• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Kök aileni özlemek

D

dnnslimanov

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
3 Aralık 2025
Mesajlar
66
Emoji Skoru
33
Puanlar
3
Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
 
Kaç yıllık evlisiniz?
 
belirtmemişsiniz ama kaç yıllık evlisiniz kaç yaşındasınız? erken mi evlendiniz acaba belki henüz ailenizden ayrı yaşamaya hazır değilsinizdir bilemedim ailenizi çok seviyorsunuzdur, sık sık oturmaya devam edin olabilir bence ben özlemenizde anormal bir şey görmedim. henüz şükürler olsun annemiz babamız hayattayken daha sık görüşün kırmayın üzmeyin. mutlu bir evliliğiniz de var anlattığınıza göre. ailenizle de kendi kurduğunuz aileyle de vakit geçirmeye bakın. bir süre sonra geçip gideceğini düşünüyorum bu hislerin çok düşünmemeye bakın. :KK200:
 
dnnslimanov .!.:
Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
Genişletmek için tıkla...
Eş ile ilişkinde, evdeki konforunda, çalışma düzeninde bir şeyler eskiye göre daha kötü olabilir. Muhtemelen deli divane aşık olarak da evlenmediysen böyle hissediyorsundur.
 
musegirl .!.:
belirtmemişsiniz ama kaç yıllık evlisiniz kaç yaşındasınız? erken mi evlendiniz acaba belki henüz ailenizden ayrı yaşamaya hazır değilsinizdir bilemedim ailenizi çok seviyorsunuzdur, sık sık oturmaya devam edin olabilir bence ben özlemenizde anormal bir şey görmedim. henüz şükürler olsun annemiz babamız hayattayken daha sık görüşün kırmayın üzmeyin. mutlu bir evliliğiniz de var anlattığınıza göre. ailenizle de kendi kurduğunuz aileyle de vakit geçirmeye bakın. bir süre sonra geçip gideceğini düşünüyorum bu hislerin çok düşünmemeye bakın. :KK200:
Genişletmek için tıkla...
27 yaşında evlendim :(((
 
dnnslimanov .!.:
27 yaşında evlendim :(((
Genişletmek için tıkla...
üstte 3 yıl ailemden ayrı yaşadım demişsiniz, belki de o 3 yılın ardından evliliğe geçerken aileden kopmuş gibi hissetmişsinizdir. merak etmeyin geçici hisler bunlar sonuçta bir olay vs yaşamamışsınız. kıyamam size allah daha kötüsünü vermesin, çok şükür aileniz sağ salim madem içinizde böyle bir his var arayın konuşun gidin kahve için annenizle babanızla :KK16:
 
musegirl .!.:
üstte 3 yıl ailemden ayrı yaşadım demişsiniz, belki de o 3 yılın ardından evliliğe geçerken aileden kopmuş gibi hissetmişsinizdir. merak etmeyin geçici hisler bunlar sonuçta bir olay vs yaşamamışsınız. kıyamam size allah daha kötüsünü vermesin, çok şükür aileniz sağ salim madem içinizde böyle bir his var arayın konuşun gidin kahve için annenizle babanızla :KK16:
Genişletmek için tıkla...
Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde :( :D
 
dnnslimanov .!.:
Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde :( :D
Genişletmek için tıkla...
ahahah ben ailenizi çoook seviyorsunuz diye yorumladım bende öyleyim çoğu kadın öyledir hatta. sıkmayın canınızı, anne baba evine yanlarına doyulmaz zaten. geçici hisler bunlar sıkmayın canınızı
 
Ben de ana babama aşırı bağlı olduğumu düşünürdüm hep…

Ama siz benden daha fazlaymışsınız.

Yerinizde olsam evlenmezdim ya da boşanırdım;bu kadar ağır duygularla yaşamazdım,biliyorum kendimi.
 
27 yasinda evlendim ben de sizin gibi, aileme inanılmaz düşkün biriyim, keza onlar da bana çünkü tek çocuklarıyım🙈32 yaşındayım hala her gün on kez arasiriz mesajlaşırız aile grubumuzdan, gün aşırı da birbirimize gider geliriz veya dışarıda program yaparız
Fakat
Günün sonunda evime dönmek aşırı mutlu ediyor beni❤️
Onların evi de tabiki benim evim istersem istediğim kadar kalırım. Ki kaldım da yazın 15 gun ama eşimle, ameliyatıydım diye.
Bence insan otomatik olarak zaten kendi kurduğu yuvasında uyuyup uyanmak ister evliliğinde bir sorun yoksa.
Sizin acaba evin fiziksel kosulllariyla mı ilgili bir derdiniz var farkına varamadığıniz?
 
dnnslimanov .!.:
Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde :( :D
Genişletmek için tıkla...
Bu kadarı normal değil o zaman yakın da oturuyorsanız. Ya anlamlandıramadığınız bir şeyler var ya da yetişkin olmayı, evliliğinizi benimseyemediniz vs. Bence destek alın. Üstelik suçluluk hissiyle boğuluyorsunuz.
 
ay bilmiyorum ya bende hic olan hisler degil. cocuklar dogar büyür ve yuvadan ayrilirlar . yuvada kalma hevesi olan esini de çocuklarını da mutsuz eder (bkz anamla yasayalim diye o eve, aile apartmanina ailesini tikistiran, kök ailesini oncelige koyan erkeklerin kurduğu yamuk aileler)
insanin ailesi iyi de olsa kötü de olsa evlendikten sonra biraz mesafe sart bence. çünkü gunde 10 kere aranan bir evlilikte ister istemez evinin herseyini anlatiyorsun ve ister istemez onlarin birseylere karışma hakki oluyor. evin icindeki herseyi ama herseyi bilir gunde on kere konusan aile, kim hasta, ne yemek yapıldı, eve yeni ne alindi, o gun misafirliğe kim geldi..
BBG evi gibi. bu belki anne kizina normal gelir ama esinizin gunde 10 kere annesiyle konusup ister istemez evdeki herseyi naklen yayın yaptığını hayal ederseniz saçmalığıni anlarsınız.
bir de devamli konusunca o kavgadan sonraya da denk gelebilir. "kizim sen agladin mi? sesin kötü geliyor iyi misin canim? söyle ne oldu, anlat" vs vs insanin zaten kalbi kırikken paylasasi gelir. sonra hopp harika. bir saate siz sorunu çozer sevisir barisirsiniz anne kafasina takar bin sene gecse unutmaz. ne gerek var?
mesafe en iyisidir. aileyle de konusulsun ama daha yuzeysel seyler konuşulsun.
o evde bir daha hic yasayamayacagim konusuna gelince, bebegin olunca yoruldugun zamanlarda "anne evi dinlenme tesislerinde 3 gun kalip uzun saatler uyumak istiyorum" de, al bebeğini gelirse eşini git, mandalinadi ye tv karsisinda, zaman da ayir ailene. evlendin diye asla onlarda kalmayacaksin diye bir dunya yok ki. istersen kalabilirsin - ayda bir gibi sık olmadikca
 
simlumina .!.:
27 yasinda evlendim ben de sizin gibi, aileme inanılmaz düşkün biriyim, keza onlar da bana çünkü tek çocuklarıyım🙈32 yaşındayım hala her gün on kez arasiriz mesajlaşırız aile grubumuzdan, gün aşırı da birbirimize gider geliriz veya dışarıda program yaparız
Fakat
Günün sonunda evime dönmek aşırı mutlu ediyor beni❤️
Onların evi de tabiki benim evim istersem istediğim kadar kalırım. Ki kaldım da yazın 15 gun ama eşimle, ameliyatıydım diye.
Bence insan otomatik olarak zaten kendi kurduğu yuvasında uyuyup uyanmak ister evliliğinde bir sorun yoksa.
Sizin acaba evin fiziksel kosulllariyla mı ilgili bir derdiniz var farkına varamadığıniz?
Genişletmek için tıkla...
Her gün kardeşimle aynı yatakta kıkır kıkır gülüşerek bazen üzüntümüzü paylaşıp ağlayarak bazen de birbirimize sinirlenip yataklarımızı ayırarak uyurduk, minnak köpüşümüz de vardı evimizde beraber sarıla sarıla totosunu ısıra ısıra yatardık. Yatmadan önce ailece çok güzel vakit geçirirdik. Bu zamanlar kısmet olduğu için kendimi çok şanslı hissediyorum her zaman, çok şükür.
Tabi evlenince bazı yapılanlar imkansıza dönüştü. Belki de bunlaradır özlemim. Şehirdışında çalıştığım dönemde ayrı evde yaşarken de bi dönem özlem duygusu nedeniyle doktora gitmiştim. Doktorun “seni çok şımartmışlar” demesi üzerine bir daha gitmedim. Çünkü mesela şımartmaları değildi, bir daha da bu özleme çözüm bulamadım zaten.
Eşimi de çok çok çok seviyorum çok severek evlendik. Çocuğumuz olsun istiyoruz, bi süredir deniyoruz. O da daha kısmet olmadı. Belki de bu yüzden biraz kök aile takıntısı yaşıyorum.
homeostasis .!.:
Bu kadarı normal değil o zaman yakın da oturuyorsanız. Ya anlamlandıramadığınız bir şeyler var ya da yetişkin olmayı, evliliğinizi benimseyemediniz vs. Bence destek alın. Üstelik suçluluk hissiyle boğuluyorsunuz.
Genişletmek için tıkla...
Laale .!.:
Ben de ana babama aşırı bağlı olduğumu düşünürdüm hep…

Ama siz benden daha fazlaymışsınız.

Yerinizde olsam evlenmezdim ya da boşanırdım;bu kadar ağır duygularla yaşamazdım,biliyorum kendimi.
Genişletmek için tıkla...
 
yenGEnC .!.:
ay bilmiyorum ya bende hic olan hisler degil. cocuklar dogar büyür ve yuvadan ayrilirlar . yuvada kalma hevesi olan esini de çocuklarını da mutsuz eder (bkz anamla yasayalim diye o eve, aile apartmanina ailesini tikistiran, kök ailesini oncelige koyan erkeklerin kurduğu yamuk aileler)
insanin ailesi iyi de olsa kötü de olsa evlendikten sonra biraz mesafe sart bence. çünkü gunde 10 kere aranan bir evlilikte ister istemez evinin herseyini anlatiyorsun ve ister istemez onlarin birseylere karışma hakki oluyor. evin icindeki herseyi ama herseyi bilir gunde on kere konusan aile, kim hasta, ne yemek yapıldı, eve yeni ne alindi, o gun misafirliğe kim geldi..
BBG evi gibi. bu belki anne kizina normal gelir ama esinizin gunde 10 kere annesiyle konusup ister istemez evdeki herseyi naklen yayın yaptığını hayal ederseniz saçmalığıni anlarsınız.
bir de devamli konusunca o kavgadan sonraya da denk gelebilir. "kizim sen agladin mi? sesin kötü geliyor iyi misin canim? söyle ne oldu, anlat" vs vs insanin zaten kalbi kırikken paylasasi gelir. sonra hopp harika. bir saate siz sorunu çozer sevisir barisirsiniz anne kafasina takar bin sene gecse unutmaz. ne gerek var?
mesafe en iyisidir. aileyle de konusulsun ama daha yuzeysel seyler konuşulsun.
o evde bir daha hic yasayamayacagim konusuna gelince, bebegin olunca yoruldugun zamanlarda "anne evi dinlenme tesislerinde 3 gun kalip uzun saatler uyumak istiyorum" de, al bebeğini gelirse eşini git, mandalinadi ye tv karsisinda, zaman da ayir ailene. evlendin diye asla onlarda kalmayacaksin diye bir dunya yok ki. istersen kalabilirsin - ayda bir gibi sık olmadikca
Genişletmek için tıkla...
Dediğiniz şey çok doğru ve mantıklı :(
 
Bence konforlu hissettiğiniz anları özlüyorsunuz. Daha az stres ve daha az sorumluluk. Bunu ben de özlüyorum ama anne babamın evi bana artık "yabancı"
Geçen gün kaldık gece uyuyamadım. Kendi yatağım yani düşünün. Yok olmadı döndüm durdum.
Evime gelince 2 saat uyudum.
Ben kendi evimi seviyorum. Anne babamla olan hayatım da güzeldi tabi. Konforlu. Faturayı kirayı ven düşünmüyordum.
Ama yetiskin olup kendi düzeninde olmak daha güzel.
Evinde donla gezebiliyorsun daha ne olsun
 
dnnslimanov .!.:
Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.

Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.

Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.

Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.

Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.

Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?

Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
Genişletmek için tıkla...
Konuyu okurken yaşın 20-22, aile evinden çıkıp direkt evlendin sandım. Hem yaşın gereği hem de evlilik öncesi 3 sene yalnız yaşadığın için bu halin bana anormal geldi.

Bu konuda verebileceğim bir tavsiye yok, çünkü her şey kafada bitiyor.
 
Cevap yazabilmek için giriş yapmalı veya kayıt olmalısınız.

Benzer Konular

jodiesaiden
Kendi Hayatımı Hiç Kuramayacağım Kaygısı
Yorumlar
16
Görüntüleme
990
Aysenimi
A
L
Yeni evliyim çıkmazda hissediyorum
4 5 6
Yorumlar
118
Görüntüleme
7K
sempatik_sevimli
sempatik_sevimli
Y
Anne sevgisi
2
Yorumlar
34
Görüntüleme
2K
sureyyas
S
V
Ailem ve benim tükenişim
2 3
Yorumlar
51
Görüntüleme
3K
Clemantine34
Clemantine34
Siirsevenbiri
Boşanmak. Bile bile lades dedim.
5 6 7
Yorumlar
135
Görüntüleme
8K
Siirsevenbiri
Siirsevenbiri
Back
X