Merhabalar. Ben 2 çocuk annesiyim, küçük oğlum bana yapışık gibi yaşıyor. Bu yüzden dışarda çalışamıyorum. Evden ufak tefek işler yapıyorum. Ama sonuç olarak işimin bi adı yok ,ev hanımıyım.
Bu gece ikinci sınıfa giden oğlumu uyuturken, anne keşke senin de bir işin olsa, okulda bütün çocukların annesi çalışıyor ,hepsinin mesleği var dedi. O'na beni gençken beni okutmadılar diyemedim ama ,evlendikten sonra üniversiteye devam etmeye çalıştığımı ama hamile kalınca rahatsızlandığımı ve yarım kaldığını söyledim.
Sonrasında ikinci çocuk ardından boşanma ve bu durumdayım. O'na aynı zamanda mesleklerin değil ,çok paranın değil , emeğin değerli olduğunu ve benim emekçi biri olduğumu anlatmaya çalıştım.
Okulda, babam şu iş yapıyo ,annem şurada çalışıyo, biz çok zenginiz yarışından kaynaklanan kafa karışıklığını ne kadar düzeltebildim bilmiyorum.
Bugüne kadar en büyük zenginliğin, güzel kalpli olmak, iyi ve dürüst olmak olduğunu anlatmıştım ve çok da güzel anlamıştı ama, gerçek dünyayla okula gidince tanıştı.
Şimdi bunları neden yazdım biliyor musunuz, ben yıllardan beri okuyamadığım için içimde yara kalmıştı zaten, oğlumdan da bunları duymak çok üzdü beni, ağlamamak için zor durdum.
Sizce kırktan sonra üniversiteye yeniden başlamam mümkün mü, altından kalkabilir miyim. İki çocuk, ev iş güç derken ..
Küçük oğlumun okula başlamasına 2 yıl var O'nu beklemeli miyim? Çocuklara bakacak ilgilenecek kimse de yok. Sınavdı ,ders çalışmaktı, okula gitmekti bunlar benim için şuan o kadar büyük meseleler ki..
Bi yanım imkansız diyo, bi yanım korkaksın ...
. Oğlumun isteği de bu
. Nasıl olduralım mümkün değil. 
