- Katılım
- 24 Aralık 2014
- Mesajlar
- 5.767
- Emoji Skoru
- 7.958
- Puanlar
- 398
- Konu Sahibi leylosvemecnun
- #1
Çocukluğum çocuk aklımla bile anneme sınır koymasi gerektiğini anlatmaya calışmakla geçti.Annem ve babam aynı mahallenin çocuklarıymış evlenmişler annem babamın ailesinden çok cekti babam arsa aldı anneannemle ayni sokakta evimiz oldu yaklasık 24 yıldır falan orada oturuyorlar.Annemin ailesi gercekten evlatlarina düskün bir aile idi ama anneannem evlatlarina düskünlük adı altinda hep annemi kullandi belki yetisme tarzi öyleydi bunu kullanmak olarak görmedi bilmiyorum.Cocuklugumdan beri bir misafir gelir hemen arardi annemi hadi gel.Bir is yapilacak hadi gel ev tadilat olacak temizlik yap bayram geldi temizlik yap.
Baban bu isin neresinde diyeceksiniz babam yapı olarak zaten sakin biridir dedemin de bize cok iyiligi dokundugu icin bu sınır koymamazlıga ses edemedi.Kardesimle ikimiz anneme hep sitem ederdik büyüdükce biz sınir koymaya basladık bize ne misafir geldiyse her misafirde gitmek zorunda miyiz her islerine kosmak zorunda degiliz sıkıldık artik diye.Hele ben kiz cocugu oldugum icin anneannem falan hemen sen gel bardak hazirla sunu yap bunu yap diye baslardi.Annem bir seyleri icine ata ata migren hastasi oldu ilerledi epilepsi ataklari gecirmeye basladi biraz olsun kendini cekti.Ben evlenene kadar iyi kötü bu böyle devam etti annem zaten her isine can hıras kostuğu icin anneannem kansere yakalandiginda da 8 cocugunun icinde hic biri annem kadar dert etmedi annem bakti aylarca nakil beklediler hastanelerde kostular cok sükür iyilesti anneannem böyle yazdigim icin de utaniyorum anneannem muhtesem bir insan gercekten cok seviyorum ama koyulan sınıra saygi duymuyor.Dedem vefat etti bir kac yıl önce.
Ben ne zaman anneme gitsem zaten sabah aksam annemi yokladigi icin geliyor konusmamis olsalar bile pencereden bakinca benim arabami görüyor geldigimi anliyor bir sekilde ve ben evime dönene kadar gitmiyor dayimla birlikte oturuyorlar dayim isten geliyor yemek yiyecek mesela 5 yasinda cocuga davrandigi gibi davrandigi icin kendi karnini doyuramiyor, annem burada nasilsa diyip o da annemlere geliyor.
Cocuklarimla bunalmis bir sekilde gidiyorum az biraz kafami dinlemek icin haftaici okul oldugu icin haftasonlari gidiyorum normalde anneannemin cocuklari da haftasonu annelerini görmeye geliyorlar ama anneannem sürekli annemlerde oldugu icin haliyle onlar da anneme geliyorlar.Hani ben evde durayim benim de cocuklarim gelir demiyor yemesi icmesi tatlisi meyvesi hepsi annemde.Ben ablandayim siz de buraya gelin diye.cagiriyor zaten.
Annem mutfaktan cikamiyor anne kiz dertlesip sohbet etmek istiyoruz ama mümkünati yok.Babam da bu sefer senin annen bizden cikmiyor o zaman benim annem de gelir yarisina girip babaannemi de alip getiriyor.Gitmesem gelmedin cocuklari özledik diye aliniyorlar.Gitsem kafam kazan gibi geri dönüyorum.Nasil cözebilirim bu durumu ? Bazen söylüyorum kafa dinlemeye geldim diye anneme sınır koy artik diyorum gelene kapı mi kapatayim ne yapayim ben de memnun degilim diyor bugün var yarin yok diyor vicdanima oynuyor ama ben de haksız miyim sadece ailemle oturmak istemekte ?
Baban bu isin neresinde diyeceksiniz babam yapı olarak zaten sakin biridir dedemin de bize cok iyiligi dokundugu icin bu sınır koymamazlıga ses edemedi.Kardesimle ikimiz anneme hep sitem ederdik büyüdükce biz sınir koymaya basladık bize ne misafir geldiyse her misafirde gitmek zorunda miyiz her islerine kosmak zorunda degiliz sıkıldık artik diye.Hele ben kiz cocugu oldugum icin anneannem falan hemen sen gel bardak hazirla sunu yap bunu yap diye baslardi.Annem bir seyleri icine ata ata migren hastasi oldu ilerledi epilepsi ataklari gecirmeye basladi biraz olsun kendini cekti.Ben evlenene kadar iyi kötü bu böyle devam etti annem zaten her isine can hıras kostuğu icin anneannem kansere yakalandiginda da 8 cocugunun icinde hic biri annem kadar dert etmedi annem bakti aylarca nakil beklediler hastanelerde kostular cok sükür iyilesti anneannem böyle yazdigim icin de utaniyorum anneannem muhtesem bir insan gercekten cok seviyorum ama koyulan sınıra saygi duymuyor.Dedem vefat etti bir kac yıl önce.
Ben ne zaman anneme gitsem zaten sabah aksam annemi yokladigi icin geliyor konusmamis olsalar bile pencereden bakinca benim arabami görüyor geldigimi anliyor bir sekilde ve ben evime dönene kadar gitmiyor dayimla birlikte oturuyorlar dayim isten geliyor yemek yiyecek mesela 5 yasinda cocuga davrandigi gibi davrandigi icin kendi karnini doyuramiyor, annem burada nasilsa diyip o da annemlere geliyor.
Cocuklarimla bunalmis bir sekilde gidiyorum az biraz kafami dinlemek icin haftaici okul oldugu icin haftasonlari gidiyorum normalde anneannemin cocuklari da haftasonu annelerini görmeye geliyorlar ama anneannem sürekli annemlerde oldugu icin haliyle onlar da anneme geliyorlar.Hani ben evde durayim benim de cocuklarim gelir demiyor yemesi icmesi tatlisi meyvesi hepsi annemde.Ben ablandayim siz de buraya gelin diye.cagiriyor zaten.
Annem mutfaktan cikamiyor anne kiz dertlesip sohbet etmek istiyoruz ama mümkünati yok.Babam da bu sefer senin annen bizden cikmiyor o zaman benim annem de gelir yarisina girip babaannemi de alip getiriyor.Gitmesem gelmedin cocuklari özledik diye aliniyorlar.Gitsem kafam kazan gibi geri dönüyorum.Nasil cözebilirim bu durumu ? Bazen söylüyorum kafa dinlemeye geldim diye anneme sınır koy artik diyorum gelene kapı mi kapatayim ne yapayim ben de memnun degilim diyor bugün var yarin yok diyor vicdanima oynuyor ama ben de haksız miyim sadece ailemle oturmak istemekte ?
