Oğluş kaç yaşındaydı?
Aslında en güzel ilişkiyi babayla kurmalı ama baba işten yorgun geliyor genelde. Anneler etten kemikten olmadığı(!)için yorulma hissi de olmuyor ya malum, herşey anneye kalıyor. Anne işlerini en kolaylaştıracak şekile getiremezse moda tabirle tükenmişlik sendromuna giriyor. Çok mu keskin ifadeler kullandım bilmiyorum ama genel izlenimim bu. Hiçbişey erkek çocuklar için babanın yerini tutamaz bence. Çünkü önündeki örneği o. O da ister istemez yetersiz geliyorsa ben güvenilir bir arkadaş ortamı ya da abi,abla gibi ilgilenecek biriyle yardımlaşma taraftarıyım. Dersleriyle de ilgilenir, ruh haliyle de. Ama nerde bulunur bilmem. Genelde nesli tükendi onların.

Ama bir umut işte...
Benim kızım 12 yaşında. 7.sınıfa geçti. Açıkçası her zaman doğru iletişimi kuramabiliyoruz. Bende ders noktasında topu babaya attım bu yıl. Ben ilgilrnirim dedi. Ooo benim yüküm yok dedim. 1.sınıfa baktım. Ufaklıkla ilgilenmeye çalıştım. Buraya kadar herşey toz pembe değil mi? Şimdi sonuç, sadece "çalış, ders yap" diyen ama yapıp yapmadığıyla ilgilenmeyen babası sebebiyle kalbim kadar temiz test kitapları...Babası diyor ki"Ne bileyim, ben yapıyor zannettim."

Geçen konuştum kızımla. Az sayfalı kitaplardan başlayarak çözmesini, bitince geri dönüşüme atmasını, böylece o kitap yığınının azalacağını söyledim. Pomarado tekniğiyle çözmesini söyledim. Biraz gaza geldi gibi. Bakalım ne zaman sönecek?! Takip etmiyorsan çocukları, çok da birşey beklememek lazım. Sorumluluk almak zor geliyor. Bir yerlerde sıkıntı var da... işte...