“Keşke sen annem olsaydın”

Gençsin, enerjin var. Yaş ilerledikçe sabreden yerler tıkırdamaya başlıyor

Ben de neyi dert ettiğinizi tam anlamamakla beraber; hiçbir zaman çok katı bir anne olmadım, hatta birçok şey de esneğimdir ama bu esnek kurallar genel olarak çok mühim şeyler değildir bana göre.. Hafta sonları uyku saati konusunda yaş durumuna göre esneklik göstermişimdir, yemek konusunda aynı şekilde.. Birşeyi almam etmem inadım yoktur ama o an alamayacaksam nedeniyle anlatırım ama genel olarak aşırı üst üste gelmeyecek şekilde pek hayır demem, oğlum da küçüklüğünden beri çok fazla şey isteyen bir çocuk da değildir zaten..
Amaaa olmazsa olmazlarım vardır. Her yemekten 3-5 kaşık da olsa küçüklüğünden beri tatma kuralım vardır, şu an pek yemek seçmemesini buna bağlıyorum. Ders/ödev konusunda kuralcıyımdır.. Olmaması gereken mühim şeyleri oldurtmam. 0 kural değil ama ota boka kural koyup, çocugumu da sıkmam. Şu an 14 yaşında ama bu hep böyleydi.. Genel olarak da çocuğumun beslenmesinden, okul durumundan, disiplininden memnunum. Kural okey ama aşırı kural bana göre çocuklarda olumlu etki bırakmıyor, genel gözlemim de bu şekilde..

Şefkatle yetiştirilmiş çocuklar ışıl ışıl parlar ama kuralsız insanlar da bir o kadar can sıkar yetişkinlikte.

Kendim yazmaya üşenip chatgpt’ye özetlettiğim, ebeveynlik stilleri, sizin stilinizin bunlardan hangisine denk düştüğü ve ileride çocuğunuzun yaşaması olası olan sorunlar”ı aşağı kopyalıyorumm:

Temel ebeveynlik stilleri

İki ana eksen:
•Kontrol / talepkârlık
•Duygusal sıcaklık / ilgi

Bunların kombinasyonundan dört stil çıkıyor:

1. Otoriter (authoritarian)
•Yüksek kontrol, düşük sıcaklık
•“Ben dedim oldu”, cezaya dayalı, duygulara alan yok
Çocuk çıktıları:
→ Kaygı, düşük benlik saygısı, itaatkârlık ya da gizli öfke, pasif-agresyon
→ Dış denetim odağı gelişiyor

2. İzin verici / aşırı hoşgörülü (permissive)
•Düşük kontrol, yüksek sıcaklık
•Sınır yok, “çocuk merkezli ama çerçevesiz”
Çocuk çıktıları:
→ Dürtüsellik, düşük özdenetim, kurallarla çatışma
→ Frustrasyon toleransı zayıf

3. İhmalkâr / ilgisiz (neglectful, uninvolved)
•Düşük kontrol, düşük sıcaklık
•Fiziksel olarak var, duygusal olarak yok
Çocuk çıktıları:
→ En riskli profil
→ Bağlanma sorunları, dissosiyasyon, madde kullanımı, antisosyal örüntüler
→ “Kimse beni tutmuyor” şeması

4. Yetkin / demokratik (authoritative)
•Yüksek sıcaklık + makul sınırlar
•Açıklama var, tutarlılık var
Çocuk çıktıları:
→ En iyi psikososyal sonuçlar (özdenetim, güvenli bağlanma, akademik uyum)

-permissive ebeveynlik genelde hafife alınır, çünkü “en azından sevgi var” diye düşünülür. Literatür ve klinik pratik bu iyimserliği pek desteklemiyor.

Permissive (aşırı hoşgörülü) ebeveynlik ne yapıyor?

Profil: Yüksek duygusal sıcaklık, Düşük sınır, düşük talep, “Üzülmesin”, “travmatize olmasın” motivasyonu, Çatışmadan kaçınan ebeveyn

Bu stil kötü niyetli değil, ama gelişimsel olarak problemli.

Bulgular: Çocukta ne görülüyor?

1. Özdenetim (self-regulation) zayıflığı

En tutarlı bulgu bu. Erteleme becerisi düşük, Dürtü kontrolü zayıf, “İstiyorum → hemen” zinciri
Bu çocuklar özdenetimi içselleştiremez, çünkü dıştan bir model yoktur. Sevgi var ama çerçeve yok → beyin için kaos

2. Frustrasyon toleransı düşük
•Çocuk, Hayır kelimesiyle geç tanışır, Sınır = sevgi kaybı gibi algılanır

Sonuç:
•Akademik zorlanma, İş ortamında otoriteyle çatışma, İlişkilerde “isteğim karşılanmadıysa geri çekilirim ya da patlarım”

3. Benmerkezcilik ve hak görme (entitlement) riski. Bu kısım rahatsız edici ama önemli.

Araştırmalar:
•“Benim ihtiyacım önceliklidir” şeması, Empati becerilerinde yüzeysellik, Karşılıklılık zorlanması. Çünkü çocuk başkasına uyumlanmayı hiç öğrenmez.

4. Kaygı paradoksu

İnsanlar şaşırıyor ama permissive ebebeynle yetişen çocuklar her zaman daha rahat olmaz.

Neden?
•Sınır yoksa dünya öngörülemez, Öngörülemezlik = kaygı

Bu yüzden özellikle:
• Sosyal kaygı, Karar verme güçlüğü, “Doğru mu yaptım?” döngüsü

5. Ergenlikte riskli davranışlar

Özellikle ergenlik çalışmalarında:
• Madde kullanımı, Güvenli olmayan cinsel davranış, Akademik kopuş

Sebep:
İçselleştirilmiş bir “dur” mekanizması yok.

-Uzun vadede yetişkinlik yansımaları

Klinikte sık gördüğümüz örüntüler:
•“Kimse bana sınır koymasın” hassasiyeti
, Eleştiriye düşük tolerans,İlişkilerde ya aşırı beklenti ya kaçış, Disiplin gerektiren hedeflerde sürdürememe

çocuklardan aldığı övgü yetmemiş Biraz da bize övdürmeye gelmiş kendini

Benim ergen de gidip başkalarına benim annem olsaydın diyo mudur la iskillendim şuan parçalarım valla abzgf

Bence kendine "anne" vasfindan baska bir vasif eklemen lazim ve bunu sen de farkindasin. Simdi burada anneligin ovulecek ve sen de biraz bu hayata erken atilip erkenden anne olma mutsuzlugundan uzaklasacaksin. Bana oyle geldin maalesef..
Asiri sacma bir konu cunku. Hele ki baslik. Oyle bir baslik ki ben de sandim senin cocugun baskasina bunu soyledi, sen de buna sahit olup uzuldun :)) oyle olsa evet tam bdv konusu olurdu bak. Hem de samimi bi soru olurdu

Kamrhan .!.:

Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?

Genişletmek için tıkla...

Kural çocuklar için iyidir. Uyku saati esnetmesinde hata ediyorsunuz. Yemekten önce çikolata vermeniz de hatalı. Çocuğunuza hayır diyebilmelisiniz. Çocuğunuz da kuralları öğrenmeli. El kaldirmiyorum üç belirtmeniz de ilginç geldi bunu tabiki kimse aklından bile geçirmeli. Halı çizdi diye kimse dovmuyor çocuğunu zaten. Yanlışlıkla olduysa mesele yok ama tabiki bilerek boyadı ise uyarılacak.
İyi anne meselesine gelince belki biraz gururumuz okşandi ama o cümleyi kuran çocuklar sizin cocugunuzdan büyük sanırım. Yani o yaşta sizin kızınız neler diyecek henüz bilmiyorsunuz.
Kural çocuklar için çok önemlidir. Bunu tabiki güzelce ama kararlı bir şekilde yapmalısınız. Çocuğunuz okulda da kurallara uyacak. Şimdi sosyalleşme ye başladığında da kurallara uyacak

Kamrhan .!.:

Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.

Genişletmek için tıkla...

Siz öven kişi misiniz övülen mi? Kamrhan siz değil misiniz zaten?

Konuyla ilgili bilgim yok, çocuğum yok ama çocuğunuz sadece size şımarık gelmiyor olabilir mi merak ettim.

İnsanların size bunu söylemesi için bir sebebi olmalı. Çocuğunuz sınırları mı aşıyor dur demeniz gerkeem zamanda dur demiyor musunuz acaba?

Bana da samimiyetsiz geldiniz. Kızınca vurmam diyorsunuz. Aklımın ucundan geçmez böyle yazmak benim mesela. Hani zaten öyle yazılacak bir şey bile değil..

Çok bunaldınız ve olmak istediğiniz anne şeklini mi anlatıyorsunuz acaba bilemedim…

Benim ilkokulda bir arkadaşım vardı, bana ikide bir keşke senin annen benim annem olsa ne kadar iyi bir kadın falan derdi. Sinir olurdum. Büyüdükçe annem bana "bak Duygu böyle diyor sen bana bıdı bıdı ediyorsun" demeye başladı. Annem de daha 20 yaşında anne olmuş, rahat çocuk yetiştiren bir kadındı.
Hikayenin sonunda kendi çocuğunu kapının önüne koyup terk eden biri çıktı

BradshawCarrie .!.:

Bence kendınızle övünmeniz lazım bu kötü bişry değil. Annem hep der ki cocugun arkadasa ıhtıyacı yoktur arkadası zaten var cocugun anneye ıhtıyacı var dıye. Ama bence bazende ınsan dertlesebilmeli

Genişletmek için tıkla...

Zaten övünüyor,fark etmediniz mi :)

Kamrhan .!.:

Hanımlar, bu konu benim için artık gerçekten düşünceli bir hâl aldı. Sizden samimi yorumlar bekliyorum.
Ben 22 yaşında anne oldum, 26 yaşında ikinci kızımı dünyaya getirdim. Hayatımdan memnunum, eşimi yine seçerdim; fakat şimdi aklım olsa bu yaşta evlenmezdim. Çok erken hayata atıldığımı sonradan fark ettim.
Asıl konuma gelmek istiyorum.
3,5 yaşındaki kızımı akşam 9.30’da yatırmaya çalışıyorum ama yatmak istemediğinde “illaki yatacaksın” diye zorlamıyorum. Biraz esnetebiliyorum.
Yemekten önce çikolata diye ağladığında “önce yemek, sonra çikolata” diye diretmiyorum. Bazen küçük bir parça çikolata veriyorum, ardından yemeğini yediriyorum. Zaten kızım yemeğini gerçekten güzel yer, bunu biliyorum.
Yakın zamanda oyuncak almış olsam bile, çok beğendiği bir oyuncak olursa bazen dayanamayıp alıyorum.
Dışarı çıkıp parka gitmek istediğinde, işim olsa bile “götüremem” demekte zorlanıyorum. Hatta yeni doğan kardeşi olmasına rağmen, kardeşi henüz 1 haftalıkkken bile parka gittik.
Ev temizliğine çok dikkat ederim. Kızım halıyı boyadığında ya da bilerek bir yaramazlık yapıp eve zarar verdiğinde güzelce uyarırım ama asla el kaldırmam, buna çok karşıyım.
Bazen kendi kendime soruyorum:
Ben mi çok gevşek davranıyorum?
Bunu düşünmeme sebep olan şeyler de var.
Bir tanıdığımızın oğlu annesine “Sen kötü annesin, X’in annesi (yani ben) çok iyi, sen onun gibi değilsin” demiş.
Yakın arkadaşım Kamrhan da “Sen kızını hiç kırmıyorsun, ağzından hiç ‘hayır’ dediğini duymadım” dedi.
Ama şuna da inanıyorum: Kızım, hayır demediğim hâlde şımarık bir çocuk değil. Beni genel olarak dinler, üzmez.
Bugün de bir tanıdığımızın 14 yaşındaki kızı bana şunu söyledi:
“Sen çok iyi bir annesin, hem de gençsin. Keşke benim annem olsaydın. Benim annem benimle hiç dertleşmez, beni dinlemez ama sen öyle değilsin. Kızların çok şanslı.”
Bunları duyunca ister istemez kafam karıştı.
Ben bugüne kadar kendimi bu konuda hiç yargılamamıştım. Ama şimdi dışarıdan bakıldığında yanlış mı yapıyorum diye düşünmeye başladım.
Mesela neden “Saat 9.30, kesin yatakta olacaksın ve yatacaksın” diyemiyorum?
Neden bazı konularda daha yumuşak davranıyorum?
Gerçekten merak ediyorum.
Dışarıdan gözle, sizce yanlış mı yapıyorum?

Genişletmek için tıkla...

valla bende buldumcuk annelerden olmadım,hayır onu yemiyoruz,onu izlemiyoruz,avakado ile besleniyoruz,ph değeri şu suyu içiriyoruz vs vs denek değil normal bir birey muamelesi yaptım hiç bağırıp çağırmadım zaten şiddet hiç olmaz,uyarılması gereken yerde çekinmedim uyardım,bunları yaptığım için benide kınadılar şuanda 12 yaşında gayet sakin,olgun kendini kontrol edebilen bir birey oldu hergün biraz daha hayran kaliyorum,bana yanlış yapıyorsun diyen arkadaşın oğlu hergün okuldan şikayet alıyor,geçen gün migrosta sinirlenmiş rafın yarısını yere indirmiş,gelip geçen arabalara kartopu attıkları için polisi aramışlar fln yapma denince dinlemez,konuşunca takmaz şimdiki çoğu çocuk bu şekilde keşke bir çocuğun paraya,az bir vakitte şımartılmaya,her koşulda doğru yanlış onaylanmaya,planlanmış bir yaşam şekline değilde samimi bir anneye ve babaya ihtiyacı olduğunu anlasalar,çocukları uyarıp yanlışlarını söylediğinizde belki abarttığı zamanlarda azarladığınızda özgüveni zedelenmiyor aidiyet duyguları artıyor kendilerini daha güvende hissediyorlar çünki onları ciddiye alıp uyarmaya değer bir birey olduklarını anlıyorlar,sadece kurallardan ibaret bir hayat çocuğu boğar.

Ay genç evlendim deli gibi pişmanım ama dur şurada azıcık analığımı öveyim en iyi ana benim ay hata mı yapıyorum..neyse neyse evlendiğime pişman olduğumu çakmasınlar dur şimdi ..

Konuyu okurken ben harika bir anneyim hadi beni birlikte övelim kokusu aldım. Belki niyet o değil ama ben öyle hissettim.

Uyku bence çok önemli. Kızım uyumadan büyüdü. Ciddi anlamda uyumaktan nefret ediyor. 12 olacak ama hala aynı. Ama ikizler o yaşlarda erkenden uyurdu. 4 yaş civarı bir çocuk bence, kızım gibi uyku problemi yoksa, en geç dokuzda yatmalı.

Asla şımarık bir çocuk değil demişsiniz ya, merak ettim sizin için şımarık davranış nedir? Size şımarık gelmeyen bir çocuk başkasına nasıl geliyor? Kızımın bir arkadaşının annesi sizin gibiydi, son iki senedir kestim iletişimi. Çünkü hiç hayır o yoktu.

Ayrıca 14 yaşındaki ergenin lafına güler geçerim ben olsam. Kızımı kitap fuarına götürdüm. İstediği 6. Kitabı almayınca kötü anne oldum. Aynı gün 79765479002. Kalemi almadım gene kötü anne oldum. "Bir şey istiyorum onu da almıyorsun" diye bağırdı kaçıncı bir şey acaba.

Yazarken aklıma geldi. Geçen sene Ramazan ayında kızımla markete gittik. Bir kaç şey istedi aldık. Tam kasaya geldik bir şey daha istedi her istediğin şeyi alamam kusura bakma dedim
Arkamda ki kadın kızına döndü ve " ben senin istediğin her şeyi alırım"dedi. Kızım bunu duyunca gözlerime baktı. Kalbi kırıldı bence. Yol boyunca çocukların her istediği olmaz ve sevgiyle alakalı değildir konuştuk.

Çocuklar kural sever.
Kurallar okula gitmeden önce öğrenilmesi gereken şeyler zira sonra okulda öğretmenini dinlemeyen,her istediği olsun isteyen çocuklarla sorunlar oluyor. Geçen yıl oğlumun sınıfında bir çocuk vardı,evlerden uzak,aşırı şımartilmıs her istediği yapılmış bu çocuk,okulda istediği olmayınca arkadaşlarına saldırıyordu. Alışmamış hayır olmaz denmesine çocuk ne yapsın. Annesi bu saldırılara bile kılıf bulan bir kadındı. Bu sene başka okulda neyse ki ama geçen yıl tüm çocukların kaçtığı,oynamak istemediği bir çocuktu, zaten dönem ortasında geldi(başka bir okulda da bunları yaptigi icin ayrılmış yada istenmemiş )düşünün cocuk 2 sene okul hayatında 3.okuluna gidiyor. Ailesi toplantıda çocuğum kötü etiketlendi ondan değiştirdim okulu dedi. Halihazırda başka okulda ama belki değiştirmek zorunda kalacak yine okulunu zira kurallara uymak konusunda aşırı zorlanıyor.Ekstrem bir örnek belki ama yaşandı anlattım.
Kendinizi övmek istediniz sanırım ama 2 cocuk annesi bir hemcinsiniz olarak,ilerde sorun yaşayacağınızı düşünüyorum. Vurma vb konularda zaten normali o,kimse yaramazlık yaptı,halıya boya döktü diye çocuğunu dövmez/dövmemeli zaten. Benim çocuğum bunu yapsa neden bakmadım ,neden dikkat etmedim diye kendimi sorgularım. Demek ki o an başıboş bırakmışım o da dökmüş saçmış,belki bilerek boyamış vs.
Uyku konusunda kızım 13 yaşında o bile ödevleri yoksa,antrenman vb ekstrem bir durumu yoksa(( tatiller dışında )en geç 23de uyur. Oğlum zaten 7 yaş,9-10 arası bir saatte uyur.
Kurallarımız var,uyguluyoruz cocuklarım uyum sorunu yaşamıyorlar girdikleri farkli ortamlarda.

busendnz .!.:

Maalesef sizinde bahsettiğiniz gibi kuralci olmayan ailelerin çocukları Maalesef iyi yerlere gelemiyor. Okullarda bile bakın sınıfın en basarilisi 9.30 uyuyan yemek saati ödev saati belli olan çocuklardır. Çocuğun çok özgüvenli olsun ama bir markette mi çalışsın yoksa daha çekingen ama bir doktor avukat mi olsun derseniz 2. Tercih ederim.

Genişletmek için tıkla...

Tamam ama kadın çok basit tavizler veriyormuş çocuğu da şımarmıyormuş.

Genç ve muhteşem bir annesin, harikasın...

cilek.yagmuru .!.:

Siz öven kişi misiniz övülen mi? Kamrhan siz değil misiniz zaten?

Konuyla ilgili bilgim yok, çocuğum yok ama çocuğunuz sadece size şımarık gelmiyor olabilir mi merak ettim.

Genişletmek için tıkla...

Dünya üzerinde çocuğunun şımarık olduğunu benden başka fark eden yok sanırım. Her akşam yaka paça yatıyor, zorla. Yatması lazım oluyor çünkü sesine daha fazla tahammül edemiyorum