Bugün evde olan sebzelere baktım. Hem de buzdolabındakileri değerlendirmek adına onlardan pişirdim. Canım dışarıdan yemek istese de hayır, evde var çok şükür diye kendimi kandırıyorum.

Bu ev toplama işi beni çok yavaşlatıyor temizlik konusunda. Onu farkettim. Ufaklık gerçekten çok dökücü. Her an takip edemediğimden her odada aaa, burayada mı el atmış şaşkınlığında geziyorum. Birde toplamamak için ciddi direnç gösteriyor. Bunlar 1-2 yıla geçecek diye kendimi teselli ediyorum çünkü kızım da çok dökerdi. Şimdi daha derli toplu tabii.Çok şükür. İnşaallah diğerlerinin de bu süreci daha kısalır.Bugün evi bölümlere ayırıp temizlemeye karar verdim. Çamaşırlardan ve yatak odasından başlayacağım İnşaallah. Sabahtan yemek işini halletmeye çalışırım ben. Önceliğim yemektir. İhtiyaçlar hiyerarşisine göre gidiyorum.

Yemek yapıldı. Çöpleri attırdım. Makineye çamaşır attım. Bir tane daha atılacak var. Aslında ikindi sonrası denize gitme planım vardı ama hem çocuklara ders vermek amacıyla, hem de iyice yorulup evi bırakmamak için gitmedim. Yemek yiyip çay içtikten sonra çamaşırları ütüleyip halledeceğim İnşaallah. Bir yerden başlamak lazım. Hem bir oda bir odadır. Eskisi gibi tüm evi kaldır indir yapamıyorum. Çocuklar artınca iş yükü arttı haliyle.
Kan tahlilleri sonucunu aldım. Çok şükür kayda değer birşey yok. Kızımda hafif kansızlık var. İstersek bir kutu ilaç yazacak dr. Eşimle değerlendireceğim. Ben pek ilaç taraftarı değilim de genel olarak.
Çocuklar ders çalışmak istemiyor. Günlük qman çok çalışsınlar demiyorum ama istekleri yok. Arkadaşlarımın çocukları da hakeza öyle. Sizinkiler de öyle mi? Elif be öğreniyor ufaklık. Bayram haftasında çalışmadık. Hemen gerilemiş. Çalışmayınca da iyice geriliyor. Bir yanım bırak seneye yqparsın diyor. Bir yanım da bu kadar geldin, biraz daha gayret diyor. Diğerleri de öyle. Normal derslerde de öyle... inşaallah geçici bir durumdur çünkü gerilemelerine gönlüm razı gelmiyor.