Ayrıldığımda yaşadıklarımdan yola cıkarak bir kere etrafımdaki evli ciftlere bakarak bak eşine nasıl sabrediyor keske bende sabretseydim diye dövünücem bundan eminim
İkincisi eşimi seviyorum,Ne biliyem belki hayatımdaki ilk erkek olduğu için olabilir ama bir haftalık yarılık da bile kokusu burnumda oluyor,belkide ne bilim yeni evliyiz diyemi böyle bilmiyorum
Üçüncüsü ailemin kabul etsede oraya geri döndüğümde hiç rahat edemedim çalıssamda annemle sorunlarım oldu..
Dördüncüsü tekrar bir evlilik asla yapamam daha cok gencim nasıl bir ömür boyu dul yaşayacağımı düsünüyorum...
Sonra bu evlilikte düzelirse aramız belki bir seneye cocuğum olur ama ayrılırsa cocuğum olması tadına bile varamayacağım belkide bir ömür başkalarıın cocuklarını sevicem..
Ve dul kalmak,akrabaların ve cevremin tepkisi..
BUnların hepsi gözümde kocaman olup geceleri kalbimi yakıyor ve cok caresiz hissediyorum kendimi