Evlilik niyeti olmadığı sürece kabul etmeyeceğim. Bir ihtimali kendime ümit ettim günlerdir belki pişman olur ya da bensiz yaşayamaz evlenmeyi düşünür diye ama ihtimal bile yok sanırım
10 yaşında insanla 28 yaşında insan aynı ilgiyi beklemiyor hanımefendi. Ayrıca çocuğu bebekliğinden beri annem büyüttü, şımarttı, ben yokken o ilgilendi, ne istese aldı ne dese yaptı. Ben annem kadar geniş davranmadığım için annemle yaşamak daha mantıklı geliyor. Ayrıca annemle kalınca beni temelli unutacak bırakacak hali yok. Her zaman anneme yakın bir evde oturdum yine aynısını yaparım canı ister bana gelir canı ister anneanneye gider bunda bu kadar yargılayacak ne var anlamadım ?
Ben bu yorumu daha önce görmüş olsaydım bi kelimemi bile size harcazdim.10 yaşında insanla 28 yaşında insan aynı ilgiyi beklemiyor hanımefendi. Ayrıca çocuğu bebekliğinden beri annem büyüttü, şımarttı, ben yokken o ilgilendi, ne istese aldı ne dese yaptı. Ben annem kadar geniş davranmadığım için annemle yaşamak daha mantıklı geliyor. Ayrıca annemle kalınca beni temelli unutacak bırakacak hali yok. Her zaman anneme yakın bir evde oturdum yine aynısını yaparım canı ister bana gelir canı ister anneanneye gider bunda bu kadar yargılayacak ne var anlamadım ?
üfff laf kalabalığı yapınca haklı olmuyorsun. çocuk çocuk insan kendi çocuğundan çocuk diye bahsetmez. belli bağ probleminiz var zaten. sen kendi hayatını yaşamak istiyorsun, çocuğun ayak bağı olmasın istiyosun. bunu bahanelerle güzelleyemezsin. elin arkanda bile duramayan herifinin arkasından ağlayacağına çocuğunla otur aşağı. genç olabilirsin mutlu olmak da senin de hakkın olabilir ama annesin istersen 20 yaşında ol senin önceliğin kendinden çok çocuğun olmalı. Bu herif benim çocuğumu kabul eder mi değil çocuğum bu herifi kabul eder mi olmalı senin derdin. sıktınız yaHa dünya kadar açıklama yaptım, tartışacak bişey bulamadınız aradınız aradınız çocuk kelimesini mi buldunuz ? Evet o bir çocuk. O bir insan. O bir birey. Sonuçta onun adı çocuk değil mi ? Dünyanın hiçbir yerinde ne bir toplum kuralı ne bir adab-ı muaşeret kuralı ne yasal bir kural yoktur anneler evlatlarına çocuk diyemez diye. Komik duruma düşüyorsunuz yapmayın artık Allah için. Burda sağa sola salça olunca kimse size madalya takmıyor. İşte bunlar hep ilgisiz sevgisiz büyümekten kaynaklı dikkat çekme çabalarıbenim EVLADIMI benim yerime düşünmeye soyunana kadar kendi psikolojinizi onarmanızı öneririm önce. Bıktım yemin ederim sizin gibilerden insanlar boşuna intihar etmiyor. Her yerde sizin gibilere denk gelince ne yapsın garibim insanlar konuşamaya konuşamaya ölüme sürükleniyor sonra da aaa aaa bizim ne suçumuz var aaa oluyor. Bu saçma sapan toplum baskınızdan hemcins zorbalığınızdan bütün nesil bu hale geliyor biraz insanları anlamaya gayret gösterin biraz empati öğrenin ölmezsiniz
Öncelikle mutluluklar dilerim. Hala ailesi ile görüşmüyor mu? Ailesi olumlu yaklaşmadı mı sonrasında acaba merak ettimHikayenizi hikayeme yakın bulduğum için yazıyorum
İkinci evliliği eşimle 5 yıldır beraberiz 2,5 3 yıla yakındır da evliyiz. Sevgililik dönemim harikaydı 1 gün bile üzüldüm desem hakkına girmiş olurum. Ailesi istemedi hiçbir zaman çocuğum olduğu için terkeden taraf hep ben oldum, arkamda duran ise o oldu. Başlar da ailesini ikna etmeye uğraştı ama böyle bir talebim hiç olmadı kendisinden köprü olmasını da istemedim ayrıldım. Kabul etmedi ayrılığı velhasıl kelam birkaç kez ailesiyle konuşmuş bakmış ki düşünceleri aynı birgün geldi ve dedi ki hayatımı seninle geçirmek istiyorum ben ailem de yanımda olsun diye çok uğraştım ama olmadılar onların da kendi seçimi mutlu olduğum bir hayatı ötelemicem, aile demek çocuklarının mutluluğuna ket vurmak demek değil ortak olmak demektir dedi evlenelim dedi. Hop diye evlenmedik tabiki yine belli süre geçti sonra nişanlandık ailesi yoktu evlendik yine yoklardı
Evliliğimde sorun yaşadım mı inanın 1 gün bile sorun yaşamadım ailesiyle alakalı evliliğime hiç ama hiç yansıtmadı bende problem haline getirmedim ufak tefek duyduğum lafları.
Yani demem o ki arkanızda sağlam durması lazım çünkü bir çocuğunuz var iki üç bilemediniz on kez düşünün. Evlenmek sorun değil evlenirsiniz ama bunu idare edip sizi ezdirmeyecek güç varsa düşünün.
Hakettiğiniz mutluluğu yaşamanız dileğiyle
Hayır görüşmüyor annesi ve ablasıyla baba ve abisiyle görüşüyor.Öncelikle mutluluklar dilerim. Hala ailesi ile görüşmüyor mu? Ailesi olumlu yaklaşmadı mı sonrasında acaba merak ettim
Benim ilişkim seks odaklı olsaydı dışarda bin tanesi var parasını verir yine yapardım bu da sizi hiç alakadar etmezdi. Aklınız belinizden aşağısından başka yere çalışmıyor belli o yüzden size laf anlatmak zor. Sizin yapamadığınızı yapıp hem okuyup kariyer yapıp hem çocuk yaptım ikisine de yetişiyorum. Üstüne bir de ilişki yaşıyorum arada. Oturduğunuz yerden kıskanana kadar biraz kafa yorsanız nasıl memur olduğumu anlardınız. Keşke benim kadar yetenekli olsaydınız. Bunun için bana kinlenmenize gerek yok herkes kapasitesi kadar yaşıyor bu hayatı sonuçta. Özel hayatın işe karıştırılmayacağını bilemeyecek kadar cahilsiniz ben size laf anlatamam
Anam ne der elalem ne der diyip sevdiği kadını sakladığı gizlediği için sümsük diyoruz. İlişkisine partnerine sahip çıkmayan adamları niye güzelleyelim? Evet başta senle evlenmem demiş dürüst olmuş ama sonradan devamlı ayrılıp hep geri gelmiş ağlanmış. Sensiz yaşayamam mezarda biter, çok seviyorum diyip arkasından ailesinden korkup ayrılmak düzgün adamın yapacağı iş mi? İnsanlar fikirleri görüşleri şartları aileleri ortamları vs uymadığı için kendi istekleriyle ayrılsın. Kazık kadar herif ailem duymasın diyip sevgilisini saklamasın.Siz 28 yaşında çocuksuz bir kadın olsanız ve sevgiliniz 32 yaşında 10 yaşında çocuğu olan bir adam olsa forumda herkes size denk değilsiniz, 10 yaşındaki çocuk sorumluluğunu bilmiyorsunuz derdi. Şimdi baştan kartlarını açık oynayan, ben evlenmem diyen adama, evlenmedi diye topluca sümsük benzeri hakaretler ediliyor. İnsan gerçekten hayret ediyor…
Konu sahibi siz hayatın farklı noktalarındasınız, zaten bir boşanma yaşamışsınız. İlişkiye başlarken yoğurdu üfleyerek yemeniz lazım, kendi denginiz olmayan kişilerle değil sevgili olmak flört etmek bile kalbinizi kıracak. Bu adamı da artık unutmaya çalışın. En başta başlamasaydınız bu kadar bağlanmayacaktınız. Artık bundan sonra adımlarınızı daha sağlam atın.
Yav he he o dert onu mezara götürecekmişMerhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
Anladım. Ailenin kinini hala sürdürmesi bana tuhaf geldi de ondan merak etmiştimHayır görüşmüyor annesi ve ablasıyla baba ve abisiyle görüşüyor.
E kocanızı da göremeyeceksiniz malum nöbet şu bu, niye evlenip aynı evde yaşayasınız ki o zaman?Aynı evdeyiz ama çocuk annemi benden daha çok görüyor annemle yaşıyor hanımefendi nöbet usulü vardiyalı çalışıyorum 12 saat nöbet tutuyorum ben bu çocuk beni doğru düzgün göremiyor az önce de yaptım açıklamasını
Aşk acısından git kitap, şiir yaz ama oğluna öncelik vererek, doğurmasaydın.Allah insanoğlunu iki kişi yaratmış ki sevsin sevilsin diye. İnsanlar aşk acısından kitaplar şarkılar yazıyor. Bu dışarda tonla acıklı aşk şarkıları söyleyen sanatçılar neden var ? Bir çocuğum var boşandım diye benim aşk acısı çekmeye hakkım yok mu insan değil miyim ben kimseyi sevemem mi ? Hayvan mı oldum ikinci el mi oldum boşanınca çocuğum olunca ? Sizin de eski sevgilimden farkı yok zihniyetinizin
hadi o ailesini karşısına aldı da sen 10 yaşındaki oğlunı hangi vicdanla bu kaosa sürükleyeceksin !Merhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
Sizsizlikten kilo vermemiştir,göz altları morarmamıştır.O dert onu mezara falanda götürmeyecektir.Size geri dönüyordur ,çünkü yokluktan.Çıkarlarına uygun birisini bulur bulmaz hemen evlenip çoluk çocuğa karışacak.Sizi de asla düşünmüyor.Sadece kendisini düşünüyor.Erkek gerçekliği budur.Bu kadar duygusal olmayı bırakın ,size üzülmem 10 yaşında ki evladınıza üzülürüm."Senin 10 yaşında çocuğun var ,bir de kocaman ,el aleme nasıl açıklarım " dediği yerde hoşttttt sen kimsin köpek benim kirpiği bile kıymetli yavrumu açıklayamayacaksın demediniz mi ... Yazık vallahi çıkın artık bu kafalardanMerhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
nerede tanıştınız eşinizle ?Hikayenizi hikayeme yakın bulduğum için yazıyorum
İkinci evliliği eşimle 5 yıldır beraberiz 2,5 3 yıla yakındır da evliyiz. Sevgililik dönemim harikaydı 1 gün bile üzüldüm desem hakkına girmiş olurum. Ailesi istemedi hiçbir zaman çocuğum olduğu için terkeden taraf hep ben oldum, arkamda duran ise o oldu. Başlar da ailesini ikna etmeye uğraştı ama böyle bir talebim hiç olmadı kendisinden köprü olmasını da istemedim ayrıldım. Kabul etmedi ayrılığı velhasıl kelam birkaç kez ailesiyle konuşmuş bakmış ki düşünceleri aynı birgün geldi ve dedi ki hayatımı seninle geçirmek istiyorum ben ailem de yanımda olsun diye çok uğraştım ama olmadılar onların da kendi seçimi mutlu olduğum bir hayatı ötelemicem, aile demek çocuklarının mutluluğuna ket vurmak demek değil ortak olmak demektir dedi evlenelim dedi. Hop diye evlenmedik tabiki yine belli süre geçti sonra nişanlandık ailesi yoktu evlendik yine yoklardı
Evliliğimde sorun yaşadım mı inanın 1 gün bile sorun yaşamadım ailesiyle alakalı evliliğime hiç ama hiç yansıtmadı bende problem haline getirmedim ufak tefek duyduğum lafları.
Yani demem o ki arkanızda sağlam durması lazım çünkü bir çocuğunuz var iki üç bilemediniz on kez düşünün. Evlenmek sorun değil evlenirsiniz ama bunu idare edip sizi ezdirmeyecek güç varsa düşünün.
Hakettiğiniz mutluluğu yaşamanız dileğiyle