• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

“Keşke sen annem olsaydın”

Tamam ama kadın çok basit tavizler veriyormuş çocuğu da şımarmıyormuş.
Çocuğunun şımarmadığını kendisi söylüyor ama. Şımarık çocukların annelerine sorsak onlar da şımarık değil der. Başkasından duymak lazım gerçekte çocuk nasıl diye
 
Çocuğunun şımarmadığını kendisi söylüyor ama. Şımarık çocukların annelerine sorsak onlar da şımarık değil der. Başkasından duymak lazım gerçekte çocuk nasıl diye
Kesinlikle katılıyorum yakın arkadaşım da asla şımarık olduğunu kabul etmez. Çok seviyorum arkadaşımı ama çocuklarıyla evime çok sık gelmesini istemiyorum mesela çünkü hayırı yok çocuklarına. Sadece çocuklarına annecim yapma diyor oturdugu yerden .
 
Kesinlikle katılıyorum yakın arkadaşım da asla şımarık olduğunu kabul etmez. Çok seviyorum arkadaşımı ama çocuklarıyla evime çok sık gelmesini istemiyorum mesela çünkü hayırı yok çocuklarına. Sadece çocuklarına annecim yapma diyor oturdugu yerden .
Herkesin çocuğu bu kadar akıllı uslu ve laftan anlıyosa dışardaki prens/prenses sendromuna girmiş çocuklar kimin? Kendi yeğenim de bazen çok şımarık davranıyor ama ablama sorsan çok zeki olduğu için öyle davranıyor diyor :olamaz:
 
Herkesin çocuğu bu kadar akıllı uslu ve laftan anlıyosa dışardaki prens/prenses sendromuna girmiş çocuklar kimin? Kendi yeğenim de bazen çok şımarık davranıyor ama ablama sorsan çok zeki olduğu için öyle davranıyor diyor :olamaz:
2 yaşından 4 yaşına kadar yigenime baktım bazı sorunlardan kaynaklı melek gibi bir çocuktu aynı bu hanımefendi gibi kıyamayıp evet derdim herseyini at olurdum eşek olurdum 😂😂 şuan 9 yaşına geldi yaz tatilinde ablam sizde kalsın diye gönderdi yeğenimi bogazlamamak için zor durdum 😂 ablam ee nasıl gidiyor diye sorduğunda oglun tam bir ergen demistim😅
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Annesiz büyümem sebebiyle sizden çok daha yumuşak ve esnek bir anneyim anlayisliyim buyuk kizim 2003 doğumlu 2 yıldır evli kucağıma oturtur saçını öperim diğerleri keza öyle yani demek istediğim kesinlikle doğru yoldasınız bakın kizlarim beni hiç üzmedi 1 defa olsun yalan söylemediler sevgilisiyle buluşmaya gittiğini de biliyordum arkadaslariyla şehir dışına tatile gittiğini de biliyordum ben hep sey derdim annecim herseyi bana anlatın içinden beraber çıkalım nereye gideceginizi bana doğru söyleyin Allah korusun bir sey olursa sizi nerde arayacağım bileyim
Mesela şu an yaşları 22 19 12
Sülalede akranlari çok örneğin okul öncesi dönemde yemek yemezlerdi tamam derdim o kadar tenkit edildim ki zayıflar yedirmyorsun çünkü benim ailemde zorla yemek yedirme var benimde kabusumdu o tabak bitecek denirdi ay o çocuk aklımla tabak büyür ev kadar olurdu gözümde
Bugün geldiğimiz noktada çocuklarımın sulaledeki akranlarinin tamamının kilo problemi var obez durumdalar ya da ona yakınlar sadece benim kizlarim 34 36 bedenler bugün bile yemeyecegim dedikleri şeyi asla zorlamam hiç bir konuda zaten zorlamam sadece gerekeni anlatırım böyle olmalı derim izah ederim Allaha şükür anlarlar dinlerler her zaman benim dediğim olmaz buna da tamam çünkü hayat onların ne diyebilirim tabii ki dikta edemem
Birde komik bir şey anlatmak istiyorum büyük kızların arası yaklaşık 3yas bir gün evde misafir var kızlar oynuyor daha 3. Kizim yoktu neyse bunlar bana göre cıvıl cıvıl ama etrafa göre sesli evin içinde dönüyorlar falan derken kuzenim dedi ki " Allahını seversen kalk iki tane patlat da kamuoyu rahatlasın "😁 ay ne gülmüştük
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Açıkçası ben de çok katı bir anne değilim. İlla şu saatte yatilacak, yemeğin hepsi bitecek vs.demem. Hatta rahat bir anne bile olabilirim. Kati olduğum tek konu hatta hiçbir canlıya bile isteye çocuğumun zarar vermesine göz yummamaktir, her canlıya da saygı göstermeyi bilmesidir. Bunun çok ayrıcalıklı bir şey olduğunu düşünmüyorum.
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
herkesin anneliği kendine , kızınızbaşkalarının evinde ya da sosyal ortamlarda size davrandığı gibi davranmadığı sürece kime ne ?
 
Maalesef sizinde bahsettiğiniz gibi kuralci olmayan ailelerin çocukları Maalesef iyi yerlere gelemiyor. Okullarda bile bakın sınıfın en basarilisi 9.30 uyuyan yemek saati ödev saati belli olan çocuklardır. Çocuğun çok özgüvenli olsun ama bir markette mi çalışsın yoksa daha çekingen ama bir doktor avukat mi olsun derseniz 2. Tercih ederim.
çekingen ezilen doktor olmaktansa tuttuğu koparan kasiyer olsun .
 
Çocukların bakımı, parkı, ev temizliği, yemeği her şey sizde anladığım kadarıyla. Tüm bu süreçlerde eşiniz nerede ben onu merak ettim.
Kızınızın sizi genel olarak dinleyip üzmediğinden nasıl emin oluyorsunuz? Zaten her şeyi esnetip kızınıza hayır demiyormuşsunuz. Bu şartlarda neden sizi dinlemesin ki? Hiç hayır demeyi deneyip verdiği tepkiyi gördünüz mü?
Bazı kuralların olması gerekiyor bence. Şu anda henüz 3,5 yaşında ve sizin oluşturduğunuz alışkanlıkların ilerleyen dönemlerde sonuçlarını daha çok hissedeceksiniz.
Ek olarak 14 yaşındaki bir kızın sizin için yaptığı yorumun konuyla alakası nedir onu anlayamadım. Açıkçası içinde karşı tarafı kötüleyen hiçbir cümleyi övgü olarak almazdım.
 
çekingen ezilen doktor olmaktansa tuttuğu koparan kasiyer olsun .
Kız kardeşimin okul hayatı hiç iyi gitmedi ama aşırı özgüvenli ve tuttuğunu koparan bir kızdır. Bir benzinlikte kasiyer olarak başladı iş hayatına ama öyle emin adımlarla yol aldı ki şuan o benzinliğin müdürü kendisi.
 
Çocuğunun şımarmadığını kendisi söylüyor ama. Şımarık çocukların annelerine sorsak onlar da şımarık değil der. Başkasından duymak lazım gerçekte çocuk nasıl diye
Kesinlikle katılıyorum yakın arkadaşım da asla şımarık olduğunu kabul etmez. Çok seviyorum arkadaşımı ama çocuklarıyla evime çok sık gelmesini istemiyorum mesela çünkü hayırı yok çocuklarına. Sadece çocuklarına annecim yapma diyor oturdugu yerden .
Ay evet çocuğunun şımarık olduğunu kabul eden kimseye denk gelmedim ben şimdiye kadar. Ki kuralsız büyüyüp de şımarık olmayan kimseyi bilmiyorum.

Mesela bizim bir yakınımızın çocuğu hayır denilince bağıra bağıra ağlıyor, başka çocukların oyuncaklarını gasp edip bu artık benim diyor, parka gittiğinde kendi kaydığı kayaktan kimseyi kaydırmıyor, hem akranlarına hem yetişkinlere tekme yumruk atıyor, evimize gelince dolap kapaklarını açıp içindekileri yerlere atıyor. Annesi bunları yaparken “yapma” demeyi bırakın kahkahalarla gülüyor. Bu çocuk beni hiç üzmedi, çok akıllı diyor.

Bir de genelde bu tarz kadınlar çocuğunu disiplinli büyüten anneleri çok eleştirirler. Bahsettiğim kişi de öyle yapıyor. Çocuğuna yapma, etme diyen annelere pinpirikli diyor, böyle çocuk mu büyütülür diyor. Ortak bir yakınımız var aynı yaşlarda çocukları var. O ortak tanıdığımız çok disiplinlidir çocuğuna karşı. Onun analığını eleştire eleştire bitiremiyor.
 
Ay evet çocuğunun şımarık olduğunu kabul eden kimseye denk gelmedim ben şimdiye kadar. Ki kuralsız büyüyüp de şımarık olmayan kimseyi bilmiyorum.

Mesela bizim bir yakınımızın çocuğu hayır denilince bağıra bağıra ağlıyor, başka çocukların oyuncaklarını gasp edip bu artık benim diyor, parka gittiğinde kendi kaydığı kayaktan kimseyi kaydırmıyor, hem akranlarına hem yetişkinlere tekme yumruk atıyor, evimize gelince dolap kapaklarını açıp içindekileri yerlere atıyor. Annesi bunları yaparken “yapma” demeyi bırakın kahkahalarla gülüyor. Bu çocuk beni hiç üzmedi, çok akıllı diyor.

Bir de genelde bu tarz kadınlar çocuğunu disiplinli büyüten anneleri çok eleştirirler. Bahsettiğim kişi de öyle yapıyor. Çocuğuna yapma, etme diyen annelere pinpirikli diyor, böyle çocuk mu büyütülür diyor. Ortak bir yakınımız var aynı yaşlarda çocukları var. O ortak tanıdığımız çok disiplinlidir çocuğuna karşı. Onun analığını eleştire eleştire bitiremiyor.
İşte ilerde disiplinli kurallı büyümüş ne istediğini bilen karakterli çocuklar da o şımarıklarla denk gelip zorluk çekiyorlar
 
Sonra bu çocuklar kreşe, anaokuluna başlıyor. Otur diyorsun oturmuyor, yap diyorsun yapmıyor. Oyun saati bitti hadi masaya diyorsun reddediyor, park saati bitti içeri gir diyorsun ama annem parkta istediğim kadar oynamama izin veriyor diyor. Gece uyumadığı için derste uyukluyor.

Kurallar çocukların iyiliği içindir.
 
Kız kardeşimin okul hayatı hiç iyi gitmedi ama aşırı özgüvenli ve tuttuğunu koparan bir kızdır. Bir benzinlikte kasiyer olarak başladı iş hayatına ama öyle emin adımlarla yol aldı ki şuan o benzinliğin müdürü kendisi.
başarısı daimi olsun, günümüz dünyasında çekingenlik zorbalanmaya açık kapı.
 
Annesiz büyümem sebebiyle sizden çok daha yumuşak ve esnek bir anneyim anlayisliyim buyuk kizim 2003 doğumlu 2 yıldır evli kucağıma oturtur saçını öperim diğerleri keza öyle yani demek istediğim kesinlikle doğru yoldasınız bakın kizlarim beni hiç üzmedi 1 defa olsun yalan söylemediler sevgilisiyle buluşmaya gittiğini de biliyordum arkadaslariyla şehir dışına tatile gittiğini de biliyordum ben hep sey derdim annecim herseyi bana anlatın içinden beraber çıkalım nereye gideceginizi bana doğru söyleyin Allah korusun bir sey olursa sizi nerde arayacağım bileyim
Mesela şu an yaşları 22 19 12
Sülalede akranlari çok örneğin okul öncesi dönemde yemek yemezlerdi tamam derdim o kadar tenkit edildim ki zayıflar yedirmyorsun çünkü benim ailemde zorla yemek yedirme var benimde kabusumdu o tabak bitecek denirdi ay o çocuk aklımla tabak büyür ev kadar olurdu gözümde
Bugün geldiğimiz noktada çocuklarımın sulaledeki akranlarinin tamamının kilo problemi var obez durumdalar ya da ona yakınlar sadece benim kizlarim 34 36 bedenler bugün bile yemeyecegim dedikleri şeyi asla zorlamam hiç bir konuda zaten zorlamam sadece gerekeni anlatırım böyle olmalı derim izah ederim Allaha şükür anlarlar dinlerler her zaman benim dediğim olmaz buna da tamam çünkü hayat onların ne diyebilirim tabii ki dikta edemem
Birde komik bir şey anlatmak istiyorum büyük kızların arası yaklaşık 3yas bir gün evde misafir var kızlar oynuyor daha 3. Kizim yoktu neyse bunlar bana göre cıvıl cıvıl ama etrafa göre sesli evin içinde dönüyorlar falan derken kuzenim dedi ki " Allahını seversen kalk iki tane patlat da kamuoyu rahatlasın "😁 ay ne gülmüştük
20 yaşında evlenmiş kızınız,umarım mutlu olur ama çok erken bir yaş değil mi?
Bilemedim bu devirde okulunu bitirip meslegini eline almayan,kadın/erkek farketmeksizin evlenmemeli bana göre, büyük konuşmak istemem ama kızım 20 yaşında evlenmeye niyetlense nerede hata yaptım diye sorgularım.
Tabi bu bana göre doğrusu ,sizin durumunuzu bilemem.
 
zaten günümüz şartlarında çekingen olmamalı.
Günümüz şartlarında parasız da olmuyor. 12 saat hatta 16 saat çalışıp şok markette tirdan kasa indirmeye çalışan kızlarımız, parası olduğu için kendine bir şey zannedip mağazalarda çalışan tezgahtarlara carlayan bir ülke de olduğumuz sürece para, saygınlik gerektiren bir meslekte olmasını istemek cocuklarimizin gayet anlaşılabilir bir istek bence daha anne değilim büyük konuşmakta istemiyorum ama yapılan her mesleğe saygım sonsuz ama gerçekler bundan ibaret. Başka bir ülkeye göç etmek hatta seyahat etmek istediğiniz zaman bile mesleginize bakılıyor. Bkz: savaş ülkelerinde doktorlar ,avukatlar, mühendisler kolaylıkla bir Avrupa ülkesine sığınırken ; geri kalanları Türkiyeye geliyor...
 
Back
X