Kök aileni özlemek

dnnslimanov .!.:

Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.

Genişletmek için tıkla...

Ana kuzuları evlenmesin arkadaş.etrafta dünya kadar hakeden insan var.millet de koca diye beklesin.

dnnslimanov .!.:

Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde

Genişletmek için tıkla...

Hiç mi cinsel isteğin yok arkadaş?

dnnslimanov .!.:

Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.

Genişletmek için tıkla...

İnsanın kendi ailesinde buyurken değer görmesi o ortamı izlemesi çok güzeldir herhalde. Özendim açıkçası.

Benim annem hem baba, hem anne, hem abla, hem arkadaş, her şey olmuştu bana. O yüzden evlendiğimde çok kötü oldum. Senede 2 kez annemi görüyorum, birer hafta. Bu yüzden çok üzülüyorum.Aile bireyleriyle arası çok iyi olan, onlarla çok güzel anıları olan kişiler genelde bunu yaşıyor, benim gözlemim bu yönde. Birkaç arkadaşım var mesela, ailesiyle aynı şehirde ama senede 1 kez bir kahvaltıya gider, hiç özlemez, ailesiyle kafası zerre uymuyor, mesafe koyuyor. Şimdi böyle birinin beni anlamasını bekleyemem. O yüzden burada seni anlamayacak çok kişi çıkar, yanlış yere yazmışsın

Muhtemelen aile evindeki konfor, daha az sorumluluk almak sizi güvende hissettiriyordu. Evliliğin sorumluluğu fazla gelmiş olabilir. Ama evleriniz yakın her gün görüyormuşsunuz zaten. Ben evlenip yuvamı kursam en son özleyeceğim ,belki de hiç özlemeyeceğim yerdir aile evi.

Cereser .!.:

Benim annem hem baba, hem anne, hem abla, hem arkadaş, her şey olmuştu bana. O yüzden evlendiğimde çok kötü oldum. Senede 2 kez annemi görüyorum, birer hafta. Bu yüzden çok üzülüyorum.Aile bireyleriyle arası çok iyi olan, onlarla çok güzel anıları olan kişiler genelde bunu yaşıyor, benim gözlemim bu yönde. Birkaç arkadaşım var mesela, ailesiyle aynı şehirde ama senede 1 kez bir kahvaltıya gider, hiç özlemez, ailesiyle kafası zerre uymuyor, mesafe koyuyor. Şimdi böyle birinin beni anlamasını bekleyemem. O yüzden burada seni anlamayacak çok kişi çıkar, yanlış yere yazmışsın

Genişletmek için tıkla...

Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.

Eşimi çok sevdiğimi ve evliliğimde mutlu olduğumu hatta çocuğumuzun olmasını istediğimizi söylememe rağmen cinsel isteğe çekilmesi de oldukça komik olmuş. Gerçekten yanlış yere yazmışım hahahah

dnnslimanov .!.:

Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.

Genişletmek için tıkla...

Arada aile evinizde kalmıyor musunuz? Biz eşimle ailelerde kaldığımızda ikimizde bence çocukluğumuza dönüyoruz. Bildiğin tanıdığın ortam ve şakalar oluyor. Kuzenlerim geliyor vs. Ama bunu tatillerde bayramlarda bir arada geçirince yetiyor, evimize dönünce oh be kendi düzenimiz diyoruz. Arada bir gidip kalırsanız hala o evin size ait olduğunu hissettseniz belki zorlanmazsınjz

Serendipity93 .!.:

Arada aile evinizde kalmıyor musunuz? Biz eşimle ailelerde kaldığımızda ikimizde bence çocukluğumuza dönüyoruz. Bildiğin tanıdığın ortam ve şakalar oluyor. Kuzenlerim geliyor vs. Ama bunu tatillerde bayramlarda bir arada geçirince yetiyor, evimize dönünce oh be kendi düzenimiz diyoruz. Arada bir gidip kalırsanız hala o evin size ait olduğunu hissettseniz belki zorlanmazsınjz

Genişletmek için tıkla...

Evlerimiz yakın olduğundan ve çocuğumuz da olmadığından hiç kalma ihtiyacı duymadık açıkçası. Aileme desem biz bu akşam sizde kalalım diye kötü bir şey olduğunu düşünerek panik yaşarlar. Ailemin de kendi aileleri hayatta ve ailelerinde kalma alışkanlıkları hiç yok.
Ben bazen eşime şakasına(aslında kendi içimde gerçekten) herkes bu gece kendi ailesinde kalsın diyorum, olumlu bakmıyor bu duruma

dnnslimanov .!.:

Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.

Eşimi çok sevdiğimi ve evliliğimde mutlu olduğumu hatta çocuğumuzun olmasını istediğimizi söylememe rağmen cinsel isteğe çekilmesi de oldukça komik olmuş. Gerçekten yanlış yere yazmışım hahahah

Genişletmek için tıkla...

Ben aileme çok çok düşkünüm, annemin mutfağı kahvaltısı yemekleri, evde odamı çok severdim. Çok da evcimenimdir. Hatta teyzemi anneannemi bile çok özlerim. Hep yakın otururduk.

Evlendim. Annemle her gün konuşuruz. Oversharing yapmamak için kendimi tutarım günde bir kez aramaya çalışırım.

Ama anne evinde 2 saatten fazla kalamıyorum. Cinsel istek diyenler de çok doğru söylemiş kocamı özlerim ki annemde kalsam. Biz el ele diz dize sarılarak uyuyoruz çünkü her gece.

Bilinçaltında evlilik hayatında sevmediğin şeyler olduğu kesin. Ya da evini sevmiyorsun bilmiyorum.

dnnslimanov .!.:

Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.

Genişletmek için tıkla...

oyle algilandiniz çünkü bunu siz yazdiniz

dnnslimanov .!.:

Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde

Genişletmek için tıkla...

her gun görüşüp yine de yetmemesi normal degil. Ben istemezdim bizim huzurlu evimiz varken esimin ille de annem babam diye huzursuzlanmasini, her allahin günü o eve gidip devamli telefonda evden naklen yayin yapmasini
neyi gizleyebilirsiniz ki ailenizden bu kadar sık goruserek?
tupbebek tedavisine baslasaniz mesela gizlemek isteseniz bunca görüşmeye gizleyemezsiniz.
ya da test yaptirsaniz bazi seyler istediginiz gibi gitmese ama bunu kimseye yaymak istemeseniz ailenizle bu kadar sık gorusurken bunu gizlemeniz imkansiza yakin. suratınizdan anlar sevgi seline alir anlattirirlar. sonra herkesin bilmesiyle x120 stres
ayni sekilde hamile kalsaniz ama bazi seyler kesinlesene kadar birkac ay soylemek istemeseniz (ki cok akillica bir karar) bu da imkansiz, bu kadar dipidibe oluslarda mide bulantinizdan anlarlar.
yani bu kadar dipdibe ailede birsey saklanmaz.
bir kavga etsen suratından anlarlar, kavgaya aile girince isler büyür. esin senin gönlünü kolayca alacakken aile işin içine girince hersey zorlasir. hele annen de senin gibj kok aile düşkünüyse teyzelerinin kuzenlerinin falan hep haberi olur kavgalarınizdan, bosu bosuna iliskiniz zedelenir.
cidden hic gerek yok, mesafenin gözünü seveyim.
benim annem de kök ailesine düşkündür. Kendi kocasıyla olan seyleri tabii asla anlatmaz ama elinde telefon sabah aksam naklen yayında. hasta misin, iyilestin mi, is görüşmesine mi gideceksin, nasil gecti. devamli telefondan birilerine benim bilgilerim gjdiyor. nefret ediyorum .
en son bir ise basladim ama kimseye soylemedim sadece birlikte yasadigim icin ailem biliyordu. bir hafta icinde tirt bir yer oldugunu anlayıp ciktim. ertesi gunlerde disariya cikiyorum annemin kardesinin esi "nereye gidiyorsun? is yok mu bugun?" dedi. eve geri cikip annemle kavga edip oyle gittim
cok konusunca mutlaka bu yaşanıyor. "ben gunde on kere aielmle konusuyorum ama evimin ozelini anlatmam", "her gun ailemdeyim ama evimde olan biteni anlatmam" fikri bana ulasilabilir gelmiyor. o kadar konusmanin icinde mutlaka bazi seyler naklen yayin yapılır. yoksa birseyi anlatmazsin nasılsın iyi misin ben de iyiyim ve bitis seklinde sohbet olur kimse de bu kadar kısır sohbeti gunde on kere yapmaz

dnnslimanov .!.:

Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.

Eşimi çok sevdiğimi ve evliliğimde mutlu olduğumu hatta çocuğumuzun olmasını istediğimizi söylememe rağmen cinsel isteğe çekilmesi de oldukça komik olmuş. Gerçekten yanlış yere yazmışım hahahah

Genişletmek için tıkla...

Ama konuyu okuyunca " hep aileni düşünüyormuşsun" gibi anlaşılıyor.

Yalnız olduğun zaman bu özlem artıyorsa özlediğin şey ailenden ziyade kalabalıkta olma özlemi olabilir.

Welldone .!.:

Ama konuyu okuyunca " hep aileni düşünüyormuşsun" gibi anlaşılıyor.

Yalnız olduğun zaman bu özlem artıyorsa özlediğin şey ailenden ziyade kalabalıkta olma özlemi olabilir.

Genişletmek için tıkla...

Kalabalıkta olma özlemi de olabilir, iki kişiyken ev dört duvar geliyor bana gerçekten.

dnnslimanov .!.:

Kalabalıkta olma özlemi de olabilir, iki kişiyken ev dört duvar geliyor bana gerçekten.

Genişletmek için tıkla...

Ben tek yaşıyorum, benzer şeyi bazen ben de hissediyorum ama gelip geçiyor, benimkisi kısa süreli bir istek. :)

Maddi manevi hazırsanız çocuk düşünebilirsiniz. Eviniz şenlenir.

yenGEnC .!.:

oyle algilandiniz çünkü bunu siz yazdiniz

her gun görüşüp yine de yetmemesi normal degil. Ben istemezdim bizim huzurlu evimiz varken esimin ille de annem babam diye huzursuzlanmasini, her allahin günü o eve gidip devamli telefonda evden naklen yayin yapmasini
neyi gizleyebilirsiniz ki ailenizden bu kadar sık goruserek?
tupbebek tedavisine baslasaniz mesela gizlemek isteseniz bunca görüşmeye gizleyemezsiniz.
ya da test yaptirsaniz bazi seyler istediginiz gibi gitmese ama bunu kimseye yaymak istemeseniz ailenizle bu kadar sık gorusurken bunu gizlemeniz imkansiza yakin. suratınizdan anlar sevgi seline alir anlattirirlar. sonra herkesin bilmesiyle x120 stres
ayni sekilde hamile kalsaniz ama bazi seyler kesinlesene kadar birkac ay soylemek istemeseniz (ki cok akillica bir karar) bu da imkansiz, bu kadar dipidibe oluslarda mide bulantinizdan anlarlar.
yani bu kadar dipdibe ailede birsey saklanmaz.
bir kavga etsen suratından anlarlar, kavgaya aile girince isler büyür. esin senin gönlünü kolayca alacakken aile işin içine girince hersey zorlasir. hele annen de senin gibj kok aile düşkünüyse teyzelerinin kuzenlerinin falan hep haberi olur kavgalarınizdan, bosu bosuna iliskiniz zedelenir.
cidden hic gerek yok, mesafenin gözünü seveyim.
benim annem de kök ailesine düşkündür. Kendi kocasıyla olan seyleri tabii asla anlatmaz ama elinde telefon sabah aksam naklen yayında. hasta misin, iyilestin mi, is görüşmesine mi gideceksin, nasil gecti. devamli telefondan birilerine benim bilgilerim gjdiyor. nefret ediyorum .
en son bir ise basladim ama kimseye soylemedim sadece birlikte yasadigim icin ailem biliyordu. bir hafta icinde tirt bir yer oldugunu anlayıp ciktim. ertesi gunlerde disariya cikiyorum annemin kardesinin esi "nereye gidiyorsun? is yok mu bugun?" dedi. eve geri cikip annemle kavga edip oyle gittim
cok konusunca mutlaka bu yaşanıyor. "ben gunde on kere aielmle konusuyorum ama evimin ozelini anlatmam", "her gun ailemdeyim ama evimde olan biteni anlatmam" fikri bana ulasilabilir gelmiyor. o kadar konusmanin icinde mutlaka bazi seyler naklen yayin yapılır. yoksa birseyi anlatmazsin nasılsın iyi misin ben de iyiyim ve bitis seklinde sohbet olur kimse de bu kadar kısır sohbeti gunde on kere yapmaz

Genişletmek için tıkla...

Biz çoğu şeyi ailemize detaylı anlatmayız. Zaten çalıştığımız için telefondaki sohbetlerimizi de uzun tutamıyoruz. Eşim evdeyken de telefonla konuşmamaya ve ilgilenmemeye dikkat ediyorum. Çok muhim bir mesele olmadıkça evdeyken telefon konuşması yapmıyorum. Gittiğimiz yerlerden, yaptığımız şeylerden ailelerimizin haberi olmaz. Şehir dışına gideceksek bile saklı tutup son dakika haber veriyoruz, bu konudaki dengeyi oldukça iyi şekilde sağladık. Ama diğer söyledikleriniz çok doğru, çoğu kişi saklama problemi yaşıyor. Benim eşim oldukça kuralcı ve katı biri, o yüzden sıkıysa her şeyi anlat :|||

Belki de eşim kuralcı olduğu için aile evimde de kurallar esnek olduğu içindir hislerim. Şuan kendimi sorguladım

Bende aile evine çok alıştım benim için çok konforlu tabi bu kişiden kişiye aileden aileye çok değişebilir bir durum. Ama ben evlenmem heralde

umutluveumutsuz .!.:

Bende aile evine çok alıştım benim için çok konforlu tabi bu kişiden kişiye aileden aileye çok değişebilir bir durum. Ama ben evlenmem heralde

Genişletmek için tıkla...

Ben de asla evlenmem diyordum ama adam aklımı başımdan aldı

Valla ben eşinize üzüldüm. Şimdi sakince yazdıklarınızı tekrar esiniz yazmış gibi bi okuyun ne hissedeceksiniz ? Ya da siz küçük bir çocukken kendi anneniz yazmış gibi okuyun ne hissettiniz ? İnsanlar da kuşlar gibi dünyaya gelir, büyür, uçmayı öğrenir, uçar ve sonra kendi yuvasını yapar. Psikolog değilim ama bu düşünceler normal değil onu biliyorum böyle düşünmenizin mutlaka bir temeli vardır. Bir profesyonelle görüşün sebebi bulun ve çözün bence. Eşinize ve gelecekteki çocuklarınıza yazık olmasın.

dnnslimanov .!.:

Biz çoğu şeyi ailemize detaylı anlatmayız. Zaten çalıştığımız için telefondaki sohbetlerimizi de uzun tutamıyoruz. Eşim evdeyken de telefonla konuşmamaya ve ilgilenmemeye dikkat ediyorum. Çok muhim bir mesele olmadıkça evdeyken telefon konuşması yapmıyorum. Gittiğimiz yerlerden, yaptığımız şeylerden ailelerimizin haberi olmaz. Şehir dışına gideceksek bile saklı tutup son dakika haber veriyoruz, bu konudaki dengeyi oldukça iyi şekilde sağladık. Ama diğer söyledikleriniz çok doğru, çoğu kişi saklama problemi yaşıyor. Benim eşim oldukça kuralcı ve katı biri, o yüzden sıkıysa her şeyi anlat :|||

Belki de eşim kuralcı olduğu için aile evimde de kurallar esnek olduğu içindir hislerim. Şuan kendimi sorguladım

Genişletmek için tıkla...

ama hergun gidiyorum yazmistiniz alintiladigim mesajda. hergun gidince , görünce, konusunca ne kadar anlatmayabilirsin ki evinin icini? sehir disina gideceksek bile son saniye soyluyrouz demissin ama su da sacma degil mi biri pazartesi sana geliyor, konusuyorsunuz ne var ne yok. sali ariyor, carsamba sana geliyor, persembe sana geliyor. cuma diyor ki "bu gece yola cikiyoruz tatil planladik"
bilmiyorum ne bu gizem, nazarlarindan korkuyor gibi. bu bir olur iki olur ama aileniz de rahatsiz olur ya sacma bir durum. cunku gizlemis oluyorsunuz.
en iyisi cok icice olmamak, cok sık konusmamak. boyle olunca gizlemis degil sadece soylememis olursun.
bilmiyorum ya, keske biraz ara verseniz. eminim esiniz de rahatsiz oluyordur kim ister allahin günü ailesine kacan bir es.
benim arkadasimin anneci bir kocasi var. babasi öldüğü icin kendini annesinin kocasi saniyor. evlendiklerinden beri ne zaman firsat bulsa, iş cikisi falan once ailesine ugrar, haftasonu annesine kosar, annesinin evinin her detayina hakim. arkadasim cok huzursuzdu. neyse ki sonra cocuklar oldu kadin bakmaya basladi da kocasinin en azindan bahanesi oldu. her aksam "cocugu almaya" diye gidiyor, en az iki saat oturuyor, gitmisken ailesi israr ediyor yemegi de orada yiyor, bazen maci da orada izliyor. arkadasim eger is cikisi cocugu o almadiysa ya da is cikisi kaynanasina gitmediyse bazen kendi cocuguyla zaman gecirmeden gunleri geciyor. cocuk ona onbire kadar babaannede donuste de uyuyor zaten.
ne bileyim, bana mantikli gelmiyor.
bjr baska arkadasimin erkek kardesi anneci. isyeri bizim burada, babasının evine cok yakin arabayla 10 dakika. Bekarlikta babasinin destegiyle acmisti. kendi esi de uc ilce otede. isi 5bucuk 6 gibi bitiyor "tam trafik zamani, simdi yola ciksam zaten 8bucukta anca evde olurum en iyisi 8de cikayim yine 8 bucukta evde olurum" diye bir matematik yapmis kendine. her is cikisi mutlaka annesinin evine gelir, bazen eski yatağında yatar, bazen kahvede eski arkadaslariyla takilir, cogu zaman annesi karnini doyurur oyle eve gider.
esi de heralde ekstra yemek yapmıyordur, belki de mutludur bu durumdan ama bilmiyorum. benim evlilik mantigima ters boyle seyler.

esiniz kuralciysa da siz esnetin. ev onun evi degil ki benim esimin de kendince kurallari vardi asla gec saatte yemezdi, yoldan gelir gelmez ilk isi cantalari bosaltip makinayi calistirmakti vs evlenince bozdu kurallari. artik gece 12de pide yiyoruz, tatilden gelince pis kiyafetler sirt cantalarinda bekliyor birkac gun, dinlenince ayiklayip yikiyoruz
benim kuralim, benim prensibim olmaz ki . evlenirsin ortak kurallar olur.
bu konuda esinizle konusabilirsiniz

Hadi yeni evli olsanız adapte olamadınız derim de 3,5 senede hala böyle hissetmenizi garipsedim. İnsanın kendi evi düzeni gibisi yok. Hiç annemde kalmayı istemiyorum ben şahsen. Annemle yaşamayı da özlemiyorum.
Eşim sizin gibi düşünse üzülürüm. Çok aileci geldiniz bana

Erkek bu şekilde olunca ana kuzusu diyoruz değil mi? Eminim ki eşiniz de rahatsızdır bu durumdan ama bir şey diyemiyordur. Tamam özlemek normal de, bu kadarı normal değil.