Bebekli Hayat Bana Göre Değilmiş

Benim henüz çocuğum yok. Olunca da biliyorum ki hayatım değişecek eskisi gibi olmayacak günlerce uyumicam. Eskisi gibi gezemicem,hic birsey ayni olmayacak. Benim bunu yazmamin nedeni zaten en başta bu çocuğu istememsiydi,cinsiyeti öğrenince eşinin üzülmesi. Sadece bu yazdigina dayanarak yorum yapmadim ben.
 

evet bu da unuttulan bir sey,
hamilelikte doktor takviye veriyor ama dogum sonrasi cogu kisi birakiyor,
ki emzirirken takviyeye devam etmek gerekiyor.

d vitamini ve balik yagi - omega3 lohusa depresyonuna oneriliyor, ben de kisisel olarak iki dogumum sonrasi kullandigim icin tavsiye ederim.
 
4 ay önce doğum yaptım. Bende buraya konu açmıştım. Sonra bi uzmandan yardım aldım öylede atlattım. Annem zaten hep yanımdaydı. Bebeğimi çok seviyodum ama bişeyler eksik gibiydi. Eşimde çok yardımcıydı sağolsun. O ilk zamanlar bi geçsin 2.aydan sonra herşey çok güzel olmaya başlıyo. Ben şimdi o günleri özlüyorum. Küçücüktü. Kucağımda uyuyup kalıyodu. Şimdi mümkün diil 2dk rahat durmuyo Yeni annesiniz bunları yaşamanız çok normal. En kısa sürede atlatırsınız inşallah. Sağlıkla büyütün bebeğinizi.
 
Ilk doğum yaptığım günler geldi aklıma.. Hem annem hem kayınvalidem cok destek verdiler. Elimden geleni yapıyordum ama aynen sizin gibi 'artik hep böyle mi olacak' düşünceleri kafamın içinde geziyordu. Ki 30 haftalik erken dogum sebebiyle 32 gun kuvezde kaldı. Onun hayatta en bana ihtiyaç duyduğunu kendime hic unutturmamak adına surekli tekrar ettim durdum kafamda..
Fakat esimin cok emeği var oğlumun üzerinde. Cok anaçmış, bu vesileyle gördüm.
Zamanla geçti bu psikoloji cok şükür..
Çoook hareketli bir oğlum var, calisiyorum, annem bakıyor. Işden ve tabi ev işlerimden arta kalan zamanlarimin neredeyse tamamını onunla faaliyet yaparak geçiriyorum ve artık bundan cok mutluluk duyuyorum..Cok hareketli olması beni bazen cok zorluyor ama ona da alıştım zamanla (zira yapı itibariyle cok uyuzdum).
Kısacası alışacaksınız, gun gelecek onunla zaman gecirmeyi iple cekeceksiniz..bu günler geçici.. Allah acısını göstermesin..
Allah bağışlasın bebeğinizi, sağlıkla büyütünüz..
 
Bu yazından da anlıyoruz ki her şey normal
Olağan akışı içinde :)

Çünkü bunlar beklendik şeyler
Kolay bir iş başarmadın. Bocalaman normal.

Ben anne değilim .saydığınız şeylerden ötürü istemiyorum. Erteliyorum.

Ama görüyoruz ve burda da okuyoruz. Lohusa psikolojisi.

Bebeğinizi zamanla seveceksiniz elbette. Henüz yeni tanıştınız.

Üzülmeyin. Biraz daha zaman verin. Her şey düzenine oturacaktir.

Allah sağlıktan ayırmasın.
 
Geçecek ve çok mutlu olacaksınız.. her öğrendiği yeni şeyle her gelişiminde dünyalar sizin olacak.. dişi çıktığı gün bayram yeri gibiydi yüreğim.. ki ben bir kaç ay önce annemin garip bakışları altında " anne bu benim mi ne yapicam ben hiç benimmis gibi gelmiyor" deyip duruyordum..
 
oh doğdu mu sıpa.
allah uzun ömürler versin.
durumunuz normal eşinle ikinizin yani.
yeni düzene alışmak herkes için kolay olacak diye bir şey yok.
 
sana tek tavsiyem 4 aylik olana kadar disini sık 4 aylik oluncada bastir uyku egitimini hayatina kaldigin yerden devam et :) 1 fazla ile
bende boyle olmustum bir donem ilk dogdugunda zamanla hersey okadar guzel yoluna giriyorki ha zormu evet cok zor ama eglencelide daha cok yeni cok kucuk siz lohusasiniz esinizde ssizle birlikte lohusa heralde ona cok sey yazmam gerekir
 
İlk çocuğuma çok isteyerek hamile kaldım, eşim 5 sene daha çocuk istemiyordu, 5 aylık hamileyken kabullenmeye başladı. Kızım doğdu bende o mucizevi aşk olmadı, kendimi sorgulamaya başladım. Aksine eşimde ilk dakikadan aşık oldu kızıma. Samimi arkadaşlarımla konuştum bu konuyu acaba bende mi bir terslik vardı yada sezaryen doğum olduğu İçin mi o yoğun duygularım oluşmamıştı. Arkadaşım normal Doğum yapmıştı bana “hemen bende alışamadım, zamanla emek harcadıkça sevip, bağlanıyorsun benim eşimde benden önce kabullendi” demişti. O zaman rahatlamıştım. 2. Hamileliğim biraz süpriz oldu. 2. Çocuğum doğduğunda kendimi daha çok anne gibi hissetmeye başladım.

Biraz sakin olun, kendinizi suçlamayın. Filmlerdeki doğum sonrası abartı sevinç sahneleri bilinçaltımıza yer ettiği için, beklentimiz de o yönde oluyor.

Bebeğiniz biraz daha büyüyüp dış dünyaya tepki vermeye başladığında, eşinizdeki değişime siz bile şaşıracaksınız.

Bebeğinizi güle güle büyütün.
 
Lahusa sendromu mu ne bilmem sizin durumunuz hiç normal değil
Hamileykende böyle bir konu açmıştınız
Burdaki kadınlar vermişti gazı
Ben çatır çatır düşündüğümü yazdım bana çemkirmiştiniz.
O yüzden istediğiniz yorumu yapıcam hersey güzel olucak anneliğe alışacaksınız diyeyim de kavga çıkmasın çünkü kimseye laf yetiştirmeye halim yok işten geldim yorgunum
Bence herkes anne olmak zorunda değil ve buna hazır değil.millet ne der diye hadi bi çocuğum olsun yaşım geçiyor diye doğuruluyor sonra da pişmanlık.siz ve eşiniz hiç uygun değilsiniz ebeveyn olmaya ister kızın ister hakaret edin bana benim fikrim bu.siz belki annelik hormonuyla biraz da olsa değişirsiniz ama eşiniz bilmiyorum sorumluluk alamayıp farklı davranışlar içine girebilir.
 
Sardı korkular gelecek yıllar..
Bence her genç anne gibi böyle şeyler hissetmeniz normal.
Hayat birden tv karşısında ayakları uzatıp yere döke saça cips yemekten, oturmaya fırsat bulamadan elde meme pompasıyla gezme moduna geçiyor.
Çok endişeli olmak bebeğiniz için doğru bakım olup olmadığını düşünmek vs. Bunlar bilinçli her anne için soru işareti, zamanla aşılıyormuş genelde hep öyle söylüyorlar. Yani yaptığınız fedakarlıkları ve davranışları görev olarak benimserseniz, ileride daha da sevdiğinizde bebeğinizi kolaylaşır.
Güle güle eğlene eğlene büyütün :)
 
Beklemediğim bir hamilelikti. Bazen keşke aldırsaydım diye düşünüyorum sonra bebeğime bakıp inanılmaz üzülüyorum dünyaya gelmesini engelleyecektim diye. O kadar mutsuzum ki anlatamam...
Kıyamam ben size.
Hormonlardaki değişiklik ve sürpriz hamilelik nedeniyle duygularınızın karışık olması son derece doğal.
Lohusa sendromu deniyor bu duruma ve pek çok yeni anne bunu yaşıyor.
Eşinizin henüz bebeğinize karşı bir şey hissetmemesi de normal.
Annelik, içgüdüseldir ve kadınlar hamilelikte buna hazırlanırlar.
Babalık, zamanla, bebekle iletişim ve ilişki kurdukça gelişir.
Duygularınızdan utanmayın,eşinizle veya kendinize yakın hissettiğiniz birileriyle paylaşın.
Web'de bu konuyla ilgili uzmanlar tarafından yazılmış yazılar size farklı pencereler açabilir.
Psikolojik olarak size iyi gelen,sizi rahatlatan ortam ve faaliyetlerde bulunun.
Açık havada yürüyüş iyi gelir.
 
7 günlükken sarılıktan sadece 1 gece hastanede bırakınca bende bi kırılma noktası yaşandı. Elimde boş pusetle öylece kalakaldım, çok kötü bi hismiş.
O zaman artık onsuz olmanın benim için kabus gibi bişey olduğunu fark ettim.
Şimdi uyuduğunda manyak gibi fotoğraflarına bakıyorum.
Kendine zaman tanı, ben de dizi izlemeyi, eşimle aynı anda rahatça yemek yemeyi özledim. Ama uyku düzeni oturdukça onları da yapmaya başladım az az.
Eşime bırakıp gezmeye de gidiyorum bi kaç saat.
İlk 20 gün memeye yapışık yaşıyorlar zaten bunalman normal
 
Allah büyük herseye gögüs gerdirir.
Dönüşümlü bakanin bile varmis.
Nolur şükret her açıdan olur mu...

Bebegini saglikla büyüt.
Zamanla hepsi geçecek.
 
elestirmek icin degil de hani su profile yazdığınız cok ilginç geldi ben anne oldum ve üzgün bir surat madem bu derece istemiyordunuz ki bu cok dogal neden o zaman bir bebek bu üzerinize çöken mutsuzluk lohusa sendromundan cok daha ileri bence acilen destek almaniz gerek çünkü size muhtaç sevginize ilginize aç bir bebek var boyle devam etmeniz cok zor
 
Bu siteyi kullanmak için çerezler gereklidir. Siteyi kullanmaya devam etmek için onları kabul etmelisiniz. Daha Fazlasını Öğren.…