- Katılım
- 25 Ekim 2024
- Mesajlar
- 277
- Emoji Skoru
- 91
- Puanlar
- 18
- Yaş
- 25
- Konu Sahibi kubranursarac
- #1
Hayatımda beni yoran problemleri buraya yazdığımda iyi geldiğini fark ettim. Hem yalnız olmadığımı görüyorum bunları sadece benim yaşamadığımı anlıyorum. Okudukça da aslında biraz olsun rahatlıyorum. Bu yüzden bu aralar buraya sık sık uğruyorum.
Bugün kendimde fark ettiğim sıkıntı şu: Bir süredir hayatımda var olan herkes birer birer silinmeye başladı. Çünkü bilmiyorum, insanlar artık bana eskisi kadar keyif vermiyor. Kimseyle mesajlaşmak, kimseyle konuşmak bana eskisi kadar ilgi çekici gelmiyor. Sadece kendimle kalmak istiyorum. Ama bunu depresyon olarak adlandırmanın doğru olduğunu düşünmüyorum. Çünkü daha önce depresyondan geçtim. Bu başka bir şey; sadece yalnız kalma ihtiyacı.
Bugün bir arkadaşım yazdı Aramızda bir sorun mu var gibisinden. Gerçekten açıklama yapmak bile istemedim, o derece daralmışım. Yok, bir sorun yok dedim. O da Peki dedi.
Zaten hayatımda sadece bir tane arkadaşım var. Ama ona arkadaş demek de yetmiyor benim için dost, kardeş diyebileceğim bir kıvamda. Çünkü ruhuma çok iyi gelen biri. Onun dışında kimseyle konuşmak, dertleşmek ya da başkasının derdini dinlemek istemiyorum.
Çünkü ben her zaman çok veren bir insandım. Herkesin derdini dinleyen, tavsiye veren… Üstelik uyduruk tavsiyeler değil gerçekten kendime iyi gelen şeyleri onlara da sunardım. İyi etmeden ortamdan ayrılmazdım. Hiç tanımadığım insanlara bile derdimi açabilirdim.
Ama fark ettim ki bu durum beni gerçekten çok yormuş ve hayatımdaki insanları çıkarmama sebep olmuş. Eskiden telefonum hiç susmazdı, sürekli mesaj alırdım çünkü çok fazla arkadaşım vardı. Şimdi ise bir tane var, dediğim gibi. O da gerçek bir dost.
Böyle bir dönemden siz de geçtiniz mi, bunu merak ediyorum. Sadece biraz olsun yalnız olmadığımı görmek istiyorum.
Bugün kendimde fark ettiğim sıkıntı şu: Bir süredir hayatımda var olan herkes birer birer silinmeye başladı. Çünkü bilmiyorum, insanlar artık bana eskisi kadar keyif vermiyor. Kimseyle mesajlaşmak, kimseyle konuşmak bana eskisi kadar ilgi çekici gelmiyor. Sadece kendimle kalmak istiyorum. Ama bunu depresyon olarak adlandırmanın doğru olduğunu düşünmüyorum. Çünkü daha önce depresyondan geçtim. Bu başka bir şey; sadece yalnız kalma ihtiyacı.
Bugün bir arkadaşım yazdı Aramızda bir sorun mu var gibisinden. Gerçekten açıklama yapmak bile istemedim, o derece daralmışım. Yok, bir sorun yok dedim. O da Peki dedi.
Zaten hayatımda sadece bir tane arkadaşım var. Ama ona arkadaş demek de yetmiyor benim için dost, kardeş diyebileceğim bir kıvamda. Çünkü ruhuma çok iyi gelen biri. Onun dışında kimseyle konuşmak, dertleşmek ya da başkasının derdini dinlemek istemiyorum.
Çünkü ben her zaman çok veren bir insandım. Herkesin derdini dinleyen, tavsiye veren… Üstelik uyduruk tavsiyeler değil gerçekten kendime iyi gelen şeyleri onlara da sunardım. İyi etmeden ortamdan ayrılmazdım. Hiç tanımadığım insanlara bile derdimi açabilirdim.
Ama fark ettim ki bu durum beni gerçekten çok yormuş ve hayatımdaki insanları çıkarmama sebep olmuş. Eskiden telefonum hiç susmazdı, sürekli mesaj alırdım çünkü çok fazla arkadaşım vardı. Şimdi ise bir tane var, dediğim gibi. O da gerçek bir dost.
Böyle bir dönemden siz de geçtiniz mi, bunu merak ediyorum. Sadece biraz olsun yalnız olmadığımı görmek istiyorum.
. Evet psikolog gibi olmaktan yoruldum,insanlar asla empati kuramıyor. Acaba o nasıl diye düşünmüyor,sanırım biraz yalnız kalmam gerekiyor. Teşekkür ederim yanıtınız için.
içinizden ne geliyorsa onu yapın, gerçek olan sizinle kalır, gitmesi gereken gider.
