• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

“Keşke sen annem olsaydın”

Doktorlar genelde maaşlarını doğru söylemezler. Az söyleyen varsa muhakkak net yatan maaşı söylemiştir bunun üzerine döner ve teşviği de hesaba katmak lazım.
Evet döner ve teşviği katmıyor bencede.
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Bu bana göre güzel bir durum dizin anneliğiniz ben de kızıma kizmm hayır derim zararlı birşey yapıyorsa uyarmak için sadece bağırmam vurmam da zaten asla babası da öyle bizler olunmasını istediğimiz ebeveynler olduk bana kalırsa yanlış değil gayet doğru yapıyorsunuz şımarık değil akıllı çocuklar yetiştiriyoruz. Siz diretseniz bağırsaniz yat uyu diye bu sefer çocuk ağlayacak korkacak ve içine kapanık bir çocuk olacak biraz esneklik zarar getirmez
 
ay ergenler hep öyle. onlara göre hep başkaları onların anne babası olsun hep başkalarının anne babaları daha iyi. çünkü anne baba kural koyuyor. bu sizin mükemmel anne olmanızla yada gençliğinizle alakalı değil yani genel durumları bu. bizim çocuklarda ergenliğe gelince onlarda bizi beğenmez. biz siz kadar gençte olmayacağız hiç beğenmezler heralde bu durumda😀
 
Örnek veriyorum net 80bin ise 120bin döner ve teşvik. Ama onlar çok almıyoruz 80bin alıyoruz deyip geçiyorlar
Evet bencede böyle çünkü zaten diğer türlüsü banada mantıklı gelmiyor bu işin geliri bu değildir bu olmamalı düşüncesi oluşuyor.
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Çocuğunuzu en iyi siz bilirsiniz ergen gözüyle ya da çocuk gözüyle neyi sorguladınız? Benim annem bana göre dünyanın en iyi annesidir, kuzenlerimde bunu hep der ama en iyi anne olmasına rağmen bana göre eksikleri vardır. Ör: otorite boşluğu, annemle asla anne kız olamadık, o da 17 yaşında anne olmuş sorumsuz bir eş ve geçim kaygısı, babam bana göre dünyanın en iyi babasıdır ama asla anneme olan davranışlarını beğenmem, bunu fark ettiğimden beridir hep anneme anne olmuşumdur. Fettan bir çocuk değildim asla annemi kandırmadım kızacağınıda bilsem doğruları söyledim işte bu da annemin beni yetiştirmesinden kaynaklıydı çünkü annem kardeşlerimle bizi hiç kandırmadı, annem sesimiz yükselir ama asla onu kırmak için değildir, bu da onun bizi yetiştirmesinden kaynaklı. Anne olan sizsiniz çocuğunuza ne verirseniz sizden onu alacaktır.
 
Örnek veriyorum net 80bin ise 120bin döner ve teşvik. Ama onlar çok almıyoruz 80bin alıyoruz deyip geçiyorlar
Bir aile dostumuz var aynı zamanda annemin meme ameliyatı olduğu plastik uzmanmiydi doçent mi.ne Kürşat evren** diye adamın aldığı maaşı duyunca agzim açık kalmıştı 1 sene önce yani 2025 Nisan da geçmişti bu konuşma bir tarla satın alacaklardi babamdan hobi bahçesi gibi babama konuşurken benim maaş yatsın abi zaten harcamam olmaz direk maaşla veririm demistim altın hesabını bozmamak için. Bahçemiz 320 bine satmıştık 😂
 
Bir aile dostumuz var aynı zamanda annemin meme ameliyatı olduğu plastik uzmanmiydi doçent mi.ne Kürşat evren** diye adamın aldığı maaşı duyunca agzim açık kalmıştı 1 sene önce yani 2025 Nisan da geçmişti bu konuşma bir tarla satın alacaklardi babamdan hobi bahçesi gibi babama konuşurken benim maaş yatsın abi zaten harcamam olmaz direk maaşla veririm demistim altın hesabını bozmamak için. Bahçemiz 320 bine satmıştık 😂
Ben teknikerim 40 küsür aldığım bi zamanda KBB doktoru bana 60 bin alıyorum yhaa diye dertlenmişti. Ki kendisi sürekli bağ bahçe alıp borsaya para yatıran ve her daim yurtdışı tatili yapan birisiydi. 60binle geçinmeye çalıştığına ikna etmek istedi ama sadece gülümseyip geçtim. Mümkün olabilir mi Allah aşkına uzman doktorun teknikerden sadece 20bin tl fazla alması
 
Bende çok kuralciyim kızım 4.sinifta şuan başarılı ilerde nolur bilmiyorum.bu yaşa kadar uykusundan yemeğine kadar hep zamanında yaptım.asiri kural koymuyorum ama bazı şeylerde kural olmalı diye düşünüyorum.sirf daha cici gorunecem diye onun hayatını mahvedemem.cocuk serbest bırakılmayi değil ona gerçekten sevgi gösterilmesini anlıyor.kural koysam bile günün sonunda onu sevdigimi biliyor.
benimde sizin kızınızın yaşında çocuğum var. bir büyüğüm bana oğlumu büyütürken hep şöyle derdi. eğitimci zaten ayrıca. ne kadar güzel ve üstüne titreyerek yetiştirsen de ileri de senin değil arkadaşlarının dediklerini yapıyorlar o yüzden arkadaşlarına dikkat et ve onlarla aranı iyi tut. ne kadar doğru şimdi anlıyorum. bizim el bebek mükemmel yetiştirmeye çalıştığımız iyiyi doğruyu öğrettiğimiz çocuklar kuralsız rahat şımarık büyütülen çocuklar tarafından yönetiliyor. zaten artık sıkçada örneklerini görüyoruz. bu kısma çok önem vermek gerekiyor sanırım. çünkü bir süre sonra peşlerinden her yere gitmemiz kontrol altında tutmamız zorlaşacak😔
 
benimde sizin kızınızın yaşında çocuğum var. bir büyüğüm bana oğlumu büyütürken hep şöyle derdi. eğitimci zaten ayrıca. ne kadar güzel ve üstüne titreyerek yetiştirsen de ileri de senin değil arkadaşlarının dediklerini yapıyorlar o yüzden arkadaşlarına dikkat et ve onlarla aranı iyi tut. ne kadar doğru şimdi anlıyorum. bizim el bebek mükemmel yetiştirmeye çalıştığımız iyiyi doğruyu öğrettiğimiz çocuklar kuralsız rahat şımarık büyütülen çocuklar tarafından yönetiliyor. zaten artık sıkçada örneklerini görüyoruz. bu kısma çok önem vermek gerekiyor sanırım. çünkü bir süre sonra peşlerinden her yere gitmemiz kontrol altında tutmamız zorlaşacak😔
Bende öğretmenim ve benim kızımda böyle malesef.onu terbiyeli kibar yetiştirdik ama elin şımarık çocukları tarafından yönetiliyor.bide o ailelerin hiçbiri çocuğum şımarık demiyor hepsine göre çocukları mükemmel.
 
Konuyu çok dağıttınız konu mutluluk mutsuzluk değil di ki. Daha ozguvenli, daha çekingen. Her çekingen olan mutsuz.olmuyor. Sağlık da işin içine girmiş. Belli ki çok duygusal düşünen birisiniz. Ama gerçeklik her zaman daha iyidir emin olabilirsiniz. Böyle uzatılacaksa doktor ama mutsuz, kumar bağımlısı, 5 çocuğu olmuş diye uzarda gider konu...
Konuyu neden dağıtayım ki! Bana gelen yanıtlara kendi fikrimi yazıyorum, sizde ısrarla bana yazıyorsunuz :) Ben sizin sana göre olan fikrinize birşey demiyorum, ok bu sizin düşünceniz..Ben bana yanıt yazanlara kendi fikrimi söylüyorum. Bana yanıt yazdıkları için! Ben çekingen olup bu durum onu mutsuzluğa sürüklüyorsa tercihim olmaz dedim. Çocuğum olduğu için kendime göre gerçekçi bir yorum yapıyorum. Henüz çocuğum yok demişsiniz, istiyorsanız nasip olsun, çocuk sahibi olduğunuz zaman bu kadar net bakamayabilirsiniz, bu düşünceniz değişmeyebilir de tabii.. ben çocuğum üzerinden baktığım için duygusal bakıyorum doğru.. bu da benim doğrum en nihayetinde..Bu arada çocuğumun akademik gelişimi ve eğitimine de çok önem veren biriyim, elbette en iyisi olsun isterim.. Şimdi siz gene bana yazacaksınız yine uzayacak konu :) Herkesin doğrusu kendine doğru bence..
 
Son düzenleme:
Bu şey gibi olmuş ya ‘En kötü özelliğim mükemmelliyetçiliğim’ 😀
 
ergenlikte ben direkt annemin yüzüne söylüyordum bunları ama simdi anlıyorum ki en iyi anne benimkiymis 😂😂 yani. cocuklar konusur, dikkate almayın 😂

onun dısında her annenin tavrı, otoritesi farklı. siz cocugunuzun gelişimini ve eğitimini doğru buluyorsanız doğru yapıyorsunuz demek ki. sorgulamanızı gerektirecek bir durum yok
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Bütün çocuklar sizdem memnun gibi görünüyor, siz çocukları memnun ederken iç sesiniz size doğru yaptığınızı söylüyorsa doğru yoldasınız demektir, siz çocuğunuzla çok iyi bir iletişim yakalamış olabilirsiniz belki de lafınızı dinletmek için sert bir tavır takınmanıza gerek kalmıyordur belki mizacınız bebeklere ve çocuklara çok güzel hitap ediyordur sizin sormak istediğiniz şey sınırlar koyan ebeveynler doğru acaba ben yanlış mı davranıyorum? ise cevap çok basit siz çocuğunuzla kurduğunuz iletişimde belirttiğiniz şekilde de lafınızı dinletip sınırlarınızı koruyabiliyorsanız sorun yok demektir. Genel olarak 8de uyuyan çocuğunuz iki akşam 10da uyudu siz de ses çıkarmadınız diye ne siz çok iyi ya da kötü bir annesiniz ne de çocuğunu 8de uyutmak için direten anne iyi ya da kötü bir anne, burada kural koyucu sizsiniz evlat sizin evladınız siz psikolojik olarak etkilenmesin zorlamıyım dersiniz diğer anne fizyolojik olarak gelişimi geri kalmasın vaktinde uyusun der kim kime kötü anne diyebilir bu noktada? Kimseye yorum düşmez.
 
bugun yazdiginiz bir yorumdan sonra merak edip eski konulariniza baktim şok oldum.
kendinizi oldugunuz kisiyle kendiniz coook baska iki kişisiniz. Yasadiginizi sandiginiz hayat ile gercek hayatiniz kesinlikle kesismiyor
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim
esimi yine seçerdim dediğiniz adam 4 aylik evlilikten beri sizi istisnasiz her zaman döven, evliliginizin basinda, ortasinda, hatta ikinci bebeginizin lohusaliginda bile yediginiz ekmege laf soyleyip "gir fabrikaya calis mutfak masraflarıni öde" diyen bir adam. her boşanacam dediginizde "tamam, hemen simdi s.g / evlenmedigin sürece bu evde cocuklarla yasa bosanalim" diye sizi bosamaya hevesli bir adam, zorla ailesinin köyüne götürmek icin yillarca kavgalar ettiginiz ve dayak yemeye devam ettiginiz bir adam.
cidden hayatinizdan memnun musunuz ve esimden nefret ediyorum diye en az 5 konu actiginiz kocanizi mi secerdiniz bilseniz?
gerci sasirmadim, böyle bir kocaya hastanelere gide gide, gun saya saya iki cocuk vermissiniz. yine secedebilirdiniz.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
eski konularinda cocugun huysuz bir bebek oldugu icin daha birkac ayda tv actigini yazmissin, 1 yasinda cocuk misir patlagi yiyormus dedesi cips alirmis falan. tabii ki normal degil. tabii ki gevsek davranmissinjz.
bazi seyler cocugun yarari icin cocuga verilmez. ayrica el kaldirmamak övünülecek birsey degil ki sizin evde dayak normallesmis o yuzden size basari gibi geliyor ama bu devirde (manyak olmayan diyeyim) kimse zaten cocugunu dövmüyor. hangi devjrde yasiyoruz?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
cocuklar beyni cok gelismeyen canlilardir ne anlarlar da ne kadar saglkli yorum yaparlar? onlari simartan, agzina aburcuburu tikistiran iyidir.
siz bile demissiniz konu acip; kayinbabam cocugum ne derse yapıyor, ben kizsam hemen kucagina alip goturuyor, hep aburcubur verjyor. cocugum dedesinin yanında yüzüme bakmıyor
diye.
yani cocuk iyiyi kötüyü bilmez. jsine gelen ona mukemmel gelir, isine gelmeyen de kötü.
çocukların dediklerini bunca ciddiye almaya gerek yok
 
bugun yazdiginiz bir yorumdan sonra merak edip eski konulariniza baktim şok oldum.
kendinizi oldugunuz kisiyle kendiniz coook baska iki kişisiniz. Yasadiginizi sandiginiz hayat ile gercek hayatiniz kesinlikle kesismiyor

esimi yine seçerdim dediğiniz adam 4 aylik evlilikten beri sizi istisnasiz her zaman döven, evliliginizin basinda, ortasinda, hatta ikinci bebeginizin lohusaliginda bile yediginiz ekmege laf soyleyip "gir fabrikaya calis mutfak masraflarıni öde" diyen bir adam. her boşanacam dediginizde "tamam, hemen simdi s.g / evlenmedigin sürece bu evde cocuklarla yasa bosanalim" diye sizi bosamaya hevesli bir adam, zorla ailesinin köyüne götürmek icin yillarca kavgalar ettiginiz ve dayak yemeye devam ettiginiz bir adam.
cidden hayatinizdan memnun musunuz ve esimden nefret ediyorum diye en az 5 konu actiginiz kocanizi mi secerdiniz bilseniz?
gerci sasirmadim, böyle bir kocaya hastanelere gide gide, gun saya saya iki cocuk vermissiniz. yine secedebilirdiniz.

eski konularinda cocugun huysuz bir bebek oldugu icin daha birkac ayda tv actigini yazmissin, 1 yasinda cocuk misir patlagi yiyormus dedesi cips alirmis falan. tabii ki normal degil. tabii ki gevsek davranmissinjz.
bazi seyler cocugun yarari icin cocuga verilmez. ayrica el kaldirmamak övünülecek birsey degil ki sizin evde dayak normallesmis o yuzden size basari gibi geliyor ama bu devirde (manyak olmayan diyeyim) kimse zaten cocugunu dövmüyor. hangi devjrde yasiyoruz?

cocuklar beyni cok gelismeyen canlilardir ne anlarlar da ne kadar saglkli yorum yaparlar? onlari simartan, agzina aburcuburu tikistiran iyidir.
siz bile demissiniz konu acip; kayinbabam cocugum ne derse yapıyor, ben kizsam hemen kucagina alip goturuyor, hep aburcubur verjyor. cocugum dedesinin yanında yüzüme bakmıyor
diye.
yani cocuk iyiyi kötüyü bilmez. jsine gelen ona mukemmel gelir, isine gelmeyen de kötü.
çocukların dediklerini bunca ciddiye almaya gerek yok
Bu ne acizlik benşm eski mesajlarımı okuyacak kadar işsiz insan bak işine
 
Bu ne acizlik benşm eski mesajlarımı okuyacak kadar işsiz insan bak işine
acizlik degil issizlik:)
valla umre konusuna birisi yazmis "lohusayken iki çocukla umreye goturmediler diye kızan uye" diye. icimi bir merak sardi.
az da degil 10 sayfada 20ser konu . masallah 🧿
bir saatte okudum, yumurtam sogudu😂
 
Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?
Bence gayet güzel davranıyor sunuz benim iki çocuğum var kızım henüz çok küçük ama oğlunu saat 9,5ta kesin uyuturum bazen çok direnir ama yinede zorla uyuturum bazen çok direndiği zaman beşiğe koyarım odasından çıkıp kapıda onu dinlerim bir iki defa anne diye seslenir sonra sesizce uykuya dalar
 
Back
X