- Katılım
- 24 Ocak 2026
- Mesajlar
- 657
- Emoji Skoru
- 606
- Puanlar
- 18
Görmeyin ama ağır da konuşmayın.Bir de bunun yükünü taşımayın ömrünüzce.
Görmeyin ama ağır da konuşmayın.Bir de bunun yükünü taşımayın ömrünüzce.Herkese merhaba. Gerek çevremde gerek burda ailesiyle görüşmeyen, tamamen silen insanlara rastladım. İnsan başına gelmeden pek anlayamıyormuş. Size kısaca annemle olan ilişkimden bahsetmek istiyorum; küçüklüğümden beri hep yalnızdım, annem varlıklı bir aileden geliyordu, onların yardımlarıyla geçiniyordu öyle söyleyeyim. Ömrü boyunca hangi işe girse ya kavga ederek çıktı ya da bu iş çok zor diye bıraktı. Ailesinin durumu bozulunca maalesef uzun bir süre maddi sıkıntılar çektik, ben hem dışardan okudum hem çalıştım. Annemin uzun yıllar alkol problemi vardı, yanlış arkadaşlıklar, yanlış ilişkiler yaşadı hep. Hatta öyle raddeye geliyordu ki hayatımı bile tehlikeye atıyordu. Evlendim, çocuklarım oldu, anneme küçük bir ev aldım kiralarda sürünmesin, en azından bu derdi bitsin diye. Eşimin bağlantıları sayesinde 3-4 defa anneme çok güzel iş de buldum, fakat yine tutunamadı. Maddi olarak hep destek oldum ama sorunlar asla bitmedi. Arkadaşlar ben çok yoruldum, kalbim, ruhum, sinirlerim gerçekten çok çok yorgun. Ben artık özgür olmak istiyorum, acaba bugün ne yapacak? Bugün nasıl bir dert açacak diye düşünmek istemiyorum. Olmuyor, ne bir minnet duygusu ne de destek asla görmüyorum. Ben 7 yaşımdan beri beslenmemi bile kendim hazırlardım, annem okul hayatım boyunca uyanmazdı beni geçirmeye. Biliyorum mazide kaldı, ama özellikle ben anne olduktan sonra bu anılar, yaşadığım güvensizlik, belirsizlik, utanç ve yok olma isteğimi hatırladıkça kalbim çok acıyor. Annemi komple hayatımdan silmek istiyorum, her yerden engelleyip hayatımdan çıkarmak istiyorum. O yalnız kalmaz, kalabalık ailesi var. Benim gibi annesiyle problem yaşayanlar, görüşmeyenler özellikle nasıl bir yol izlediniz? Lütfen sizin tecrübenize çok ihtiyacım var. Tamamen kurtulabildiniz mi? Şimdiden herkese çok teşekkür ederim.
Zaten akrabaların annelik hakkı ödenmez masalları yüzünden mecburen kabulleniyoruz ama bana sürekli zarar veren, maddi manevi sömüren, berbat çocukluk geçirten bir insana karşı nasıl bir borcum kalmış olabilir? Annelik hakkı varsa evlatlık hakkı da var.Ben annemle aynı evde yaşıyorum.Annem bağırdığında konu komşudan anneni neden bağırttırıyorsun(annelik hakkı ödenmez) ,akrabalardan annene iyi bak o bizim için çok değerli laflarını hep duyduğumdan şundan emin oldum.Anne ne yaparsa haklıdır ve annenin hakkı asla ödenmez.Ben bunu kabullendim bence kabullenmekten başka çare de yok
Kim ne derse desin çok doğru söylediniz, herkes anne olamaz ve olmamalı. İşin ucunda para olunca öz anne bile el olabiliyor.Benim annem zengin bir aileden gelmiyordu. İç Anadolu’nun bir köyünden. Ama babam 37 yaşındayken parayı buldu. Annem zor nedir bilmedi. Hayatı babam sırtladı. Canım babam 67 yaşında göçüp gitti. Annem de babamdan sonra içindeki bütün o pisliği kustu. Benim hakkım olan mirası bana vermemek için entrika çevirmeye başladı. Bir gün “Ben senle başa çıkamıyorum” deyip heryerden engelledi. Bu sene çocuğumun bademcik ameliyatı için para istedim. Muhasebeciden haber yolladım. Vermedi. Allah’tan benim param vardı. Yoksa bana bu varlık içinde yokluk çektirdiği için heralde gider vururdum.
Herkes anne olamaz. Bazıları iblistir.
evet kesinlikleYaşlandıklarında bence merhametten çok yalnız kalırım korkusu sarıyor. Eşinize bravo, kendi huzurunu seçmiş. Burda bile annesiyle babasıyla ilişkiyi kestiği için huzuru bulan çok insan varmış, demek en doğrusu bu.
Öncelikle başınız sağ olsun, kardeşinize çok üzüldüm. Anne olduktan sonra insanın gözü daha çok açılıyor, hani derler ya anne olunca anlarsın işte bu cümle çok kapsamlıymış, evet anlıyorsun ama ailenin hatalarını da daha iyi anlamaya başlıyorsun. Evladın bile maddi değeri oluyormuş. Ben gerçekten çok sabrettim, hatta düzelir gibi bile olmuştuk ama yok olmadı çünkü düzeldi sandığım şey aslında yaşlılık korkusuymuş.Ailemle 1 senedir görüşmüyorum, evliyim şuan bende anne olacağım bazen oturup düşünüyorum ben neler yaşamışım çocuğuma bunları yaşatmayacağım diye. Ailem para düşkünü hep kendilerini düşünen sürekli onlarla ilgilenilsin istenilen insanlar. Bekarken evin eksiklerini karşılar para desteğimi elimden geldiğince aileme yapardım. Ne zaman nişanlandım para vermeyi kestim çeyizimi düğün için masrafları karşılamaya başladım o zaman kötü oldum,Nişanlılık dönemimde çekmediğim eziyet kalmadı. Evlendim yine bitmedi bu sefer evi temizlemeye gelmiyorsun vs demeye başladılar. Öyle böyle idare ettik Erkek kardeşimin hastalığı girdi araya birkaç ay onunla uğraştık hastaneye götürdük getirdik ameliyat oldu(testis kanseriydi) vs en sonunda vefat etti dayanamadı. Kaldık iki kız kardeş annemler bize sıkı sarılacağına daha çok üzerime geldiler iftiralar yalanlar dolanlar havada uçuştu. Bekarken kendi hesabından hesabıma para atmıştık araçlarının tamiri için onu bulup çıkardı sen beni dolandırdın işte kendi hesabına parayı attın yedin diye şikayetçi olaya kalktı benden verdik parasını bizim harcamadığımız parayken daha çok istemeye başladı. Görüşmedim engelledi beni sonra herkese benim engellediğimi vs söyledi. Evime geldi iki kere barışmak için istemedim. Çok şükür evimizi aldıkk benden aldığın paralarla aldın diye laf etti düğündeki altınlarımız ve krediyle aldık hepsinin makbuzu vs duruyor zaten. Hala ara ara ulaşmaya çalışır görüşmek istemiyorum böyle daha mutluyum anlatsam daha çok olay yaşadım da uzun oldu zaten. Ailende olsa seni sömürüp mutsuz ediyorsa görüşme 25 yaşıma yeni girdim ama hayatımın son 2-3 yılı çöp oldu onlar yüzünden.
Aslında siz affetmemişsiniz. Onu öyle diye kabul etmiş ve beklentinizi kesmişsiniz. Affetmek anlam olarak farklı.Burada ki annendir affet diyenler şunu kastediyor olabilir. İçinizde yaşayamadığınız güzel ilişkiler için yas tutuyor olabilirsiniz. Üzüntümüz, sinirimiz, hak etmemiştimlerimiz hep bu yas içinde. Affedin ki nötrlenin, annenizi biri laf arasında sorduğunda bile yine sinir seviyeniz yükselmesin. Gününüz kötü geçmesin, geçmişte takılı kalmayın diye affedin diyorlar. Affetmek gerçekten o aranızda kalan negatif bağları koparıyor. Ben bir ara babama çok kitlendim adama sürekli kuruluyorum. Sürekli bize bunları yaptı diyip ağlıyorum, filmlerde duygusal sahne baba kız görüyorum tutamıyorum kendimi falan. Hani yeni bir olayda yok niye tekrar geçmişe düştüm hiçbir fikrim yok neyse. O aralar kişisel gelişim kitaplarından birini okuyorum. Affetmeyle alakalı bir paragraf vardı, içinde kendi kendinize sesli bir şekilde söylemeniz gereken ve ses kaydı alacağınız bir affetme bölümü vardı. Deneyeyim dedim ya nolacak. Baya geçtim sakin sakin saçma gelse de yaptım. Akşam rüya gördüm baya annemin ve babamın gençliğiyle toplantı yapıyoruz resmenyüzleşme seansı gibi. Sabah olunca ablamlara rüyayı anlattıkça rahatladım. Ablam ağladı telefonda hatta baya ilginç bir deneyimdi. Onlara anlattıkça daha ince detaylar hatırladım ve sanki boşaldı o nefret hissi. Hafifledim yani iyi geldi. Tesadüf şu ki babam istanbula geldim diye aradı, iki üç yıldır görmüyordum. Bir de yüzyüze gelip konuştuk orda da bir ağladım yüzleştim. Sen şunu yaptın bunu yaptın aa bir baktım babam çoğu olayı hatırlamıyor. Hiç farkında değil ne yaşattığının. Kendi hayatından çok memnun, hayatı normal akışında. Sonra bir an durdum ve üzüldüm yani adam aşmış, takılmamış neyse ne ben niye şu an dram yaratıyorum diye düşündüm. Ben niye aşamadım diye düşündüm. Sonra sarıldım baba ben seni seviyorum dedim yani insan olarak baba olarak seviyorum. Bana babalığı olmasa da seviyorum. Şu an yıllardır denk gelmiyoruz konuşmuyoruz bir gün arayacaklar ve cenaze haberi verecekler ya da onu bile öğrenemeyeceğim ama içim rahat. Aramızda üzücü, kırıldığım birşey kalmadı. O babam ve bende onun kızıyım. Bu kadar. Duygusal boşluğa ya da hayal kırıklığına düşmüyorum artık baba meselesinde.
Öncelikle başınız sağ olsun, kardeşinize çok üzüldüm. Anne olduktan sonra insanın gözü daha çok açılıyor, hani derler ya anne olunca anlarsın işte bu cümle çok kapsamlıymış, evet anlıyorsun ama ailenin hatalarını da daha iyi anlamaya başlıyorsun. Evladın bile maddi değeri oluyormuş. Ben gerçekten çok sabrettim, hatta düzelir gibi bile olmuştuk ama yok olmadı çünkü düzeldi sandığım şey aslında yaşlılık korkusuymuş.
Başta ben de sizin gibiydim durup durup kendimi stresten bitirirdim, ara sıra durulurdum hatta işler iyi bile gitmeye başlamıştı ama maalesef sadece bende bitmediğini zamanla anladım. Karşımdaki insanın da durulması, bana zarar vermeyi bırakması lazım. Yaşlandıkça evet bazı davranışları törpüleniyor ama bu sefer de başka şeyler çıkıyor yani bitmeyen bir döngünün içinde. Sizin adınıza çok sevindim, ben de annem için değil kendi ruhumu rahatlatmak için yine affetmeyi deneyeceğim ama hayatımdan çıkması şartıyla.Burada ki annendir affet diyenler şunu kastediyor olabilir. İçinizde yaşayamadığınız güzel ilişkiler için yas tutuyor olabilirsiniz. Üzüntümüz, sinirimiz, hak etmemiştimlerimiz hep bu yas içinde. Affedin ki nötrlenin, annenizi biri laf arasında sorduğunda bile yine sinir seviyeniz yükselmesin. Gününüz kötü geçmesin, geçmişte takılı kalmayın diye affedin diyorlar. Affetmek gerçekten o aranızda kalan negatif bağları koparıyor. Ben bir ara babama çok kitlendim adama sürekli kuruluyorum. Sürekli bize bunları yaptı diyip ağlıyorum, filmlerde duygusal sahne baba kız görüyorum tutamıyorum kendimi falan. Hani yeni bir olayda yok niye tekrar geçmişe düştüm hiçbir fikrim yok neyse. O aralar kişisel gelişim kitaplarından birini okuyorum. Affetmeyle alakalı bir paragraf vardı, içinde kendi kendinize sesli bir şekilde söylemeniz gereken ve ses kaydı alacağınız bir affetme bölümü vardı. Deneyeyim dedim ya nolacak. Baya geçtim sakin sakin saçma gelse de yaptım. Akşam rüya gördüm baya annemin ve babamın gençliğiyle toplantı yapıyoruz resmenyüzleşme seansı gibi. Sabah olunca ablamlara rüyayı anlattıkça rahatladım. Ablam ağladı telefonda hatta baya ilginç bir deneyimdi. Onlara anlattıkça daha ince detaylar hatırladım ve sanki boşaldı o nefret hissi. Hafifledim yani iyi geldi. Tesadüf şu ki babam istanbula geldim diye aradı, iki üç yıldır görmüyordum. Bir de yüzyüze gelip konuştuk orda da bir ağladım yüzleştim. Sen şunu yaptın bunu yaptın aa bir baktım babam çoğu olayı hatırlamıyor. Hiç farkında değil ne yaşattığının. Kendi hayatından çok memnun, hayatı normal akışında. Sonra bir an durdum ve üzüldüm yani adam aşmış, takılmamış neyse ne ben niye şu an dram yaratıyorum diye düşündüm. Ben niye aşamadım diye düşündüm. Sonra sarıldım baba ben seni seviyorum dedim yani insan olarak baba olarak seviyorum. Bana babalığı olmasa da seviyorum. Şu an yıllardır denk gelmiyoruz konuşmuyoruz bir gün arayacaklar ve cenaze haberi verecekler ya da onu bile öğrenemeyeceğim ama içim rahat. Aramızda üzücü, kırıldığım birşey kalmadı. O babam ve bende onun kızıyım. Bu kadar. Duygusal boşluğa ya da hayal kırıklığına düşmüyorum artık baba meselesinde.
Bende bu durumdayım işte düzelmesin kimse şu saatten sonra ilgisini sevgisini de istemiyorum yeter ki çıksın gitsin hayatımdan. Allah herkese hayırlı anne baba olmayı nasip etsin her şeyden önce.Allah razı olsun, benim maddi değerim varmış onu gördüm zaten işin içine para girince çok şey değişiyor aile olmaktan çıkıyor insanlar, sürekli onlara hizmet etsem evlerini temizleyip yemeklerini yapsam, sürekli onlara gitsem vs istediler. Anne olunca daha iyi anladım her şeyi dediğiniz gibi. Ben düzelmesini de istemiyorum, görüşmeyi de büyük konuşmak istemiyorum ama hiç birşeylerini istemiyorum.
Vallahi hiç kimse çevremde evlatlık hakkından bahsetmiyor herkes anne önemli deyip duruyor ben de artık böyle kabullendim size de kolaylıklar dilerimZaten akrabaların annelik hakkı ödenmez masalları yüzünden mecburen kabulleniyoruz ama bana sürekli zarar veren, maddi manevi sömüren, berbat çocukluk geçirten bir insana karşı nasıl bir borcum kalmış olabilir? Annelik hakkı varsa evlatlık hakkı da var.