağımı bilmiyorum. Eşimin bu tartışmadan haberi yok, annesine soğuk/suratsız davranırsam da sebepsiz yere böyle davrandığımı falan düşünecek. Bir yandan anlatmak istiyorum diğer yandan da boşver anlatma diyorum çünkü eskiden ara sıra anlattığım zamanlarda annesini savunmaya geçiyordu direkt, çok kararsız kaldım.
Kayınvalidemle kayınbabam yaz aylarında köye gider, köy epey uzak olduğu için yazın neredeyse hiç görüşmüyoruz. Kış aylarında da buradaki evlerine gelip kışı burada geçirirler. Benim küçük bir çocuğum var, ilk doğduğu zamanlarda kaynanam sürekli müdahale etmeye çalıştı. Daha 3 aylıktı oğlum, yok çorba içirin yok şunu verin yok doktorun verdiği vitaminleri ilaçları asla kullanmayın vs vs diye değişik ve bebeğe zararlı olabilecek bir sürü önerileri oluyordu, oğlum bebekken kucağında tutmayı bile bilmiyordu eşim defalarca kendisini uyarıyordu, bunun yanı sırası “bırakın ağlasın sakın kucağa almayın alışır diye defalarca beni uyarıyordu, yok işte saçını okşama alışır hep ister, yok şöyle yok böyle çok uzamasın diye kısa kesiyorum. Hatta oğlum iki yaşına yaklaştığında işte acı yemekler yedirin acı yemeye alışsın acı çok faydalı falan diyordu.
Her neyse hem ben hemde eşim müdahale ettirmediğimiz için bize kurulmuştu zaten. Müdahale etmeye çalışmasını geçtim bana hiçbir faydası yoktu, desteksizdim ve kaynanamın bu süreçte hiçbir yardımını görmedim anca bebeğe ve ev düzenime karışmayı akıl edebiliyordu.
Yıllar böyle geçip gitti şu an bebeğim üç yaşına yaklaştı ve iki-üç yaş krizlerini çok fena yaşıyoruz. Yarım gün kreşe gidiyor, kreşte çok güzel oynuyormuş öğretmeni hep anlatıyor ama eve gelince çok fena huysuzluk yapıyor, kreşe başladığından beri böyle. Bide ben iki yaşına kadar hiç ekran vermedim, sabah akşam dışarı çıkardım komşularım bile çok azimlisin maşallah çocuğu sabah akşam dışarı çıkartıyorsun eve tıkmıyorsun ne güzel falan diyorlardı. Dışarı çıkmak, hava almak bana da çok iyi geldiği için de ekstra yapıyordum bunu, evde durmak beni kötü etkilediği için bebeğimin uyku ve yemek saatleri dışında olabildiğince dışarı çıkarıyordum onu. Elimden geldiğince de güzel bakmaya, temiz ve güzel beslemeye çalışıyorum.
Halihazırda kaynanam da burada, bana yine çok fazla desteği yok. Destek vermeyebilir zorunda değil, benim zaten bir beklentim yok şu zamana kadar tek baktım çocuğuma. Ama insan diyor ki bari köstek de olmasın. Hem çok sık görüşüp samimi olalım istiyor hem de bazı şeylerden feragat etmek istemiyor.
Yaz sonu buraya ilk geldiklerinde eşim sürekli “annemi ara sıra bize davet et gelsin ara sıra bir-iki gün bizde kalsın, hem torunuyla da ilgilenir sana da iyi olur” diyordu. Bende onu kırmamak için kaynanamı davet ediyordum. Başlarda gelip haftanın iki günü bizde kalmaya başlamıştı ama oğluma asla bakamıyordu. Ben ev işleri yemek vs ilgilenirken sende çocuğu oynatır mısın anne diyordum, tamam diyip iki dakika çocukla ilgilenip sonra telefondan bir şeyler göstermeye başlıyordu, ya da çocuğu kendi başına bırakıp kendisi telefonuyla oynamaya başlıyordu. Defalarca uyardım ekran izletmiyoruz yapma alıştırma diye, tamam diyip yine aynısını yapıyordu, zaten kendisi ekrana aşırı bağımlı sürekli saatlerce video kaydırabilir telefonu eline almadan duramaz. En son eşim bile fark etti, sen bu çocuğa bakmaya üşeniyorsun bakamıyorsun anne dedi. Daha sonraları da artık bize gelmemeye başladı, size gelince kendime bakamıyorum dedi:)) sen bilirsin anne dedim. Bir de yaşı da genç, daha ellilerinde.
Her neyse iki ay önce de eşim üç haftalığına iş için şehir dışına çıkmıştı, bende çok yoruldum çünkü normalde eşim işten geldiğinde çocuğumuza yatana kadar eşim bakar, tek olunca daha bir zor oldu. Bide hafif üşüttüm halsizliğim de vardı ama oğlum sabah altı-yedi gibi uyanıyordu, evde hiç durmak istemiyor onu parka götür gezdir yedir içir uyut yemeği hazırla derken çok zor geçti, baya da zayıfladım. Bu süreçte de kaynanamın hiç desteğini görmedim toplamda üç kere evine davet etti bizi.
En son geçenlerde bize gelecekti, beni telefonda aramış kaç gibi geleyim diye ama ben oğlumla uğraşıyordum duymadım, eşim de evdeydi ve o gün oğlumuz aşırı huysuzdu onu sakinleştirmeye çalışıyorduk. Daha sonra kaynanama döndüm; anne kusura bakma, oğlum biraz huysuz biz de çok stres olduk anca sakinledi aradığını duymamışım dedim, oda bir şey olmaz geçer siz stres yapmayın dedi. Sonra da eşime “siz bu çocuğu çok şımarttınız böyle olmaz” demiş, eşim de; senin de nasıl çocuk büyüttüğünü gördük anne demiş. Ardından kaynanam da “ablanın çocuğu olduğunda ona ben bakacağım siz de nasıl çocuk büyütülür göreceksiniz” demiş. Bu lafları beni çileden çıkartmaya fazlasıyla yetti. Son birkaç haftadır kendisine karşı oldukça mesafeliyim, aradığında açmıyorum eşim de mesafe koydu.
Son üç gündür de oğlum hastaydı, kreşe gidiyor herhalde oradan hastalık kaptı en son iki gün önce oğlumun çok ateşi vardı sabah da doktora götürdük kan tahlili yapıldı kanında yüksek enfeksiyon çıktı, doktor da normal olarak antibiyotiğe başlattı.
Hastaneden eve geldik eşimi annesi aradı eşim de açmadı, ben sonra dönerim ona dedi ardından da işe gitti. Kaynanam sonrasında beni aradı bende açtım, çocuğumun hasta olduğundan falan bahsettim kaynanam da “aa niye bize haber vermiyorsunuz, bu nasıl iş sende bir mesafelisin bize karşı kocan da aynı, size ne oluyor ne bu” tarzında konuştu. Biz sizin için elimizden gelenin fazlasını yapıyoruz dedi, onu diyince zaten benim film koptu. Bende cevap verdim; biz neden mesafe koyalım anne? Sen sonbaharda buraya ilk geldiğinde ben seni güzelce çağırdım gel oğlumla oyna haftanın birkaç günü bizde kal, sen bir geldin iki geldin sonrasında “size gelince kendime bakamıyorum” diyerek gelmeyi kestin. Onu geçtim eşim iş için üç haftalığına burda yokken neredeydin, ne kadar zorlandığımı gördün neden gelmedin diye sordum. Oda işte sonbaharda ilk geldiğimde çok yorgundum, kocan iş seyahatindeyken de kayınbaban işe gelip gidiyor ona yemek vs hazırlamam gerekiyordu onu bırakamazdım falan dedi. O zaman bizi daha sık davet etseydin biz erzak alırdık yemek yapman icin dedim, veya da bir tabak fazla yemek yapıp gönderebilirdin dedim, kaynanam da ben sizi hiç mi davet etmedim, haftanın kaç günü çağırıyordum dedi ( eşim yokken toplamda sadece üç gün gittik) . Tamam onu geçtim, neden eşime benim arkamdan “ablanın çocuğu olursa ona ben bakacağım sizde nasıl çocuk bakılır o zaman görürsünüz” diyorsun? dedim. Bu ne demek ya dedim ben çocuk bakmayı bilmiyor muyum? Kaynanam da hemen savunmaya geçti; aaa lissy sen iyi değilsin, sen normal değilsin böyle olmaz. Ben o anlamda mı dedim? Çocuk ilk doğduğunda benim söylediklerimi beğenmiyordunuz beni müdahale ettirmiyordunuz ya bende işte geri durdum karışmadım size falan dedi kendince açıklamaya çalıştı. Hiç kötü niyetle demedim sen benim söylediklerimi nerelere çekiyorsun böyle yaparsanız bir daha asla ağzımı açıp tek kelime etmem, senin uykusuzluktan sinirlerin bozulmuş ne dediğini bilmiyorsun dedi. Bende tamam anne hani beni sürekli eleştiriyorsun ya o zaman umarım kızının çocuğu olduğunda senin bakmana izin verirler de sende şu devirde apartman daireleri içinde tek başına çocuk bakmanın ne denli zor olduğunu görürsün dedim. Kaynanam da zor tabi haklısın ben seni eleştirmiyorum başka yerlere çekme dedi. Benden küçüklerin saygısızılık yapmasına ben asla tahammül edemem zaten bana herkes şaşırıyor eskiden çok serttin şimdi çok yumuşaksın diye dedi, bende saygı sadece büyüklere özel bir şey değil, saygı büyük küçük fark etmeden herkese karşı geçerlidir dedim. İyice çıldırdım:) ama baktım laftan anlamıyor üstüne beni hatalı yapıyor daha da bir şey demedim.
Bir de üstüne kendini övdü durdu, doktorun verdiği ilaçları sakın kullanmayın beni dinleyin ben bitkisel bir şeyler hazırlayacağım onlar hemen iyileştirir dedi. Benim bir doktor bir psikolog kadar bilgim var, çevremdeki herkes benim sözüme önem verir herkes beni sever sayar, köyden çağırıp duruyorlar neden hala gelmedin nerdesin diye sitem ediyorlar. Köye dönünce bu sefer buradakiler küsüyor neden gidiyorsun diye dedi…. Daha bir sürü şey söyleyip kendini daha da övdü, bende lafını yarıda kestim benim işim var sonra konuşuruz diyip kapattım.
Şimdi de ara sıra beni arayıp mesaj atıyor olabildiğince mesafeliyim, bize gelmek istiyormuş torununu özlemiş ama ona karşı nasıl tavır almadan konuşacağımı bilmiyorum. Eşimin bu tartışmadan haberi yok, annesine soğuk/suratsız davranırsam da sebepsiz yere böyle davrandığımı falan düşünecek. Bir yandan anlatmak istiyorum diğer yandan da boşver anlatma diyorum çünkü eskiden ara sıra anlattığım zamanlarda annesini savunmaya geçiyordu direkt, çok kararsız kaldım.
Son düzenleme:
