Merhaba...
Benim de bir süredir (yaklaşık 1.5 yıl) hoşlandığım bir oğlak var ama onun beni sadece arkadaş olarak gördüğünü düşünüp çok üzülüyorum...
Aslında ilk önce o kendini fark ettirdi bana. Aynı kurstaydık, sabahları sohbet kurma çabaları, sürekli iltifat etmesi, benim üzüleceğim bazı durumları engellemeye çalışması, ilgisi vs. ile dikkatimi çekti. Birkaç kere whatsapp'tan yazıştık ama kursla ilgili konulardı. Yalnız bir kere benim bir türlü cesaret edemediğim bir proje için bir saat konuşarak beni teşvik etmeye çalıştı (başarılı da oldu diyebilirim
).
Ancak bir süre sonra görev sebebiyle başka bir şehre gitmesi gerekti ve iletişimimiz kopmuş gibi oldu. Ben arasıra nasıl olduğunu sormak için yazıyordum ama durum gereği fazla yazışamıyordu. Bir kere mesajla bahsettiğim konudaki teşviği, dostluğu ve samimiyeti için teşekkür ettim. O da arkadaşına yardımcı olmaktan mutlu olduğunu söyledi. Bu sene içinde 2-3 kere iş için bulunduğum şehre geldi. Ortak arkadaş ortamımız olduğu için görüşme imkânı bulduk ve görüşmelerde tavırları hep çok sıcaktı.
Yazın oluşan bir durum sebebiyle onu çok merak ettiğimi ortak bir arkadaşımıza söylemiştim, bunu öğrenince aradı, konuştuk. Bundan sonra şehre en son gelişinde yine arkadaş ortamında görüştük ve yine çok sıcak, samimi davrandı. Göz göze her geldiğimizde gülümseme, yaptığım çalışmalar ile ilgili iltifatlar vs. Hatta kendisine çay doldurmaya giderken bana da çay getirip tam benim attığım kadar şeker atıp böyle içiyordun değil mi diye sorması gibi bir incelik. Ancak bunların hepsinin arkadaşça olmasından korkuyorum. Whatsapp'tan yazışmaya çalıştım görüşmeden sonra ama yine şehir dışında olduğu için çok kısa konuşabildik ve ben de rahatsız etmekten çekindim. Kendisinin adım atmasını beklesem bir buçuk sene daha beklerim diye korkuyorum. Yeniden bulunduğum şehre tayin olma durumu var ama o da belli değil henüz...
Sizce çözmek için ne yapabilirim? Açılsam arkadaşlığını da kaybetmekten korkuyorum. Diyeceksiniz senede 3-4 kere gördüğün insanın arkadaşlığını kaybetsen ne olur diye ama onun sadece varlığı ve bana değer verdiğini bilmek bile yetiyor bazen.
Fakat insan işte sevince hep daha fazlasını bekliyor...
Fikirleriniz için şimdiden teşekkür ederim.