- Konu Sahibi Obsesifimsi
-
- #1
Biraz uzun yazıcam, ama okur da bana arkadaşlık dostluk ederseniz yardımınızı esirgemezseniz size minnettar kalırım..
İntihar eylemi için çok saçma olduğunu gerizekalılık olduğunu söyleyen biriydim ben bugüne kadar, ama ne yalan söyliyim son zamanlarda sanki ölsem kurtulucakmışım gibime geliyo. Birsürü arkadaşım dostum dediğim insan var ama kime açsam içimi seninki şımarıklıktan başka bişey değil diyip geçiştiriyolar. Belki haklılar ama bu benim gerçekten ölmek istediğim gerçeğini değiştirmiyo. Düşündükçe çıkamıyorum işin içinden daha da batıyorum ben de dedim ki buraya yazıyım belki biri hiç beklenmedik bişey söyler bana bi yol gösterir. Hayatın daha başlarındayım, 20li yaşlarda ve güzel sayılabilicek bi kızım. Üniversite okuyorum, istediğim bi mesleği okuyorum, rahat sayılabilcek bi yaşantım var. Ailemle yaşıyorum, ama evimde pek huzurlu olduğum söylenemez. Dışardan bakıldığında cogu ınsanın benimki gibi bi hayat istediğini biliyorum ama evin içindeki huzursuzlugu da bitek ben biliyorum. Dostum dediğim birsürü insan var, ama hepsi tüm olaylara kendi açısından bakıyor, ve ben de artık kendimi anlatmaktan yoruldum. Bu ilişkim için de geçerli. Zaten benim en buyuk problemım bu ılıskım. 2 yıllık, oldukca sorunlu olan bi ilişkim var. Ona sorarsanız sorunları cıkaran benım, cunku cok fazla sey beklıyorum. Ama ben bunu asla kabul etmıyorum. Benım beklentılerım cok normal. Cok denedım her turlu yol her gun yenı bı taktık, olmadı, bı sure herseyı zamana oluruna bıraktım ama yok yine olmadı... Baktım ki hep üzülüyorum. Ayrılıyım kestirip atıyım dedim, daha da kotu oldum. Barıstım akıllandım dıye,her seyı duzeltırım dıye, ama yapamıyorum onu degıstıremıyorum. Bana deger versın ıstıyorum.
Karsımdakı adam fazla sorunlu. Eskıden yasadıkları yuzunden kendıne bı duvar cekmıs, nolursa olsun yıkamıyorum. Benı sevdıgını bılıyorum, ama asık degil. Asla ama asla duygularını bellı etmıyor. Kıskansa kıskanmıyor karısmak ıstesede karısmıyor üzülse asla belli etmiyor kızsa susuyor.. ve gıt gıde buna alıstı normal oldugunu soyluyo. Onu degıstırmeye calısırken de yerı geldı gurursuz oldum yerı geldı dengesız oldum, ama herseyı ıyıce boka batırdım. Ben ilgi gormeyı sevılmeyı, cok ama cok sevılmeyı ısteyen karsımdakınden bunu bekleyen bırıyım. Zamanında o benımle ılgılendı hep, bende de bıseyler oldugunu gorunce devam ettı. Tabı o zamanlar ona baglı degılım, kolay verebılıyodum dersını. O anca benı kaybetme korkusu yasadıgında akıllanıyodu. Hep oyle olucak sandım ama ısler tersıne dondu. Suan benı kaybetmekten zerre korkmuyor, bense delı gıbı korkuyorum onsuzluktan. Bırbırımıze duygularımızı gostermemeye calısarakta sacma sapan bı ılıskı yasıyoruz, ve daha da kotusu bu durumu kabullenmıyoruz. Evet o bana hıcbır zaman delı dıvane asık olmadı ama ben yınede o eskı halımızı ıstıyorum. Sorun daha cok bende. Yarınımızı goremıyorum, o ıse bırak akısına hersey olacagına varsın ıste bu kadar dusunme modunda. Ben sadece anlık motıvasyonlarla ıyı hıssedıyorum, ama yok bırkac saat sonra onun tek bı hareketıyle yıne basa donuyorum. Ona kıskandıgımı ozledıgımı onsuz yapamıycagımı o kdar bellı ettım kı, benden sıkıldıgını hıssedıyorum. Ben artık onu umursamak ıstemıyorum, onunla bı ılıskıyı devam ettırebılcek kız onu boyle kabul edıp ona gore davranan bı kız olmalı, yanı ona asık olmamalı. Ben ılıskının baslarında oyleydım, ve cok mutluydum. yıne oyle olmak ıstıyorum. Bazen bırak o senı oldugun gıbı kabullencekse kabullensın dıyıp triplere giriyorum, anlık korku yasatıp ucuz mutlululuklar yasıyorum ama genelıne bakınca hersey yıne ıstemedıgım gıbı. Eskısı gıbı olayım cool olayım dıyorum, ama bu sefer de uzulen tek ben oluyorum.
Ne yapacagımı sasırdım, bunyemın artık kaldırmadıgını hıssedıyorum. Ayrılmayacagım. Cunku ayrılmaktansa bu halde olmayı tercıh ederım. Bu ılıskıyı toparlamak zorundayım, ama nasıl olacak bılmıyorum. Bu sorunumun yanında son zamanlarda bırkac arkadas kazıgı da yedım. Süreklı dusunmekten yoruldugumu hıssedıyorum, hayattan zevk almamaya basladım. Aslında kendıolumlu-olumsuz yonlerını bılen ama bir türlü kendini aşamayan biri oldum cıktım. Karakterımın zayıf oldugunu dusunmeye baslayıp kendımden nefret etmeye basladım.
İkidir intihar düşünüyorum, son anda vazgecıyorum, bunda bıle cesaretsizim... Ölsem kurtulurmuşum gibi hissediyorum, ama nasıl takıntılıysam ben öldükten sonra en fazla 3 gün acı çeker sonra hayatını yaşar diye düşünüp deliriyorum. Sinirlerim bozuldu, bir aglayıp bir guluyorum. İyice dengesizleştim ya kızlar napmalıyım bennn :2::2::2:
İntihar eylemi için çok saçma olduğunu gerizekalılık olduğunu söyleyen biriydim ben bugüne kadar, ama ne yalan söyliyim son zamanlarda sanki ölsem kurtulucakmışım gibime geliyo. Birsürü arkadaşım dostum dediğim insan var ama kime açsam içimi seninki şımarıklıktan başka bişey değil diyip geçiştiriyolar. Belki haklılar ama bu benim gerçekten ölmek istediğim gerçeğini değiştirmiyo. Düşündükçe çıkamıyorum işin içinden daha da batıyorum ben de dedim ki buraya yazıyım belki biri hiç beklenmedik bişey söyler bana bi yol gösterir. Hayatın daha başlarındayım, 20li yaşlarda ve güzel sayılabilicek bi kızım. Üniversite okuyorum, istediğim bi mesleği okuyorum, rahat sayılabilcek bi yaşantım var. Ailemle yaşıyorum, ama evimde pek huzurlu olduğum söylenemez. Dışardan bakıldığında cogu ınsanın benimki gibi bi hayat istediğini biliyorum ama evin içindeki huzursuzlugu da bitek ben biliyorum. Dostum dediğim birsürü insan var, ama hepsi tüm olaylara kendi açısından bakıyor, ve ben de artık kendimi anlatmaktan yoruldum. Bu ilişkim için de geçerli. Zaten benim en buyuk problemım bu ılıskım. 2 yıllık, oldukca sorunlu olan bi ilişkim var. Ona sorarsanız sorunları cıkaran benım, cunku cok fazla sey beklıyorum. Ama ben bunu asla kabul etmıyorum. Benım beklentılerım cok normal. Cok denedım her turlu yol her gun yenı bı taktık, olmadı, bı sure herseyı zamana oluruna bıraktım ama yok yine olmadı... Baktım ki hep üzülüyorum. Ayrılıyım kestirip atıyım dedim, daha da kotu oldum. Barıstım akıllandım dıye,her seyı duzeltırım dıye, ama yapamıyorum onu degıstıremıyorum. Bana deger versın ıstıyorum.
Karsımdakı adam fazla sorunlu. Eskıden yasadıkları yuzunden kendıne bı duvar cekmıs, nolursa olsun yıkamıyorum. Benı sevdıgını bılıyorum, ama asık degil. Asla ama asla duygularını bellı etmıyor. Kıskansa kıskanmıyor karısmak ıstesede karısmıyor üzülse asla belli etmiyor kızsa susuyor.. ve gıt gıde buna alıstı normal oldugunu soyluyo. Onu degıstırmeye calısırken de yerı geldı gurursuz oldum yerı geldı dengesız oldum, ama herseyı ıyıce boka batırdım. Ben ilgi gormeyı sevılmeyı, cok ama cok sevılmeyı ısteyen karsımdakınden bunu bekleyen bırıyım. Zamanında o benımle ılgılendı hep, bende de bıseyler oldugunu gorunce devam ettı. Tabı o zamanlar ona baglı degılım, kolay verebılıyodum dersını. O anca benı kaybetme korkusu yasadıgında akıllanıyodu. Hep oyle olucak sandım ama ısler tersıne dondu. Suan benı kaybetmekten zerre korkmuyor, bense delı gıbı korkuyorum onsuzluktan. Bırbırımıze duygularımızı gostermemeye calısarakta sacma sapan bı ılıskı yasıyoruz, ve daha da kotusu bu durumu kabullenmıyoruz. Evet o bana hıcbır zaman delı dıvane asık olmadı ama ben yınede o eskı halımızı ıstıyorum. Sorun daha cok bende. Yarınımızı goremıyorum, o ıse bırak akısına hersey olacagına varsın ıste bu kadar dusunme modunda. Ben sadece anlık motıvasyonlarla ıyı hıssedıyorum, ama yok bırkac saat sonra onun tek bı hareketıyle yıne basa donuyorum. Ona kıskandıgımı ozledıgımı onsuz yapamıycagımı o kdar bellı ettım kı, benden sıkıldıgını hıssedıyorum. Ben artık onu umursamak ıstemıyorum, onunla bı ılıskıyı devam ettırebılcek kız onu boyle kabul edıp ona gore davranan bı kız olmalı, yanı ona asık olmamalı. Ben ılıskının baslarında oyleydım, ve cok mutluydum. yıne oyle olmak ıstıyorum. Bazen bırak o senı oldugun gıbı kabullencekse kabullensın dıyıp triplere giriyorum, anlık korku yasatıp ucuz mutlululuklar yasıyorum ama genelıne bakınca hersey yıne ıstemedıgım gıbı. Eskısı gıbı olayım cool olayım dıyorum, ama bu sefer de uzulen tek ben oluyorum.
Ne yapacagımı sasırdım, bunyemın artık kaldırmadıgını hıssedıyorum. Ayrılmayacagım. Cunku ayrılmaktansa bu halde olmayı tercıh ederım. Bu ılıskıyı toparlamak zorundayım, ama nasıl olacak bılmıyorum. Bu sorunumun yanında son zamanlarda bırkac arkadas kazıgı da yedım. Süreklı dusunmekten yoruldugumu hıssedıyorum, hayattan zevk almamaya basladım. Aslında kendıolumlu-olumsuz yonlerını bılen ama bir türlü kendini aşamayan biri oldum cıktım. Karakterımın zayıf oldugunu dusunmeye baslayıp kendımden nefret etmeye basladım.
İkidir intihar düşünüyorum, son anda vazgecıyorum, bunda bıle cesaretsizim... Ölsem kurtulurmuşum gibi hissediyorum, ama nasıl takıntılıysam ben öldükten sonra en fazla 3 gün acı çeker sonra hayatını yaşar diye düşünüp deliriyorum. Sinirlerim bozuldu, bir aglayıp bir guluyorum. İyice dengesizleştim ya kızlar napmalıyım bennn :2::2::2:
Son düzenleme: