4 yil once ayni seyleri ben de kardesim icin yasadim. Gozlerimin onunde hayatini kaybetti. 25 yasina gireli daha 3 ay olmamisti. Bu isin genci yaslisi yok derler oyleymis gercekten. Ölüm cok uzak geliyor insana. Sanki hic olmeyecekmis gibi sevdiklerimiz. Ama benim kardesim öldü ve o zaman dunya basima yikildi. Öldüğü gunun sabahinda kahvalti masasindan kavga ederek kalkmistik. Hep bogazina dizdigim lokmalar gelir aklima. Ablasi olarak hep iyiligini istiyordum kizmam da ondandi. Nerden bileceksin ki? Aksamina komaya girdi 7 gun boyunca hic gozunu acmadi. Helallesemedik bile.
Cok yaninda bekledim, cok konustum ona. Duymustur diye teselli ettim kendimi. Gozunu acsa beni duysa ona onu ne cok sevdigimi soyleyecektim. Ne ben soyleyebildim ne o duyabildi.
Acisi 4 yildir hala taze. O aciyla yasamaya alisiyorsun. Ben psikolojik tedavi gordum, etrafimda insanlar mutlu olsa sinirleniyordum. 4 yil sonra daha iyiyim ama hala tam atlatabilmis degilim. Cok pismanliklarim var. Acimi her cuma gecesi ruhuna Yasin okuyarak hafifletiyorum kendimce. Ona dua edince huzurlu oluyorum. Dua edin bol bol. Elimizden baska birsey gelmez. Hepimiz olecegiz ama yakinimdan birini daha kaybetme korkusu çok buyuk ben de. Allah sabrini versin, basiniz sagolsun