Yara bandını yavaş yavaş mı yoksa birden çekmek mi daha az acıtır? Sorun zaten düşünmeniz, ümit etmeniz, acaba diye diye kendinizi kandırmanız. İlişkinize ihanet etmiş, yarı yolda bırakmış düşünecek ne kalmış? Toy, ilk aşk acısı çeken genç kız değilsiniz, bir tane bela heriften kurtulmuşsunuz. Üstelik onunla da bir ömür boyu diyip evlenmişsiniz. Demek ki sevgi tek başına yetmiyor. Güven yoksa aşktan sevgiden ölünse ne yazar.Çok acımasızsınızşaka yapıyorum bütün bunları gerçekten ben de düşünüyorum. En iyisi kendi yoluma devam edip bir daha asla görüşmemek. Bu yas da geçecektir hangi dert sonsuza kadar kalır ki.. unuturum elbet
Beni gerçekten seven insan böyle bahanelerle asla bırakmak istemezdi değil mi .. oysa ben beni gerçekten sevdiğine çok inanıyordum. Hâlâ beni hiç sevmediğini düşünmüyorum ama benimle bir ömür geçirecek kadar sevmemiş beni demekki. O kadar üzgünüm kiBır tane takıp ettiğim hesap var.
Kadın ıkı çocuklu boşanmış adam hıc evlenmemiş.
Adamın aılesı de muhafazakar.
Adam kadınla ve çocuklarla asırı mutlu.
Ye iç gez eğlen.
Öz babası okadar babalık etmiyordur.
Adam kadına delı gıbı aşık.
O yüzden olmayanı zorlamanın anlamı yok.
Önünüze bakın bır daha da donmesıne izin vermeyin.Beni gerçekten seven insan böyle bahanelerle asla bırakmak istemezdi değil mi .. oysa ben beni gerçekten sevdiğine çok inanıyordum. Hâlâ beni hiç sevmediğini düşünmüyorum ama benimle bir ömür geçirecek kadar sevmemiş beni demekki. O kadar üzgünüm ki
Şimdiden kendinizi hazırlayın diye söylüyorum böyle bir adamdan tam beklenecek hareketOnu söylemeyin işte ya. Yemin ederim ben bunun altından nasıl kalkacağımı bilmiyorum
Bizzat öz amcam pavyondan çıkarıp evlendi ve aralarındaki yaş farkı 19 falandı hiç birimiz de bir şey demedik ne diyebiliriz kiMerhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
Allah aşkına zaten bir ayrılık yaşamışsınız 3 yılınızda bu korkağa vermişsiniz hala beni seviyor, geri döner mi falan diyorsunuz. Lütfen kendine değer ver. Sen daha değerlisin. Gören de kötü yoldan kadın çıkarıyor gibi konuşmalar giden kendinize daha eril bir erkek bulun.Merhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
çocuğunun sorumlulugunu sen alamamissin senin vajinandan ciktigi halde, anana atmissin kadin bakmis yillarca hala daha kadin bakacak.Olgunluk her zaman mutluluk getirmiyor insana. Beni seviyorsa neden alamasın bu sorumluluğu ? 10 yaşında erkek çocuk. Emzirmeyecek, altını değiştirmeyecek, okula yazdırmayacak.. herşeyiyle ben ilgileniyorum zaten annesi olarak. Ayrıca oğlum çok uyumlu akıllı bir çocuk. Ev arkadaşları da aynı evde yaşayabiliyor, akrabalar da aynı evde yaşayabiliyor, bu durumun ondan ne farkı var ? Ayrıca oğlum anne ben kardeş istiyorum keşke kankamla (erkek arkadaşımla) evlenseniz kardeşim olurdu diyen bir çocuk
Merhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
genelde böyle ağlayıp zırlayarak ayrılan erkeklerinBeni gerçekten seven insan böyle bahanelerle asla bırakmak istemezdi değil mi .. oysa ben beni gerçekten sevdiğine çok inanıyordum. Hâlâ beni hiç sevmediğini düşünmüyorum ama benimle bir ömür geçirecek kadar sevmemiş beni demekki. O kadar üzgünüm ki
Adam uzaktayken sizi ailesinden saklayarak isini gorebiliyordu simdi siz dibine gidince ailesi ogrenir diye birakmis sizi bu adama harcaginiz eforu cocugunuza harcayinŞimdi burnunun dibindeyken benden böyle ayrılması, konu evlilik olunca beni terk etmesi, beni hiç düşünmemesi benim bu kadar ağırıma gitti zaten.
evliliği kabul etse bile evladınızı hiç bir zaman istemeyecek aileside sizi istemeyecek bu arada evlat aşktan daha önemli mantıklı olun biraz bu kadar dengesız bi adam için gerek yokEvlilik niyeti olmadığı sürece kabul etmeyeceğim. Bir ihtimali kendime ümit ettim günlerdir belki pişman olur ya da bensiz yaşayamaz evlenmeyi düşünür diye ama ihtimal bile yok sanırım
İlk sayfa yorumlarını okudum gayet pozitif ayrımcılık yapılmış.Burada 28 yaşında bekar bir kadın 32 yaşında 10 yaşındada oğlu olan bir adamla evlenmek istese oooo hemen kaç, gençsin boşanmış üstelik çocuğu olan adamlar ne işin var diye kadın korunurdu lakin burada erkeğe saydırılmış pısırık vs diye...Bence nasıl evlenmemiş çocuğu olmayan bir kadın çocuklu boşanmış erkekle evlenmesi sıkıntı ise erkeğinkide aynı oranda zor.Tabi istisna mutlu olanlar vardır ama genele bakınca pişmanlık ve mutsuz evlilikler daha fazla.
Üzgünüm ama bu kafayla gidersen o şanslı kadınlardan olma şansın yok.Adam haklı. Siz olsaydınız bir çocuklu biriyle evlenir miydiniz hiç çocuğunuz yokken ? Ben söyleyim yapmazdınız. Ben bir çıkar yol aradığım için buraya geldim. Acaba olmaz mı bir çaresi yok mudur diye geldim. Benim çocuğumu bir gün olsun kırmadı üzmedi ne dediyse yaptı. Küfür etmedi ben başkasının pcne bakamam demedi adam. Kibar bir dille çocuğun çok büyük yanıma yakıştıramıyorum dedi ben hak veriyorum. Ha bunu kabullenen erkekler yok mu var neden var çünkü bir yerde kolay geliyor belliki. O şanslı kadınlardan olma ihtimalim var mı diye yazdım buraya
Ben size oğlumu anneme vereceğim demedim. NEREDE YAŞAMAK İSTERSE ORADA YAŞAR DEDİM. Bana gelirse başımın üstünde yeri var, anneannesiyle kalmak isterse kelepçe takamam çocuğa. Zorla evde de tutamam. 13 yaşında çocuktan bahsediyoruz. Kendi seçimine saygı duyuyorum dedim. Sokağa atıcam demedim