Açıkçası ne yazarsak yazalım sizin de ablanizi bırakmayacağınızı dusunuyorum. Cunku sizin de psikolojinizi bozmus , surekli kendini acindirip annesini sizi manipule ederek sizin hep vicdanınıza oynamış. O yüzden ona karsi hep dayanamayıp iletisimde kalacaksınız.
Düşüncemi soyleyecek olursam, artik ben anneliğin de kardeşliğin de yerine gore kutsal oldugunu dusunuyorum. Yani kısacası hak edene zamanimi harcarim hak etmeyeni de silerim kafasindayim. Cunku herkesin bir tane hayatı var, kimse kimsenin surekli derdini tasasini çekip arkasini toplamak zorunda değil. Zannetmeyin ki boyle kendim bol keseden salliyorum. Ablanizin birebir aynisi benim gorumcemdi, esim zaten silmisti bana da uzak dur dedi en baştan. Esimi dinlemedim dedim belki normal bir iliski kurabilirim ama imkani yoktu. Sadece kendi derdini anlatir, kocasiyla kafayi bozar. Kocasiyla iyiyken beni aramaz sormaz, ne zaman bir sorun yasasa saatlerce telefonda anlatir. Dedim bu tek taraflı bir iliski, bir kere bile hatır sorup nasılsin demez kendine dert anlatabilecegi cop kutusu arar. Bende cikardim hayatimdan, kafamiz rahat . Benzer bir arkadasim vardi, onu da sildim oh dedim dunya varmis. Enerjimi kendi aileme veriyorum, sana da tavsiye ederim.
Kendi kardesin de olsa bir yerden sonra dur diyebilmelisin. Tamamen hayatından silemiyorsan da bebek dusunuyorum stresten uzak dur dedi doktor, bana dert anlatma dinlemek istemiyorum artik de açma telefonlarini. Ne bicim kardeşsin falan diyecek, evet senin gibiyim bir kere hatır sormazsın sadece derdin olunca aklına geliyorum ne ablaligini gordum de kes at.Anlasin her şeyin farkında oldugunu. Cok ciddiyim yoksa o hasta olmasin derken kendin hasta olacaksin , ki bence senin de psikolojini mahvetmis cok da sağlıklı düşünemiyorsun. Onun cocuklarini dusunecegine biraz da kendi esini dogacak bebegini düşün, hayat boyle biraz bencil olmak gerekiyor. Yoksa kendi hakkına girersin.