• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Naptıysam Kendimi Toparlayamıyorum

Yok valla haklısın. Bu ne böyle ? Sanki evladı vefat etti , sanki çok sevdiği annesi genç yaşta kanser oldu, sanki bir kaza geçirdi . Elin adamı ki kendisine bırak evlenmeyi sevgili olmayı bile layık görmüyordu . Bu herif için bunalımlara giriliyor ölmek isteniyor . Artık valla akıl da vermeyeceğim . Hayatını istediği kadar boşa harcayabilir . Böyle hemcinsim de varmış der geçerim artık. Valla yeter billa yeter.
Yukarıda biri yazmış siz bu adama bu kadar üzülüyorsanız gerçek bir acı yaşamamışsınız dye ben de öyle düşünüyorum. Hayatında çok ciddi bir sıkıntı kayıp yaşamamış ki böyle bir adamın arkasından bu kadar heba ediyor kendini. Ki ben de olgun denilebilecek çağlarımda ciddi bir aşk acısı yaşamış biri olarak söylüyorum bunları ama ben yaşamaya çalışmaya devam ettim. Ağlaya ağlaya yola çıktım işe gittim geldim yatak döşek yatmadım intihar edeceğim yapamıyorum dayanamıyorum demedim. Aynen napalım böyle insanlar da var paralasın kendini olmadı adama paspas olsun yine 🤷🏻‍♀️
 
Yukarıda biri yazmış siz bu adama bu kadar üzülüyorsanız gerçek bir acı yaşamamışsınız dye ben de öyle düşünüyorum. Hayatında çok ciddi bir sıkıntı kayıp yaşamamış ki böyle bir adamın arkasından bu kadar heba ediyor kendini. Ki ben de olgun denilebilecek çağlarımda ciddi bir aşk acısı yaşamış biri olarak söylüyorum bunları ama ben yaşamaya çalışmaya devam ettim. Ağlaya ağlaya yola çıktım işe gittim geldim yatak döşek yatmadım intihar edeceğim yapamıyorum dayanamıyorum demedim. Aynen napalım böyle insanlar da var paralasın kendini olmadı adama paspas olsun yine 🤷🏻‍♀️
Katılıyorum . Biz de yaşadık aşk acısı. 1 hafta 10 güne toparlandık. Hadi 2 gün uyuduk uzun uzun. 3 gün uykusuzluk çektik . 5 gün kafamızda kendimizle konuştuk vs ama bitti . Hem o adamlar da konu sahibinin hayatındaki adam gibi değildi . Gerçek ilişkilerdi. Onlara bile böyle üzülmedik değil mi ?
 
Kaç yıllık evli çocuklu kadınlar boşanıp evi ocağı dağıtırken sevgiliden ayrıldım diye dram yapmak bana çok mantıksız geliyor. Önünüzdeki maçlara bakın diyeceğim ama siz özgüven , öz değer çalışın ilk etapta.
 
Günaydın kızlar

Daha önceki açtığım konuları bilen varsa adı olmayan bir ilişkide erkek arkadasimdan ayrildim bugün 15. Gün hiç abartmıyorum 15 gündür her sabah uyandığımda kalbimin üstünde fiziksel bi sancıyla uyanıyorum
Onun eve ilk gelmediği gece uyandığımda bu his vardı sonrasinda hiç geçmedi istisnasız her sabah var bu his

Bu durumdan sonra aktif spora gitmeye başladım yürüyüş yapmaya çalışıyorum evde uzun süre yalnız kalmamaya calisiyorum arkadaşlarımı ariyorum uzun süre yalnız kalmamaya çalışacak seyler yapiyorum ama dünyam başıma yıkılmış gibi bir his var ve geçmiyor normalde beraber çalıştığım biriydi ve görevlendirme çıkmış bi sure(ne kadar olduğunu bilmiyorum ) başka bir yerde olacak yani onu görme durumumda olmayacak normalde benim toparlanmam için iyi bisey ama ben bunu duyunca daha da uzuldum

15 gün olacak toplasanız 3 kere adam akilli yemek yediğim olmadi evde ocak falan açılmadı normalde uzun yol gitmek bana iyi gelir yıllık izin aldim sehir disina ciktim 20 saat yol gittim 20 saat döndüm ama neredeyse tüm yol aglaya aglaya gecti otel odasından cikmadim sayilir maddi olarak cok sarpa sardığım bi dönemdeyiz suan öncelik olarak düşünmem gereken durum maddiyatım ama ben aklımı 10 dk olsun ondan uzaklastiramiyorum

Psikiyatriye gittim verdiği ilaçları düzenli kullanıyorum ama hala bu hal geçmiyor üstümden illa bu süreçlerden geçenler oldu nolur süreci nasıl anlattığınız paylaşıp destek olun
Ben de çok benzer bir süreçten geçiyorum. Ayrılalı kısa bir süre oldu ve sabahları uyanmak bile çok zor geliyor. Göğsümde fiziksel bir ağırlık, iştahsızlık, sürekli düşünme hali yaşıyorum. Dışarı çıkmaya, yürümeye çalışıyorum ama yine de dalgalar halinde geliyor. Sadece şunu bilmek iyi geliyor: yalnız değilim ve bu hislerin geçmesi zaman alıyor. Hepimize sabır diliyorum. Asla abartmıyorsunuz bence aşk acısı gercekten baglanınca bu kadar sert vuruyor. Arkadasım pek yok aileme anlatsam olmuyor. basakası ile kahve içsem o kahve zehir. bugunlerde nasılsınız
?
 
Hepsi geçecek ama zamanla geçecek arkadaşım. Evet zor biliyorum hepimiz yaşadık ve yaşamaya devam ediyoruz. Ve hala yaşamaya devam edeceğiz. Dışarıdan evet söylemesi çok kolay ama geçecek. Yani taş bebek gibi kadınlarımızın habeş maymunundan hallice adamlara böyle üzülmesi akıl sır erdirilemez ama maalesef oluyor. Ama şöyle düşünün. Çok mu yakışıklı bir adamdı? Çok mu zengindi? Maddi olarak çok mu üst segment yaşatıyordu? Ne kattı belirsizlikten başka hayatınıza? Size, bize yük olacak birrrrrr sürüüüüü adam var sokakta. birazda bu yönden bakalım. Nedir bu adamı cazip yapan:) bence takıntı olmuş ama geçer bu da geçer. Next diyoruz böyle kanayan yaralarda bazen, ilaç milaç fayda etmez çivi çiviyi sökmeli :)
 
Hepsi geçecek ama zamanla geçecek arkadaşım. Evet zor biliyorum hepimiz yaşadık ve yaşamaya devam ediyoruz. Ve hala yaşamaya devam edeceğiz. Dışarıdan evet söylemesi çok kolay ama geçecek. Yani taş bebek gibi kadınlarımızın habeş maymunundan hallice adamlara böyle üzülmesi akıl sır erdirilemez ama maalesef oluyor. Ama şöyle düşünün. Çok mu yakışıklı bir adamdı? Çok mu zengindi? Maddi olarak çok mu üst segment yaşatıyordu? Ne kattı belirsizlikten başka hayatınıza? Size, bize yük olacak birrrrrr sürüüüüü adam var sokakta. birazda bu yönden bakalım. Nedir bu adamı cazip yapan:) bence takıntı olmuş ama geçer bu da geçer. Next diyoruz böyle kanayan yaralarda bazen, ilaç milaç fayda etmez çivi çiviyi sökmeli :)
15. Güne kadar bırakın geçmesini o acının hic azalmayacagini dusunuyordum o kadar kötüydum sanki ölsem rahatlayacak gibiydim geçeceğine inanıyorum ama durup durup ben bunları haketmedim hic mi değer vermemedi o kadar zamanın hic mi hatri yoktu diye duygulanıyorum
Cok mu yakışıklıydı bilmiyorum ama ben ilk gördüğüm an hoslanmistim ondan kariyeri statusu vardi ama inanin umrumda degildi maddiyatindan bile faydalandigim bi durum olmafi neredeyse

Tüm herseye rağmen ozluyorum
 
15. Güne kadar bırakın geçmesini o acının hic azalmayacagini dusunuyordum o kadar kötüydum sanki ölsem rahatlayacak gibiydim geçeceğine inanıyorum ama durup durup ben bunları haketmedim hic mi değer vermemedi o kadar zamanın hic mi hatri yoktu diye duygulanıyorum
Cok mu yakışıklıydı bilmiyorum ama ben ilk gördüğüm an hoslanmistim ondan kariyeri statusu vardi ama inanin umrumda degildi maddiyatindan bile faydalandigim bi durum olmafi neredeyse

Tüm herseye rağmen ozluyorum
Demekki neymiş o zaman pintoşmuş da:) Madden pintoş olan kalben de pintoş olurmuş. indiriverin bir arkadaşlık uygulaması bu süreçte. Azıcık flörtleşin, özgüveniniz yerine gelsin. Erkeklere bu kadar göz yaşı değmez
 
Demekki neymiş o zaman pintoşmuş da:) Madden pintoş olan kalben de pintoş olurmuş. indiriverin bir arkadaşlık uygulaması bu süreçte. Azıcık flörtleşin, özgüveniniz yerine gelsin. Erkeklere bu kadar göz yaşı değmez
Maalesef onuda denedim inanin hep facebookyaki emekli bagkurlu dayılar gibi tipler var onun dışında bir iki kişiyle tanıştım kendimden tiksiniyorum sonrasinda hepsinin derdi cinsellik
 
Bu dünyada herkes kendi için yaşıyor ve ölüyor. Birini çok sevsen bile o kişi için mezara giremiyorsun, en yakinin bile vefat etse o gün için yemek yiyorsun. Her insan önce kendi varlığı için yaşar ve yaşamalıdır da. Daha öncede bir sürü üzücü olay yasadiniz ama hepsinin acısı zamanla azaldi. Kendinizi hiç olmayacak biri için paraliyorsunuz. Ortada gerçek bir aşk olsa bari, adam resmen sizi kullanip geçmiş. Biten bir ilişkiye uzulmeniz normal ama hayatınızın aşkını kaybetmiş gibi kendinizi paralamaniz normal değil. Bu durumu atlatamiyorsaniz profesyonel bir destek almalısınız.
 
Maalesef onuda denedim inanin hep facebookyaki emekli bagkurlu dayılar gibi tipler var onun dışında bir iki kişiyle tanıştım kendimden tiksiniyorum sonrasinda hepsinin derdi cinsellik
İnsanda umut kalmıyor değil mi? Güvenilecek kimse yokmuş gibi geliyor. Ama bence bu gerçek değil, depresyon gözlüğü her şeyi karartıyor.
 
Üf koca koca kadınların, boktan bir herif hayatından çıktı diye, hüüüğ yapamıyorum, intihar edeceğim, hayatım bitti dramalarına kapılmasına katlanamıyorum ya. Ne yani, hayatınızın temeli sikko bir ilişki mi, o ilişki bitince bütün hayatınız yıkılıyor mu? Masumiyet müzesi Kemal gibi yıkık mı takılacaksınız? Onun derdi de zenginlikti, sabah 6’da kalkması gereken bir işi olsa öyle yatak döşek yatamazdı. Düzenli gitmeniz gereken bir işiniz var mı bilmiyorum, ama çalışmazsanız ay sonunu düşüneceğiz bir hayatınız yoksa böyle yatak döşek yatmak mümkün tabi. Hepimiz insanız, üzüleceğiz, kırılacağız, ama 18’lik ergen gibi yaşamamıza da gerek yok. Yetişkin insanlarız, hayatımızın odak noktası bir ilişki değil. Çıksanız gezseniz, sosyla hayata karışsanız illa birilerini bulursunuz.
 
İnsanda umut kalmıyor değil mi? Güvenilecek kimse yokmuş gibi geliyor. Ama bence bu gerçek değil, depresyon gözlüğü her şeyi karartıyor.
Maalesef güven bende oncesinde de var olan bir sorundu ama bu durumdan sonra sanki kimseyi nir dağa sevemem elini tutamam sarılamam gibi bir his var bu durun cok kotu insanı çok etkiliyor
 
Günaydın kızlar

Daha önceki açtığım konuları bilen varsa adı olmayan bir ilişkide erkek arkadasimdan ayrildim bugün 15. Gün hiç abartmıyorum 15 gündür her sabah uyandığımda kalbimin üstünde fiziksel bi sancıyla uyanıyorum
Onun eve ilk gelmediği gece uyandığımda bu his vardı sonrasinda hiç geçmedi istisnasız her sabah var bu his

Bu durumdan sonra aktif spora gitmeye başladım yürüyüş yapmaya çalışıyorum evde uzun süre yalnız kalmamaya calisiyorum arkadaşlarımı ariyorum uzun süre yalnız kalmamaya çalışacak seyler yapiyorum ama dünyam başıma yıkılmış gibi bir his var ve geçmiyor normalde beraber çalıştığım biriydi ve görevlendirme çıkmış bi sure(ne kadar olduğunu bilmiyorum ) başka bir yerde olacak yani onu görme durumumda olmayacak normalde benim toparlanmam için iyi bisey ama ben bunu duyunca daha da uzuldum

15 gün olacak toplasanız 3 kere adam akilli yemek yediğim olmadi evde ocak falan açılmadı normalde uzun yol gitmek bana iyi gelir yıllık izin aldim sehir disina ciktim 20 saat yol gittim 20 saat döndüm ama neredeyse tüm yol aglaya aglaya gecti otel odasından cikmadim sayilir maddi olarak cok sarpa sardığım bi dönemdeyiz suan öncelik olarak düşünmem gereken durum maddiyatım ama ben aklımı 10 dk olsun ondan uzaklastiramiyorum

Psikiyatriye gittim verdiği ilaçları düzenli kullanıyorum ama hala bu hal geçmiyor üstümden illa bu süreçlerden geçenler oldu nolur süreci nasıl anlattığınız paylaşıp destek olun
Çok normal bir süreç geçiriyorsunuz kendinize zaman tanıyın kim kimi 1 günde unutmuş, unutmakta değil mesele alışkanlıklar ve alışkanlıklarda öyle 1 gündür bırakılmaz. Kararlı tavrınıza ve aldığınız karara sağdık kalın inanın sonrası sizin için daha kolay olacak.
 
Çok normal bir süreç geçiriyorsunuz kendinize zaman tanıyın kim kimi 1 günde unutmuş, unutmakta değil mesele alışkanlıklar ve alışkanlıklarda öyle 1 gündür bırakılmaz. Kararlı tavrınıza ve aldığınız karara sağdık kalın inanın sonrası sizin için daha kolay olacak.
Umarim oyle olur ben bile bu kadar zaman dayanabilecegimi tahmin etmiyordum
 
Eski konularınıza da göz attım. Dikkatimi çeken şey sorunlar değişiyor gibi görünse de hissettiğiniz duygu pek değişmiyor.
Bir süredir sürekli toparlanamıyorum, yalnızım hissi etrafında dönüyor gibisiniz.
Dışarıdan bakınca sizi en çok yoran şey aynı duyguların sürekli tekrar etmesi gibi.
 
Eski konularınıza baktığımda, bu ilişkinin iki taraf için aynı anlamı taşımadığı çok net görülüyor. Karşı taraf tamamen fiziksel yakınlık odaklı bir ilişki yaşarken, siz duygusal olarak çok daha fazla bağlanmışsınız.
Siz çağırdığınızda gelmiş, istemediğinizde gitmiş. Belki zamanla size bağlanacağını ya da ilişkinin farklı bir noktaya evrileceğini düşünmüş olabilirsiniz. Ancak görünen o ki bu süreçte duygusal yatırım yapan taraf siz olmuşsunuz.
Açık konuşmak gerekirse, çok uzun süreli veya ciddi bir ilişki olmamasına rağmen kendinizi bu kadar yıpratmanız, onu hayatınızın merkezine koymanız ve yaşadığınız hayal kırıklığının boyutu biraz da beklentilerinizle ilgili görünüyor. Karşı tarafın verdiğinden çok daha fazlasını bu ilişkiye yüklemişsiniz.
Belki de artık Onun bana neden bunu yaptığını düşünmek yerine, Ben neden bu kadar az karşılık gördüğüm birine bu kadar bağlandım? sorusunu kendinize sormanız daha faydalı olacaktır.
 
Bu dünyada herkes kendi için yaşıyor ve ölüyor. Birini çok sevsen bile o kişi için mezara giremiyorsun, en yakinin bile vefat etse o gün için yemek yiyorsun. Her insan önce kendi varlığı için yaşar ve yaşamalıdır da. Daha öncede bir sürü üzücü olay yasadiniz ama hepsinin acısı zamanla azaldi. Kendinizi hiç olmayacak biri için paraliyorsunuz. Ortada gerçek bir aşk olsa bari, adam resmen sizi kullanip geçmiş. Biten bir ilişkiye uzulmeniz normal ama hayatınızın aşkını kaybetmiş gibi kendinizi paralamaniz normal değil. Bu durumu atlatamiyorsaniz profesyonel bir destek almalısınız.
Kullanılmak ve atılmak zaten insanın sinirini bozuyor. İntikam almak istiyor insan bazen, geri dönsün pişman olsun , beter olsun ve reddedelim. Cunku temiz ve güzel bir sevginin değerini bilmiyorlar, aşık taklidi yapıyorlar.. güzel bir ayrılık olsun diye uğraşıyoruz ayrılmak istediğimizi söyleyince de cirkinlesiyorlar. Bu duyguyla nasıl başa çıkacağız peki? İlahi adalet var mi emin değilim.. Yani ister istemez pişman olduğunu görmek dürtüsü geliyor insanın içine.. biz muglu olalım.. Tam biz mutluyken onlar geri dönsün ve reddedelim.bir daha da kimseyi üzmesinler adam olsunlar..bu beklentiyi nasıl aşacağız?
 
Bu dünyada herkes kendi için yaşıyor ve ölüyor. Birini çok sevsen bile o kişi için mezara giremiyorsun, en yakinin bile vefat etse o gün için yemek yiyorsun. Her insan önce kendi varlığı için yaşar ve yaşamalıdır da. Daha öncede bir sürü üzücü olay yasadiniz ama hepsinin acısı zamanla azaldi. Kendinizi hiç olmayacak biri için paraliyorsunuz. Ortada gerçek bir aşk olsa bari, adam resmen sizi kullanip geçmiş. Biten bir ilişkiye uzulmeniz normal ama hayatınızın aşkını kaybetmiş gibi kendinizi paralamaniz normal değil. Bu durumu atlatamiyorsaniz profesyonel bir destek almalısınız.
Sonrasinda psikolog ve psikiyatriye gittim psikiyatri devlet hastanesinde olduğu için sadece akut durumdan kaynakli ilaçlar yazdı hani ne bi öneri ne bi konuşma olmuyor psikologada suan maddi olarak sıkışık bi surecte olduğum için düzenli gidemiyorum ama sonrasında bi görüşmüştüm

Ama en rahatladigim nokta bir erkek arkadaşımın bana say ki bu insan öldü geri getirebilecek misin hayir sen onunla mezara girebilecek misin hayir hayatını devam ettirmek zorunda kalacaksın bu durumunda oyle dusun dedikten sonra biraz daha iyiyim duygularım yoklayınca ya önüm benden esirgediklerini düşünüp iyi oldu diyorum yada oldu diye varsayıyorum
 
Back
X