Aslında özşefkatimiz biraz yüksek olsa başkalarına gösterdiğimiz merhameti biraz da kendimize gösterebilsek daha iyi olacağız sanırım
Evet biz de 3,5 yıl oldu taşınalı. Ben eşimden daha çok istedim, ben işimi bıraktım ama o kadar çarptı ki beni. İlk aylardaki o coşku geçince bazı günler yataktan kalkıp perdeleri bile açamadım. Önce anneme, arkadaşlarıma vs anlatıp beni anlamalarını bekledim ama onlar da farklı farklı yönlerden çok ters anladılar. Sonra baktım olmuyor hızlıca hayata karışmaya çalıştım. Ben intensive bir dil kursuna başladım. O bana çok iyi geldi. Orda biraz biraz arkadaş edindim. Baktım herkes benimle aynı. Ben yalnız değilmişim hissi iyi geldi çünkü benim yerimde olsaydı hayattan nasıl keyif alacağını, ne güzel işler başaracağını anlatan insanlardan sıkılmıştım. Sonra eski arkadaşlarıma eşime dostuma ne yaşadığımı ne hissettiğimi anlatmayı bıraktım. Biliyorum anlamıyorlar
Şimdi ara ara konuşuyoruz eşimle başka bir yere mi gitsek acaba daha mutlu olacağımız bir yer var mı diye. Heralde alışınca da böyle oluyor bakalım artık kısmet