Ölü doğum yapan anneler tecrübeleriniz neler? Birdaha ne zaman hamile kaldınız?

kub96 .!.:

Doktorunuz ne kadar sonra çocuk yapın dedi benimki 1 sene dedi

Genişletmek için tıkla...

kafamdadelisorularrrrr .!.:

Basiniz sağolsun, ben daha çok yeni kaybettim henüz sindirebilmis değilim ama hiç cocugum da yok, damarlar neden beslenemedi acaba pıhtı bozukluğu mu var sizde? Doktorunuz Aralık ayından bu vakte geçen süre için ne diyor yeterli mi değil mi?

Ben kendi doktorumda kaybettim, rutin kontrolde farkedince beni kuvezi olan bir hastaneye göndermişti, doğumdan sonra telefonda konuştuk seni 5 ay dinlendiririz dedi ama bence çok uzun bir süre. Görüyorum bebeği 2-3 aylıkken yalnışlikla ikinciye hamile kalanlar oluyor. O nasıl oluyor. Yaş faktörü de önemli bence. Benim yaş geçiyor

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Merhaba,


2022 yılı Şubat ayında, hamileliğimin 37. haftasında rutin doktor kontrolü için hastaneye gittiğimde, ne yazık ki bebeğimin kalbinin durduğunu ve acil doğum yapılması gerektiğini öğrendim. İlk bebeğim olması sebebiyle doktorum sezaryen doğum önerdi ve hemen müdahale edildi. O an yaşadığım acı tarif edilemezdi. Perişan bir halde olduğum için bebeğimi görmek istemedim. Görmenin ve vedalaşmanın, yaşadığım travmayı daha da derinleştireceğini düşündüm.


Gebeliğim boyunca hiçbir sağlık sorunum yoktu. Tüm tahlillerim, ikili ve dörtlü tarama testleri, detaylı ultrason ve perinatoloji muayeneleri normaldi. Bebeğimin gelişimi haftasına uygundu; kilosu, boyu, plasentası, suyu ve kordonu ile her şey yolundaydı. Ölmeden önce herhangi bir ağrı, sancı ya da olağandışı bir belirti hissetmemiştim. Sadece o sabah, bebeğimden hiç hareket gelmediğini fark ettiğimi hatırlıyorum. Aynı gün randevum vardı ve o randevuda kalbinin durduğunu öğrendim. Doktorlar, bebeğin sanki sadece uyuyormuş gibi göründüğünü söylediler.


Ne yazık ki hastane, bebeğin plasentasını kaybettiği için gerekli incelemeler yapılamadı ve ölüm sebebi net olarak belirlenemedi.


O günden bu yana üç yıl geçti. Ancak hâlâ yeni bir bebek için cesaret edemiyorum. Ciddi bir doktor fobisi geliştirdim. Hastane koridorlarında bile daralıyorum. Allah hiç kimseyi evlat acısıyla sınamasın. Gerçekten çok ağır bir süreç.


Hele ki bu ilk bebekse… O heyecan, hazırlıklar… Oda hazır, her şeyi tamam ama bir anda her şey bomboş kalıyor. İnsan, başına gelmeden anlayamıyor. Sanki bu acıyı sadece sen yaşıyormuşsun gibi hissediyorsun. Herkes kolayca doğum yapmış da bir tek sen başaramamışsın gibi... Eksik, yarım hissediyorsun ve bazen çevren de bunu sana hissettiriyor.


Yaralı yüreklerimize ferahlık ve esenlikler diliyorum. Bu acı unutulmuyor ama zamanla yaşamayı öğreniyorsun

Genişletmek için tıkla...

bulunmaz56 .!.:

Çok geçmiş olsun bende benzer şeyler yaşadım hala toparlanmış değilim çok zorlanıyorum
30. Haftada bebeğin su toplanmasından dolayı kaybettik sezeryan ile doğum yaptım şuan 4 ay geçti siz kaçıncı haftada kaybettiniz
Doktorum ameliyattan 6. Aydan sonra deneyebilirsiniz dedi sizin test sonuçlarınız çıktı mı eğer isterseniz başka yerden de

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Merhaba,


2022 yılı Şubat ayında, hamileliğimin 37. haftasında rutin doktor kontrolü için hastaneye gittiğimde, ne yazık ki bebeğimin kalbinin durduğunu ve acil doğum yapılması gerektiğini öğrendim. İlk bebeğim olması sebebiyle doktorum sezaryen doğum önerdi ve hemen müdahale edildi. O an yaşadığım acı tarif edilemezdi. Perişan bir halde olduğum için bebeğimi görmek istemedim. Görmenin ve vedalaşmanın, yaşadığım travmayı daha da derinleştireceğini düşündüm.


Gebeliğim boyunca hiçbir sağlık sorunum yoktu. Tüm tahlillerim, ikili ve dörtlü tarama testleri, detaylı ultrason ve perinatoloji muayeneleri normaldi. Bebeğimin gelişimi haftasına uygundu; kilosu, boyu, plasentası, suyu ve kordonu ile her şey yolundaydı. Ölmeden önce herhangi bir ağrı, sancı ya da olağandışı bir belirti hissetmemiştim. Sadece o sabah, bebeğimden hiç hareket gelmediğini fark ettiğimi hatırlıyorum. Aynı gün randevum vardı ve o randevuda kalbinin durduğunu öğrendim. Doktorlar, bebeğin sanki sadece uyuyormuş gibi göründüğünü söylediler.


Ne yazık ki hastane, bebeğin plasentasını kaybettiği için gerekli incelemeler yapılamadı ve ölüm sebebi net olarak belirlenemedi.


O günden bu yana üç yıl geçti. Ancak hâlâ yeni bir bebek için cesaret edemiyorum. Ciddi bir doktor fobisi geliştirdim. Hastane koridorlarında bile daralıyorum. Allah hiç kimseyi evlat acısıyla sınamasın. Gerçekten çok ağır bir süreç.


Hele ki bu ilk bebekse… O heyecan, hazırlıklar… Oda hazır, her şeyi tamam ama bir anda her şey bomboş kalıyor. İnsan, başına gelmeden anlayamıyor. Sanki bu acıyı sadece sen yaşıyormuşsun gibi hissediyorsun. Herkes kolayca doğum yapmış da bir tek sen başaramamışsın gibi... Eksik, yarım hissediyorsun ve bazen çevren de bunu sana hissettiriyor.


Yaralı yüreklerimize ferahlık ve esenlikler diliyorum. Bu acı unutulmuyor ama zamanla yaşamayı öğre

Genişletmek için tıkla...

ummuteaba .!.:

Okadar iyi anliyorumki sizi.hic sebepsiz bunu yasamis olmaniz cok uzdu beni.benim son iki ayim hastanelerde gectgerci kimse boyle bir sondan bahsetmedi ama yinede bi ihtimal oldugunu biliyorduk.aniden basina gelmesi ciddi bir sinav olmus size bu hayatta.dilerim mukafatini alirsiniz..bende gormek istemedim o an cunku asiri agrim vardi ve soka girmistim.ama teyzem resimlerini cekmis.oyle guzelki kuzum..
Hastane plesentayi nasil kaybetmis hayret ettim acikcasi.cunku boyle bebek ölumlerinde ilk plesentayi patolojoye yollarlar..ilk bebeginiz oldugu icin bu sizi ayrica yipratmis..vakitte epey gecmis fakat acisinin kaldigina eminim..cunku ben kizimdan sonra icimde biryerin öldüğünü hissediyorum..sabirlar diliyorum..

Genişletmek için tıkla...

ummuteaba .!.:

Okadar iyi anliyorumki sizi.hic sebepsiz bunu yasamis olmaniz cok uzdu beni.benim son iki ayim hastanelerde gectgerci kimse boyle bir sondan bahsetmedi ama yinede bi ihtimal oldugunu biliyorduk.aniden basina gelmesi ciddi bir sinav olmus size bu hayatta.dilerim mukafatini alirsiniz..bende gormek istemedim o an cunku asiri agrim vardi ve soka girmistim.ama teyzem resimlerini cekmis.oyle guzelki kuzum..
Hastane plesentayi nasil kaybetmis hayret ettim acikcasi.cunku boyle bebek ölumlerinde ilk plesentayi patolojoye yollarlar..ilk bebeginiz oldugu icin bu sizi ayrica yipratmis..vakitte epey gecmis fakat acisinin kaldigina eminim..cunku ben kizimdan sonra icimde biryerin öldüğünü hissediyorum..sabirlar diliyorum..

Genişletmek için tıkla...

melekannesibt .!.:

Başınız sağ olsun çok benzer bir durum yaşadım hiç problemsiz bir gebelik çok da sık kontrole gidiyordum pimpirikli olduğum için fetal DNA dahil tim testleri yapıldı ve hareketsiz olduğunu anlayıp tam 34. Haftamda hastahaneye gittiğimde bebeğimin öldüğünü öğrendim henüz üç ay geçti ve aklımı kaybetmiş gibi hissediyorum paramparçayım

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Merhaba ummuteaba ,
Başınız sağ olsun. Cennette kavuşmanız duasıyla...


Ne kadar zorlu bir gebelik süreci yaşamış olsanız da, doktorlar sorunlardan bahsetmiş olsa da, o acı haberi aldığınız an yıkılıyorsunuz ve ağır bir sınavın içine girdiğinizi fark ediyorsunuz. Hele ki bir geceyi hastanede geçirmek… Herkesin kucağında bebeği, herkes mutlu… Ama sizin içinizde derin bir sessizlik, tarifsiz bir hüzün… Gerçekten çok ağır.

Bu süreçte size tavsiyem, size iyi gelen şeylere yönelmeye çalışmanız. Evet, acınızı yaşamanız çok önemli; ama unutmayın, siz de çok kıymetlisiniz. Yeniden anne olabilmek için hem bedeninizin hem de ruhunuzun iyileşmeye ihtiyacı var. Beden bir şekilde toparlanıyor, ama ruhunuzun iyileşmesi sizin emeğinizi, özeninizi gerektiriyor. Bu nedenle, yaşadığınız bu acı olayla ilgili sizi yargılayan, sorgulayan, eksik hissettiren kişilerle görüşmeyin. "Şöyle yapsaydın, böyle olsaydı" diyerek sözde tavsiye vermeye çalışan kimseye alan tanımayın.


Allah dilerim en kısa zamanda o beklediğiniz hasreti, sağlıkla, neşeyle ve bereketle sonlandırmayı nasip etsin. Tekrar başınız sağ olsun.


Ben doğumu özel bir hastanede yaptım ve epidural anestezi uygulanmıştı. Doktor beye özellikle bebeğe otopsi yapılmasını istemediğimi ama plasentanın incelenmesi için tahlile gönderilmesini rica etmiştim. Ancak taburcu olduktan sonra ilk kontrolde plesanta sonucu ne zaman cıkar diye sorduğumda, ameliyathanenin acil başka bir doğuma hazırlandığı için plasentayı tahlile gönderemediklerini ve tıbbi atık olarak imha edildiğini söylediler. Başta "kayboldu" gibi şeyler söylendi. Biz o anın acısıyla ne hastaneyle ne de doktorla uğraşmak istemedik.


Ancak zaman geçtikçe kendimizi şu soruların içinde bulduk: Peki tekrar bebek planladığımızda nelere dikkat etmemiz gerekecek? Farklı bir doktora gittiğimizde aldığımız cevap daha da can sıkıcıydı. Tahlil sonucu yok, sebep yok… Dolayısıyla, sadece tüm riskleri düşünerek bir takip ve tedavi süreci planlayacaklarını söylediler. Bu da insanı haliyle endişelendiriyor.


Tüm bu yaşananların ardından umudum, sürecin bir daha yaşanmaması ve sağlıklı, kolay bir gebelik süreci olması yönünde…
Dosya Ekle
Sevgilerimle,

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Çok haklısınız… Çünkü yaşananlar, en ince detayına kadar tekrar tekrar zihninizde canlanıyor. Her şey başa sarıyor; o anı yeniden yaşıyorsunuz. Silmek, aşmak gerçekten çok güç. Aklınıza her geldiğinde gözlerinizden dökülen yaşlar… Bu süreç insanda büyük bir hassasiyet oluşturuyor. Normalde üzerinde durmayacağınız şeylere bile takılır hale geliyorsunuz.


Ama unutmayın, yas tutmak da, acıyı yaşamak da bu duyguların bir parçası. Ruhunuza bu süreci yaşaması için izin verin. İyileşmesi için kendinize yardımcı olun. Size iyi gelen şeylerle meşgul olmak, belki bir nebze olsun sizi hafifletebilir. Yaşadıklarınız kolay değil; gerçekten çok ağır. Ve bu süreçte konuşulmayan, dile gelmeyen o kadar çok duygu var ki…


Başınız sağ olsun.

Genişletmek için tıkla...

ummuteaba .!.:

Herkeze merhaba..bugun doktordaydim.detayli bir sekilde muayene oldum.idrar kesesi ve rahim arasinda kan birikmesi varmis.ilk kez duydum.ilacli emar cekildim birkac gune sonuclar cikar..gebelik konusunda doktor hanim 1 yil beklesen iyi olur dedi muayeneden once.cok beklemek istemedigimi uzgun oldugumu toparlayamadigimi falan soyledim.muayeneden sonra yumurtaliklarin gayet iyi islevine baslamislar dedi.alti ayini doldurdunmi korunmayi birak folikasit baslayalim dedi.okadar mutlu oldumki..ayrica muayene masasinda kizimin cinziyetini ogrendigim gun geldi gozumun onune.hem cok agladim hem cok mutlu oldum bugun duygularim karmakarisikti.insallah emar sonuclsrida iyi cikar.buraya yazmak istedim cunku kimseye ne huznumu ne sevincimi anlatamiyorum.buraya yazdimki guzel gunler geldinizde buraya bakip hatirlamak istiyorum.guzel haberler her isteyene nasip olsun guzel anneler..

Genişletmek için tıkla...

ummuteaba .!.:

Cook tesekkur ediyorum..sizede sabirlar diliyorum tekrar..tekrar bir gebelik dusunmeniz halinde sanirim herkezin bahsettigi genetik testler taramalar falan yapilacak.ama hernekadar sagliga ilgi fazla olsada hicbir sbep yokkende yasaniyorsa madem demekki bazi seylerde kader kismet..umarim kismetimizde sorunsuz gebelik ve guzel bir dogumda yazilmistir..bazen umitsizlik bazen umut dolu olmak..insaniz iste uzulmekte yaradilistan..ozelde oldugunu tahmin ettim dogumun cunku devlet hastanelerinde ihmal yok denecek kadar az bu konularda.ozellikle universite hastanelerinde extra ozen gosteriyorlar..
Ne yapalim..dua edelim

Genişletmek için tıkla...

melekannesibt .!.:

çok güzel bir haber yumarta üretmeye başlamanız. İstediğimiz zaman kolayca hamile kalıp kolaylıkla sağlıklı bebeklerimize kavuşalım inşallah hepimiz. Bende sizin mesajınızdan sonra salı kontrole gitmeye haber verdim. Bide bu gün reglimden 10 gün sonra hafif kanamam oldu ama doğum sonrası düzensizlik normal diyorlar ama umarım herşey yolundadır bende doğum yapalı 3 ay oldu

Genişletmek için tıkla...

melekannesibt .!.:

Ben genetik testlerimi devlette yaptırdım ben ve eşim daha doğrusu ölü doğum yapan ve üç düşük yapanlara devlette yapıyorlarmış

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Merhaba,


2022 yılı Şubat ayında, hamileliğimin 37. haftasında rutin doktor kontrolü için hastaneye gittiğimde, ne yazık ki bebeğimin kalbinin durduğunu ve acil doğum yapılması gerektiğini öğrendim. İlk bebeğim olması sebebiyle doktorum sezaryen doğum önerdi ve hemen müdahale edildi. O an yaşadığım acı tarif edilemezdi. Perişan bir halde olduğum için bebeğimi görmek istemedim. Görmenin ve vedalaşmanın, yaşadığım travmayı daha da derinleştireceğini düşündüm.


Gebeliğim boyunca hiçbir sağlık sorunum yoktu. Tüm tahlillerim, ikili ve dörtlü tarama testleri, detaylı ultrason ve perinatoloji muayeneleri normaldi. Bebeğimin gelişimi haftasına uygundu; kilosu, boyu, plasentası, suyu ve kordonu ile her şey yolundaydı. Ölmeden önce herhangi bir ağrı, sancı ya da olağandışı bir belirti hissetmemiştim. Sadece o sabah, bebeğimden hiç hareket gelmediğini fark ettiğimi hatırlıyorum. Aynı gün randevum vardı ve o randevuda kalbinin durduğunu öğrendim. Doktorlar, bebeğin sanki sadece uyuyormuş gibi göründüğünü söylediler.


Ne yazık ki hastane, bebeğin plasentasını kaybettiği için gerekli incelemeler yapılamadı ve ölüm sebebi net olarak belirlenemedi.


O günden bu yana üç yıl geçti. Ancak hâlâ yeni bir bebek için cesaret edemiyorum. Ciddi bir doktor fobisi geliştirdim. Hastane koridorlarında bile daralıyorum. Allah hiç kimseyi evlat acısıyla sınamasın. Gerçekten çok ağır bir süreç.


Hele ki bu ilk bebekse… O heyecan, hazırlıklar… Oda hazır, her şeyi tamam ama bir anda her şey bomboş kalıyor. İnsan, başına gelmeden anlayamıyor. Sanki bu acıyı sadece sen yaşıyormuşsun gibi hissediyorsun. Herkes kolayca doğum yapmış da bir tek sen başaramamışsın gibi... Eksik, yarım hissediyorsun ve bazen çevren de bunu sana hissettiriyor.


Yaralı yüreklerimize ferahlık ve esenlikler diliyorum. Bu acı unutulmuyor ama zamanla yaşamayı öğreniyorsun.

Genişletmek için tıkla...

esra3344 .!.:

Öncelikle başınız sağolsun herşeyi tüm yaşananları duyguları ve nasıl toparlanacağımız konusunda o kadar güzel ve açıklayıcı yazmışsınız ki bu mesajınız bir tek bana değil bir çok kişiye iyi gelecektir
Daha sonra nasıl bir tedavi uyguladınız şuanda çocuğunuz var mı ?
Bende bebeğimi görmedim daha doğrusu hiç hazır değildim bakamazdım yüreğim kaldıramazdı mezarına bile 3 -4 ay sonra gidebildim o kadar çok ağladım ki sadece o gün acımı yaşayabildiğimi fark ettim. Biz bebek üzerinde herhangi bir testte yaptırmadık açıkçası doktorumuz söylemedi bizde pek umursamadık bir defalık bir şey diye düşündük ama sonrasında insanın kaygıları ve vesveseleri bitmiyormuş onu anladım. Bir yandan da olacağı varsa olur diye düşünerek kendimi teselli ediyorum
etraftaki herkesin gereksiz konuşmasından çok sıkıldım .
Sanki yaptığım bir yemek olmamış gibi bir daha denersinizlerden bıktım.
Bu süreçte kendi halimdeydim arkadaşlarımla görüşmek istemedim herkesten uzak kalmak istedim çünkü kimsenin beni anlamayacağını fark edince içimdekileri dökmenin bir anlam ifade etmeyeceğini anladım.
Onun yerine buradan edindiğim 2 arkadaşımla sürekli iletişim halindeyim
Her ağladığımda onlar her üzüldüğünde yazışıp konuşuyoruz.
Bebek arabaları görünce bebek kıyafetleri doğumhane ve hamile kadın görünce hala çok üzülüyorum benim yaşadıklarım aklıma geliyor gerçekten sanki herkes pıt pıt çok kolay bir şekilde doğurmuşta tüm şansızlık beni bulmuş gibi hissediyorum.
En büyük dayanağım ise tevekkül
Bize her zaman bu acıların karşılığında Rabbimin bahşedeceği güzelliklerden bahsedildi bende bir an önce hamile kalıp yavrumu kucağıma almak istiyorum ama bir daha tekrarlanmasından o kadar çok korkuyorum ki …

Genişletmek için tıkla...

rumuzuyok .!.:

Merhaba esra3344,
Acınızı yaşamış biri olarak, sizi içimde ve yüreğimde hissettim. Neler yaşadığınızı, içinizde kalan hevesleri ve sonrasında gelen hayal kırıklıklarını; dile gelmeyen, tarif edilemeyen onca duyguyla baş etmeyi... Gerçekten çok zor. Bu süreci bir nebze olsun tamir edebilecek tek şey, sizin de belirttiğiniz gibi, Allah’ımızın bize bahşettiği güzellikler... Başınız sağ olsun. Cennette kavuşmanız duasıyla...
Doktorlar, ne yazık ki olay anında ve sonrasında gerekli ilgiyi göstermiyor ve yönlendirme yapmıyor. İlk bebekte ciddi bir tecrübesizlik oluyor; o an çok savunmasız ve çaresiz kalıyorsunuz. Bu yüzden doğum sonrası araştırmalar konusunda kendinizde eksiklik görmeyin; bu tamamen doktorunuzun ilgisizliği. Ve sizi yargılamaya kalkan insanlardan kesinlikle uzak durun. Ben de aynı şekilde davrandım.
Açıkçası bu konuları en yakınıyla bile konuşabilen var mı, bilemiyorum. Ailelerimiz ve yakınlarımız derdimizi dinlemektense daha kötüsünü anlatıp halimize şükretmemiz gerektiğini söylüyorlar. Elbette şükürsüz değiliz. Ancak insan o an sadece içindekileri yargılanmadan, sorgulanmadan dökmek istiyor. Geride, sizsiz ve sizi eksik hisseden bir hayat kalıyor. Bu yüzden akıl sağlığınızı ve ruh sağlığınızı korumanız çok çok önemli. Size iyi gelmeyen insanlar bu mesafeyi hak ediyor. Sizin aşamadığınız acılarınızın üzerinde kolayca yorum yapmaya kimsenin hakkı yok. Konuya bu şekilde sert bakarsanız, kendinizi bu insanlardan da korumuş olursunuz diye düşünüyorum. Ben öyle yaptım...
Aynı yıl doğum yapmış arkadaşlarımın, akrabalarımın çocuklarını sevemiyorum. İstemsizce kıyaslama yapılıyor içten içe. Hele ki hazırladığınız eşyalar, kıyafetler... Dokunulamıyor bile. Gerçekten tarifi çok zor, çok ağır... Allah’ım en doğru zamanda kucağınıza almayı nasip etsin. Beni bir nebze olsun teselli eden tek şey, "Defalarca doğum yapmış olsak bile, her gebeliğin kendine has bir öyküsü vardır." düşüncesi oldu. Yaşadığımızı tekrar yaşamamak umuduyla...
Benim hiç çocuğum olmadı. 2022 yılından beri ruhen ve bedenen sağlıklı olamadım. Bu sene gebelik planlamasına başladık. Henüz hamile değilim ama çok heyecanlı ve pimpirikli oldum. Bu yüzden psikologdan yardım alıyorum; birinin beni anlaması bana iyi geliyor. Doktor bu süreçte çok etkili. Kolay ulaşabileceğiniz, alanında iyi bir doktor olması ve mutlaka bir perinatoloji uzmanıyla süreci takip etmek gerekiyor. Tabii ki tek doktorla kalmamak da önemli. Hem özelde hem devlette gidebileceğiniz doktorlarınız olsun. Benden alınan tahliller, Tıbbi Genetik bölümünde yapıldı. Gen testleri, enfeksiyon hastalıkları araştırıldı. Tabii en önemlisi, şeker, tansiyon, pıhtılaşma bozuklukları gibi hastalıklara da bakıldı.
Gen testlerinde anlamlı bir sonuç çıkmadı. Doktorun önerisiyle, tüm riskleri taşıyormuş gibi önlem alarak gebeliği yöneteceğimizi söyledi. Bu durumda “Hazır mıyım?” diye soracak olursanız, ben hâlâ o koltuğa, o ultrasona oturduğumda nefes alamıyorum. Henüz aşamadım. Ancak eşim çok istiyor. Yolda bir yerde küçük çocuk gördüğünde gözleri doluyor ve tanımadığı insanların çocuğunu bile izin alarak seviyor. Onun bu halinde bile kıyamıyorum. Rabbim, yüreğimize İnşirah Suresi’nin ferahlığını versin.
Sizin gebeliğinizin sonlanması kaçıncı haftada oldu? Aradan ne kadar zaman geçti? Bu süre zarfında hiç muayene olmuş muydunuz?
Bu süreçte tek tavsiyem, size iyi gelmeyen insanlarla konuşmayın. Kimsenin sizi eksik hissettirmesine, hata aramaya çalışmasına ve en önemlisi de acınızın üzerinden konuşmasına izin vermeyin. Biraz da olsa cesaretiniz varsa, üzerinden zaman da geçtiyse (en az bir yıl kadar), doktor kontrolünde gebelik planlayın. Ben 3 sene öteledim. Ancak ne kadar zaman geçerse geçsin, hatırladığım anda hâlâ acı acı yutkunuyorum. Acı ile yaşamayı öğrendim. Ne yazık ki, geçmiyor...
Kolaylıkla kavuşmanız duasıyla...

Genişletmek için tıkla...