Bakın yazdıklarınızla aslında bizden yardım istememişsiniz çünkü tüm diyeceklerimizi kafanızda düşünüp, bunu demeyin yapamam, şunu demeyin gücüm yok demişsiniz. Ama siz bir annesiniz.Artık sizin, kendinizden çok daha fazla düşünmeniz gereken bir evladınız var ve bir erkekle evlenmedne birarada yaşıyorsunuz. Yanlış anlamayım hayatta katı kalıpları olanlardan değilim ama bu durum çocuğunuzu etkiliyordur muhakkak. Size bir hikaye anlatayım kendi ailemin hikayesini o zaman belki gücüm yok demeyi bir nebze düşünmezsiniz. Annem genç yaşta sevmediği biriyle evlendi sırf dedemi kırmamak için sevdiği var mıydı vardı, kaçırmaya hazır mıydı evet ama annem ailesini üzmemek için evlendi ve koskoca 15 yıl sevmediği bir insnala sürekli tartışarakkavga ederek geçti. 5 yıl sonra ben, bir beş yıl sonra erkek kardeşim doğdu. Ben ilkokul 5. sınıftayken ayrıldılar sonunda bir kavfa sonrası. Annem ilkokul mezunu evlenince de çalışmamış. Dayım biizmle kalıyordu 1 sene o baktı sonra o da evlendi ayrı eve taşındı bu esnada evden de çıkarıyorlardı bizi. Ev ararız dul diye vermezler, iş arar sarkıntılık ederler ağlaya ağlaya gelir. Kaç kere intihar eşiğine geldi ben durdurdum hiç ortaokul çocuğu gibi değildim ki ben. Neyse ev bulduj taşındık öyle böyle annem düzgün bir iş buldu kıt kanaat ama mutlu bir şekilde geçindik, yeri geldi bir ekmek peynir yedik, Ramazanın 30 günü yumurta kırıp oruç tuttuk, hiç harçlık almadım hayatımda okula giderken akşamım3 üne kadar aç olurdum. Sonra annem o işten ayrıldı başka işe girdi temizlikçilik yapıyordu şirkette ama bize bakıyordu. Bayramlığımız falan ekisk olmazdı. Bende liseyi bitirince aynı işyerine girdim muhasebeci olarak daha da rahatladık taksitlerle eşyalarımızı yeniledik. Tatilimize gittik ana kız. Bir erkekten daha iyi çekip çeviriyordu annem evi. Çevre herkes abla diyor, bir eşya alacağımız zaman aman abla dükkanı götür istersen diyorlardı herşeyimi zamanında ödediğimiz için. Şimdi hala çalışıyor. Ben evlendim herşeyimi dört dörtlük yaptık, kardeşim eskere gitti geldi o da çalışıyor. Annem tabii ki bu zor zamanların bedelini ödedi. Kalbine stent takıldı, gözünden iğne olıyor kaç aydır yoksa tek gözü görmeyecek. Romatiması var ama mutluyuz. Ben annemle gurur duyuyorum eşim daha da çok seviyor annemi herzaman yardım ediyor. Şimdi annem yine izinde yine tatiline gidecek. Hiçbirşeye muhtaç değiliz çok şükür. Şimdi söyler misin sen lise mezunuyken hemde bu kadar kolay kurtulmuşken, yaşında gençken neden zor şartlardan kaçıyorsun neden başkasının eline bakıyorsun tüm gün evde oturarak nasıl kızına yararın dokunabilir. Özel sektörse olsun, uzun çalışma saatleri olsun ama kızın onun için çalıştığının farkında olacak ya, sen ona bir elecek sunacaksın o seninle gurur duyacak ya yorulduğuna değmeyecek mi. Benim annem bayram izni bile yapamıyor bir gün gitmese bir gün gidiyor. Öyle öyle çalıştı baktı okuttu, evlendirdi. Bu saatten sonra sizin rahatınızı düşünme lüksünüz yok kızınızın rahatını düşüneceksiniz, şimdi masrafı yok ama ilerde okuyacak, arkadaşlarına özenecek, onlarda olanın kendisinde de olmasını isteyecek, ezik hissedecek ve elin adamı ne kadar anlayacak onun isteklerinden.. Bir daha düşünün ve kararınızı verin kendiniz mi, çocuğunuz mu..
