Annemi Artık Sevemiyorum

Pembekoala35 .!.:

Benim annemde fiziksel değil ama psikolojik şiddet gösterirdi.babamla anlaşamaz bütün öfkesini bizden çıkarırdı özellikle benden çünkü sessizdim.diger kardeşlerim onun çok fedakar olduğunu söylerdi ama ben öyle düşünmüyorum çünkü ona dair hiç mutlu bı anım yok.bizi çok sevdiğini soylerdi ama hiç hissetmezdim.etrafta çocuklarıni seven biri gibi görünürdü yıllarca hep kendimi suçların ben neden öyle hissetmiyorum diye.icten içe kızdım bana böyle hissettirdiği icin.sonra öfkem bana zarar verdi ona benzemeye başladım.kendime söz verdim onun gibi olmayacam ve onu affedecem.simdi ona karşı sevgiden ziyade merhamet var içimde yaşlandı ona karşı merhamet duyuyorum.diger kardeşlerim ona çok bağlı harika bı anne diyor ben niye öyle değilim bilmiyorum.mesela bize geldiğinde acayip geriliyorum çünkü hep biseye laf ediyor.hem gelsin istiyorum hemde istemiyorum.

Genişletmek için tıkla...

sureyyas .!.:

Siz en büyük cocukmusunuz.. genelde en büyük çocuklar annelerin acemi ve acımasız zamanı na denk geliyor ,sana tavsiyem hissettiğin şeyleri söyle ,böyle karışma rahatsız oluyorum de ,çünkü söylemediği mizde de kötü hissediyoruz bari bilsinde belki kendine hakim olur..
Aslında anne babalık evlatta birakilan bir his sonunda.. iyi hisler yada gergin hisler.. bu hisler bizi onlara yaklaştırıyor yada uzaklastiriyor.. hani güvenli bağlanma deniyor ya heh işte güven hissi.. o olmayınca zor oluyor ,ne gidesin geliyor ne göresin . Hep bir zorla ma ile sürüyor ilişki .

Genişletmek için tıkla...

Sukuretmekicinsebepcok .!.:

Size burdan sarılıyorum.. Çocukların sevgisini kazanmak varken nefretini kazanmak.. Herkes anne olamıyor herkes vicdan taşıyamıyor maalesef misal evliliğimde bile beni eşime kötülemeye başladığında tamamen rest çektim çünkü bir anne eğer pişmansa düzeliyorsa kızını korur onunla tartıştığknda ağlar siz beni sevmiyorsunuz der.. Seni nasıl seveyim sen sevilecek ne yaptın sadece beni doğurdun eziyet vere vere büyüttün bir defa sarılmadın.. Kızım deyip saçımı okşamadın.. Öpmedin.. Bir defa başımı dizine koyup uyumadım.. Aksine hep şiddet hemde en ağır şekilde.. Uykumdan bile tekmeleyerek uyandıran bir anne anne olamaz bence ben Allah A havale ettim hayatımdan net bir şekilde uzaklaştırdım ve nefretimi bile hak etmediğini düşünüyorum artık çünkü bana yeterince zarar verdi nefret duygusuyla kendime zarar vermeyeceğim İnşallah...

Genişletmek için tıkla...

tiramis_su .!.:

Nefret etmiyorsunuz . Şimdi bile bir saçınızı oksasa gel kızım diyip kollarını açsa koşa koşa gidersiniz. Çünkü bir kadın ne kadar büyüse de , anne olsa da içindeki o küçük kız çocuğu hep orda. Ve o küçük kız anne şefkatine hep muhtaç.

Çok üzüldüm okurken. Ama bir yandan şunu düşündüm. Anneniz nasıl bir evlilik nasıl bir çocukluk gecirdi. Evet bu bencilligine, doğurduğu evladı şefkat ve sevgiden mahrum bırakmasına meşru zemin olusturmuyor ama acaba o da mı hiç sevilmedi? Sevmek sevilmek nedir bilmiyor olabilir mi? Yani bu tavırlarının altında yatan nedenler olabilir mi?

Belki yaşadıkları, sebebiyle ya da belki karakteri öyledir. Ama bende çocukluğu boyunca babası tarafından hep aşağılanmış, hakaret ve küfüre maruz kalmış bir kız çocuğu olarak diyorum ki, hayat bu acılardan ibaret değil . Sizi sevenler, hayatınıza iyi gelenler için şükredin. Kızınızı coooook sevin. Onunla iyilesirsiniz inşallah. Allah'ım kalbinizin şifasını versin.

Genişletmek için tıkla...