“Keşke sen annem olsaydın”

Kamrhan .!.:

Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?

Genişletmek için tıkla...

Hsktrlsyn .!.:

çekingen ezilen doktor olmaktansa tuttuğu koparan kasiyer olsun .

Genişletmek için tıkla...

busendnz .!.:

Günümüz şartlarında maddi durumum iyi olmasına rağmen keşke sizin gibi cevap verebilseydim.

Genişletmek için tıkla...

Damdakiperi .!.:

Çocuğunuzun cekingenliği şayet ona yük olacaksa, hayatta onu zorlayacaksa kasiyer ve mutlu olmasını tercih ederim..

Genişletmek için tıkla...

VuslataDair .!.:

Kizim 5 yasinda keman çalmaya başlamıştı konservatuvar hayaliydi dereceyle kazandi 9 Eylül 'u ama biz Ankarada yaşıyoruz
Evini tuttum eşyalarını aldım düzenini kurdum onu orda bırakıp döndüm 2. Sınıfta aşık oldum evlenmek istiyorum dedi elbette tamam olur demedim kizim bak ben bile annen olarak 24 yasinda evlendim emin misin biraz daha düşünelim dedim o zaman beraber yaşarız dedi
Biliyorum çok tepki alacagim ama o kadar modern değilim maalesef bunu duyar duymaz tamam evlenin dedim
Allaha şükürler olsun mutlular tek şartım eğitimin asla aksamayacak demiştim o da halloldu uzun lafın kısası bende istemezdim ama karşısında duramadım
Herkesin yaşantısı inancı örf ve adeti kendine çok rica ediyorum ne var beraber yaşamalarında diye polemiğe girmeyelim

@choccywhoccydoodah size de cevap vermiş olayım

Genişletmek için tıkla...

Kamrhan .!.:

Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?

Genişletmek için tıkla...

lilika .!.:

Ya ben niye anlamadım konuyu sizin gibi? Övünme değil de, çok mu esnek davranıyorum, sınırlar mı yok, fazla mı rahat yetiştiriyorum? şeklinde sorduğunu düşündüm.

Genişletmek için tıkla...

Kamrhan .!.:

Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?

Genişletmek için tıkla...

Damdakiperi .!.:

Çocuğunuzun cekingenliği şayet ona yük olacaksa, hayatta onu zorlayacaksa kasiyer ve mutlu olmasını tercih ederim..

Genişletmek için tıkla...

choccywhoccydoodah .!.:

Hayır diyememenizin cezası olmuş gibi sanki bu biraz. Daha otoriter ne bileyim kurallı bir ailede yetişmiş olsaydı izin vermezseniz birlikte yaşarım diyemezdi.
En baştan kural koysaydınız okulun bitmeden evlilik konusunu bana açma diye mesela ne bileyim.
Kızimın lgs senesi bu sene,en başından oturup kurallarımız,olması gerekenler falan konuştuk,telefon kullanımı,erkek arkadaş vb konularda da konuştum. Baskı yaparak zıtlaşarak değil ama o da tamam dedi. Bu sene gelip bana ben sosyal medya hesabı açıyorum,izin vermezsen gizli gizli yaparım diyemez mesela. Konuştuk bunları ısrar etmenin,farklı yollarla denemenin bana işlemeyeceğini biliyor. O denemekten vazgeçmedi öğrenirken ama ben hep istikrarlı davrandım. Haliyle kendini bile yormuyor artık bu konuda zira lgs sınavı sonrasi konuşulup karar verilecek bir durum dedim. Fikrim de değişmez şu durumda bilir kızımda bunu.
Sizi manüpile etmiş kızınız aslında. İzin vermezsen birlikte yaşarız diyerek. En başından konuşsaydınız belki okulunu bitirip öyle evlenecekti.

Genişletmek için tıkla...

KudrAlobar .!.:

Kasiyer ve mutlu olamaz ki… Şu şartlar altında kasiyer ve geçim derdinden delirmek üzere olur ancak. Para her zaman mutsuzluk getirmez ancak parasızlık her zaman mutsuzluk getirir.

Genişletmek için tıkla...

busendnz .!.:

Maalesef sizinde bahsettiğiniz gibi kuralci olmayan ailelerin çocukları Maalesef iyi yerlere gelemiyor. Okullarda bile bakın sınıfın en basarilisi 9.30 uyuyan yemek saati ödev saati belli olan çocuklardır. Çocuğun çok özgüvenli olsun ama bir markette mi çalışsın yoksa daha çekingen ama bir doktor avukat mi olsun derseniz 2. Tercih ederim.

Genişletmek için tıkla...

Honkiponkitorino .!.:

Linçleyen linçlesin kuralsız,sınırsız çocuk yetiştirmek anneliğin en kolay hali çocuk için ‘şimdilik’ mükemmel,çevre için zor. Asıl mesele dengeyi kurabilmek bunu da başarıp başaramadığımızı yetişkin olduklarında,kişilikleri oturduklarında anlarız nerede hata yaptık nerede doğrusunu yaptık.

Genişletmek için tıkla...