kim fedakar olmalı?

merhabalar hanımlar,
konuyu uzatmadan hemen anlatacağım çünkü ben işin içinden çıkamadım. 24 yaşındayım hayatımdaki beyfendi ise 30. aramızda 5 saatlik bir mesafe var. bu zamana kadar (ilişkimiz dört ayı geçti) o geldi ben gittim derken sık görüştük. ulaşım sıkıntısı olan iki şehir değildi. ancak ben atandım birkaç hafta önce. ve oraya gittiğim zaman aramızdaki mesafe 9 saate çıkacak. ulaşımı da biraz sapa. kendisi özel sektörde çalışıyor ancak mevkiisi yüksek. şu an o işini bıraksa aynı konuma gelmek için yine üç dört sene harcaması gerekecek. benimse eş durumu yapabilmek için en az 3 sene çalışmam lazım ancak öğretmen polis gibi hemen atamamın çıkabileceği ve hatta çıkacağının bile şüpheli olduğu bir konumdayım.
gerçekten onu seviyorum, biliyorum o da beni seviyor. yarın yüz yüze buluşup birkaç gün geçireceğiz ve eminim ki bu konuyu da konuşacağız. bu sene sonunda nişan, yaza da nikah olsun istiyorduk ama bu durumda bunların hepsi çöp gibi. böyle bir durumda olsanız kimin fedakarlık yapması gerekirdi sizce? sanki kimse işinden vazgeçmeyecek ve yolun sonuna yaklaşıyoruz gibi hissediyorum. yarınki görüşmemiz son görüşmemiz olursa diye kendi kendime tribe giriyorum

civilenginar .!.:

merhabalar hanımlar,
konuyu uzatmadan hemen anlatacağım çünkü ben işin içinden çıkamadım. 24 yaşındayım hayatımdaki beyfendi ise 30. aramızda 5 saatlik bir mesafe var. bu zamana kadar (ilişkimiz dört ayı geçti) o geldi ben gittim derken sık görüştük. ulaşım sıkıntısı olan iki şehir değildi. ancak ben atandım birkaç hafta önce. ve oraya gittiğim zaman aramızdaki mesafe 9 saate çıkacak. ulaşımı da biraz sapa. kendisi özel sektörde çalışıyor ancak mevkiisi yüksek. şu an o işini bıraksa aynı konuma gelmek için yine üç dört sene harcaması gerekecek. benimse eş durumu yapabilmek için en az 3 sene çalışmam lazım ancak öğretmen polis gibi hemen atamamın çıkabileceği ve hatta çıkacağının bile şüpheli olduğu bir konumdayım.
gerçekten onu seviyorum, biliyorum o da beni seviyor. yarın yüz yüze buluşup birkaç gün geçireceğiz ve eminim ki bu konuyu da konuşacağız. bu sene sonunda nişan, yaza da nikah olsun istiyorduk ama bu durumda bunların hepsi çöp gibi. böyle bir durumda olsanız kimin fedakarlık yapması gerekirdi sizce? sanki kimse işinden vazgeçmeyecek ve yolun sonuna yaklaşıyoruz gibi hissediyorum. yarınki görüşmemiz son görüşmemiz olursa diye kendi kendime tribe giriyorum

Genişletmek için tıkla...

Her şey olacağına varır .ne ilişkiler var mesafeleri engelleri aşıp mutlu sona giden ..pozitif düşünün olmasa da olmaz kendinizi yıpratmayın işinize gücünüze odaklanın.
Verdiğiniz senaryoda bir yol görünmüyor ancak 3.04 sene uzaktan yürütürseniz gibi geldi bana.ilişkiniz bunu kaldırabilecek kadar daha olgunlaşmamış ama belli de olmaz akışına bırakın derim

civilenginar .!.:

merhabalar hanımlar,
konuyu uzatmadan hemen anlatacağım çünkü ben işin içinden çıkamadım. 24 yaşındayım hayatımdaki beyfendi ise 30. aramızda 5 saatlik bir mesafe var. bu zamana kadar (ilişkimiz dört ayı geçti) o geldi ben gittim derken sık görüştük. ulaşım sıkıntısı olan iki şehir değildi. ancak ben atandım birkaç hafta önce. ve oraya gittiğim zaman aramızdaki mesafe 9 saate çıkacak. ulaşımı da biraz sapa. kendisi özel sektörde çalışıyor ancak mevkiisi yüksek. şu an o işini bıraksa aynı konuma gelmek için yine üç dört sene harcaması gerekecek. benimse eş durumu yapabilmek için en az 3 sene çalışmam lazım ancak öğretmen polis gibi hemen atamamın çıkabileceği ve hatta çıkacağının bile şüpheli olduğu bir konumdayım.
gerçekten onu seviyorum, biliyorum o da beni seviyor. yarın yüz yüze buluşup birkaç gün geçireceğiz ve eminim ki bu konuyu da konuşacağız. bu sene sonunda nişan, yaza da nikah olsun istiyorduk ama bu durumda bunların hepsi çöp gibi. böyle bir durumda olsanız kimin fedakarlık yapması gerekirdi sizce? sanki kimse işinden vazgeçmeyecek ve yolun sonuna yaklaşıyoruz gibi hissediyorum. yarınki görüşmemiz son görüşmemiz olursa diye kendi kendime tribe giriyorum

Genişletmek için tıkla...

Yaşınız henüz çok genç. Seneye evlenmeseniz ölmezsiniz bence ikiniz de. İşleri yoluna koyup 3-4 sene içinde evlenebilirsiniz. Böylece kimse saçma sapan bir sebeple işinden vazgeçmeye zorlanmaz.

Biraz bekleyin. Bu ekonomik durumda maaşı az olan fedakarlık yapar malesef. 3. Bir yol mutlaka vardır

Daha 24 yaşındasınız ne bu acele? Seven insanlar beklemeyi de bilir. İkinizde kariyerinizden vazgeçmek zorunda değilsiniz, şartların uygunlaşmasını bekleyebilirsiniz.

4 aylık bir ilişkide bu durumu hiç düşünmezdim bile. Ama evliliğe gideceği kesinleştikten o yola girildikten sonra da kimse bir diğeri için işinden gücünden fedakarlık yapmamalı. Çok seviyorsanız biraz beklersiniz 2 3 yıl çok da değil.

4 aylık ilişki için kimse istifa da etmemeli plan da yapmamalı. Bence. Yaşınız zaten cook genç hatta küçük bile. Biraz paranızı yiyin, yeni insanlar tanıyın.

Henuz iliskiniz cok yeni. Zamana birakin biraz daha birbirinizi taniyin once.

kerkenes .!.:

4 aylık ilişki için kimse istifa da etmemeli plan da yapmamalı. Bence. Yaşınız zaten cook genç hatta küçük bile. Biraz paranızı yiyin, yeni insanlar tanıyın.

Genişletmek için tıkla...

%100000

Dört aylık ilişki için kuaförümü bile değiştirmem

böyle düşünmek istemiyorum (ve düşündüğümde kendime saygım zedeleniyor) ama 24 yaşında bir genç kadınla 30 yaşında bir genç adamın ilişkisinde bu adamın ilişkiyi hiç yıpratmadan/size iyi gelen ve devam etmesini dilediğiniz dinamiği bozmadan üç dört yıl bekleyebilmesi (lütuf değil tabii ki, yapabilmesi dedim çünkü eğer sizinle bir an önce daha yakın daha sık görüşür hâle gelmek baskın arzusuysa evlilik için beklemesi onun için bir katlanış olurdu) zaten bu adamın maalesef sık rastlanır toplum/aile/akran baskısını umursamadan gerçekten de sizle birlikte olmak istediği için ilişkide olduğunu gösterebilirdi (hoş, ilişkilerin kimseye bir şey gösterme zorunluluğu yok, demek istediğim siz bilirdiniz bu adamın sizle herhangi bir şekilde olmak arzusunda olduğunu); şimdi düşünmek istemediğim kısma geliyorum:

kadın 24, adam 30, bu yaş farkı toplumsal ayıplamanın ucundan geçmez ve ben de sakıncalı bulmadım. ama çirkinleşmek üzereyim şu an, ya toplum/aile/akran baskısı ve içselleştirilmiş bazı kabuller bu genç adamın otuzlardayken yirmilerin çok başında bir genç kızla olmasını daha çekici kılıyorsa (ah kendimi boğacağım ama var bu, biliyorum) ya bu adam otuzlarının ortasına kadar sizi yirmilerin çok başından ortasına büyümenizi tolere edecek yapıda değilse?

sanırım demek istediğim önce bir emin olmak karşımızdakinin ne istediğinden/ne beklediğinden ve nasıl düşündüğünden/neyi düşündüğünden... bunun 4 aylık bir ilişkiden anlaşılabilmesi kolay değildir sanki eğer paylaşımınız da sınırlıysa.

ben siz olsam, partnerimden emin olsam hiç endişelenmezdim çünkü birbirimizi bırakmamız çok zor olurdu, eğer emin değilsem henüz tanıyamamışsam her şeyiyle, o zaman onu tanıma fırsatından yoksun kalacağım üzüntüsü bile duymazdım çünkü ayrılık iması/isteği ondan geldiğinde zaten anlardım benim aradığım kişi olmadığını.

mutsuz etmeyin kendinizi, çok ama çok gençsiniz (ben de öyleyim ) kendinizi ve diğerlerini tanımaya istekli olun, böylece herhangi bir ilişkide neyi kaybedeceğiniz sizin açınızdan daha net olurdu, bazen çok üzülebilseniz de kaybettiğinizin ne olduğunu bilmeniz size şimdi ne arayacağınızı da işaret ederdi. telafisi mümkün olmayan bir ilişki biçiminin var olduğunu düşünmüyorum. en iyisini diliyorum size, mutlu kalın.

civilenginar .!.:

böyle bir durumda olsanız kimin fedakarlık yapması gerekirdi sizce?

Genişletmek için tıkla...

Yeni atanmışsınız hayırlı olsuneminim KPSS’ye hazırlanırken büyük emek verdiniz, atanabilmek için geceniz gündüzünüze karışmıştır bu kadar emeği feda etmek mantıklı olmaz, sevgilinizin de bir kariyeri var onun da emekleri ziyan olmamalı, ikinizde işinizden fedakarlık yapmamalısınız, ki 4 aylık ilişki için fedakarlık yapmak düşünmeden hareket etmek olur.

İlişkinizi uzak mesafe ilişkisi olarak yürütüp gidişata bakarsınız, eş durumundan tayin hakkını kazandığınızda hala beraberseniz ve evlenmeye kararlıysanız tayin istersiniz.

civilenginar .!.:

merhabalar hanımlar,
konuyu uzatmadan hemen anlatacağım çünkü ben işin içinden çıkamadım. 24 yaşındayım hayatımdaki beyfendi ise 30. aramızda 5 saatlik bir mesafe var. bu zamana kadar (ilişkimiz dört ayı geçti) o geldi ben gittim derken sık görüştük. ulaşım sıkıntısı olan iki şehir değildi. ancak ben atandım birkaç hafta önce. ve oraya gittiğim zaman aramızdaki mesafe 9 saate çıkacak. ulaşımı da biraz sapa. kendisi özel sektörde çalışıyor ancak mevkiisi yüksek. şu an o işini bıraksa aynı konuma gelmek için yine üç dört sene harcaması gerekecek. benimse eş durumu yapabilmek için en az 3 sene çalışmam lazım ancak öğretmen polis gibi hemen atamamın çıkabileceği ve hatta çıkacağının bile şüpheli olduğu bir konumdayım.
gerçekten onu seviyorum, biliyorum o da beni seviyor. yarın yüz yüze buluşup birkaç gün geçireceğiz ve eminim ki bu konuyu da konuşacağız. bu sene sonunda nişan, yaza da nikah olsun istiyorduk ama bu durumda bunların hepsi çöp gibi. böyle bir durumda olsanız kimin fedakarlık yapması gerekirdi sizce? sanki kimse işinden vazgeçmeyecek ve yolun sonuna yaklaşıyoruz gibi hissediyorum. yarınki görüşmemiz son görüşmemiz olursa diye kendi kendime tribe giriyorum

Genişletmek için tıkla...

Başlığa istinaden, kimse