Bende yalnızlığın hep insanın kendi seçimlerinden kaynaklandığını düşünürdüm, ama değilmiş kendi tecrübelerimle anladım, kendi adıma arkadaşlarım için her şeyi yaptığıma inanıyorum ama olmadı olmuyor bi şekilde uzağım onlara dile getirdim çoğu kez niye böyle oluyor diye hep atlatan cvplar aldım iş,güç vs., artık kimse için kılımı bile kıpırdatmıyorum, elimde olanlar ile yetiniyorum, bir de herkes çok duyarsızlaştı öyle davranışlar sergiliyorlar ki bu mu benim arkadaşım diye bakakalıyorsunuz, güven deseniz sıfır haberlerde neler görüyoruz, çocuk da olunca insan hepten kabuğuna çekiliyor çünkü zamanlarımız kısıtlanmış oluyor, psikologların söylediği, sen insanlara uy, dünya senin etrafında dönmez, her sorununun kaynağı sensin, kaçmaya kalkarsın yine suçlusun mücadele etmen gerekir, kendi yolunu sen çizersin, insanları olduğu gibi kabul etmek durumundasın, seni olduğun gibi kabul etmezler sen değişeceksin ayak uyduracaksın onlara, Nasreddin hoca nın fıkrasında olduğu gibi "yahu hırsızın hiç mi suçu yok" her şey bizden kaynaklanıyor, ben dünyanın etrafında dönmüyorum artık kendi dünyam var o da çocuğum onun etrafında dönüp duruyorum, kendi adıma bu durumdan şikayet etmek de istemiyorum artık, dost arkadaş yerine koyduklarımın kazıklarını yemektense yalnızlığı tercih ederim