- Katılım
- 6 Temmuz 2025
- Mesajlar
- 4.511
- Emoji Skoru
- 14.996
- Puanlar
- 128
- Yaş
- 29
Neden bu kadar direndiniz ki yıllarca, boşanın gitsin
Neden bu kadar direndiniz ki yıllarca, boşanın gitsinMerhabalar,
Ben bu forumda eski bir üyeyim tanınmamak için yetkililerin bilgisi dahilinde 2. üyelik açıp içimde ne var ne yok anlatmak istiyorum. Yoksa aklıma mukayyet olmakta zorlanıyorum. Kaçıp gitme, kaybolma düşünceleri ele geçiriyor beynimi. Eşimle uzun bir flört dönemi sonunda evlendik ve 10 yıldır evliyiz, bir çocuğumuz var.
İnanın toparlamakta zorlanıyorum kalbim, beynim çok karışık. 10 yıldır bir kaosun içindeyim maddi manevi her gün bitecek diye bekledim durdum baktım ki 10 sene geçmiş hala aynı yerdeyiz. İş hayatım hep çok yoğun oldu, ev hayatım aynı şekilde. Eşim gece çalışıp gündüz evde olmasına rağmen asla evde hiç bir şey yapmaz. Evi düzende tutabilmek demek benim için her akşam gece yarılarından sonra yatmayı göze almak demek. Bir şeyi asla kendiliğinden yapmaz, yapsa bile düzene koyamaz. Bu niye böyle dersem mesela bahaneler ileri sürer ve ben konuyu kapatmazsam benim açığımı bulmaya çalışarak sonu hakaret içeren tartışmalara dönüşür.
En basiti tırnağını keser makası mutfak masasına bırakır. Markete gider şampuanlar tezgah üstündedir. Yemek yapmaya üşenmez, karnını doyurur ama bulaşıklar günlerce lavabo da bekler. Düzen diye bir şey yok hayatımda, öyle üzülüyorum ki şu geçen 10 yılıma, adam asla rahatsız olmuyor. 3 tane bulaşıktan ne olacak yaparız mantığında. Yere düşen kırlent onu rahatsız etmez mesela, atlayıp geçer üzerinden, çocuğun sabah kıyafetini bulamaz aramaya yeltenmez başka giydirir ben her yerden parça parça kıyafet toplarım.
Hep çok yoğun bir hayatımız oldu. Çocuğa eşim bakıyor 1,5 yaşından beri ama adı bakmak işte. Çocuğumun da hayatında hiç düzen olamadı bu yüzden, örneğin hava sıcak yıka çocuğu derim tamam der 2 gün geçer. Defalarca günlerce süren temizlik yaptım evde, en son geçen yıl kendi başıma badana yapmaya kalktım 3 ayımı verdim eve, işten gelip sabahlara kadar temizlik yaptım bir daha bu evin böyle olmasına izin vermeyeceğim dedim ama olmadı. Hafta sonunu evde geçirmem gerek dedim plan yapmadım düzeni elden bırakmayacağım diye. Ama olmuyor işte. Mecburi şeyler oluyor, hastalık oluyor.
Diğer soruna gelirsek ; Maddiyat! Asla toparlanamıyoruz ne yaparsak yapalım. Eşimin şans oyunları, kumar gibi alışkanlıkları yok. Banka hesaplarını didik didik ettim giren çıkan belli ama hep borç. Baştan bizi bu kadar batıran Pandemi döneminde diş problemlerimin ortaya çıkması oldu. Eksiye girdik o dönem, ama çalışıp tüm paramı borca verdiğim halde o borç hiç bitmiyor ne yapıyoruz deyince de ; ben tek mi yapıyorum neden soruyorsun, şaşırıyorsun yiyoruz içiyoruz diyor. Bir ara yaşamanın bile bize haram olduğunu düşündüm yani o derece gelmeye başladı hayat.
Çalışıp kısıtlı yaşamaktan çok bunalmıştım dedim ki, artık maaşımın hepsini vermeyeceğim destek olacağım sadece diye, bozuldu tartıştık. Defalarca bana ''ben sana güvendim, beni yarı yolda bıraktın'' demiştir. Hala aklıma gelince hayret ediyorum bir erkek nasıl bu kadar rahat bunu söyleyebilir? O gün dedim benim sana güvenmem gerekmez miydi diye? Sen bana güveniyorsun ama ben sana hiç güvenemedim.
Ben hep doyumsuzdum ben hep sorunluydum, işte mobbing yaşarım anlatırım kesin sen bir şey yapmışsındır diye cevap alırdım. O beni anlamadıkça ben daha çok anlatırdım anlaşılma ihtiyacı duyduğumdan. İşe gidip gelirken çok yorulurdum çok yoruluyorum dediğimde, bir sürü kadın var çalışan derdi ben gene kendimi suçlardım. Geçen yıl bipolar bozukluğu teşhisi aldım, ailemde yok bu arada tetikleyiciler var dedi doktorum, ağır depresyonlarım var günlerce yatırıyor her şey daha da b*k sarıyor.
Ben evlendim evleneli düğün videomuzu sadece 1 kez izledim, bir daha asla izleyemedim, oradaki mutlu beni görmek bana dayanılmaz bir ağırlık hissettiriyordu. Hep eşime de dedim ki, bak ben hiç iyi değilim, nereye kadar götürebilirim bilmiyorum, eninde sonunda boşanacağız diye. Velhasıl 1 haftadır çok daha derin düşünüyorum, kendimi çok çaresiz, çok mutsuz hissediyorum. Geçen 10 yılıma üzülüyorum. Bir 10 yıl daha düşüncesi azap gibi geliyor. Eşime bahsettim durumumdan kaldıramıyorum, dayanamıyorum dedim, yaşananları unutamıyorum bir çözüm bulabilir miyiz diye sordum eve gelince konuşalım dedi. Tek cümle etmedik sadece sırnaştı ( her zaman yaptığı gibi) boşanmak istediğimi söyledim, ilk değil bu söylemim daha önceleri de çok söyledim. Acı çekiyorum ya ben, bu şekilde yanında olmamadan mutlu olabiliyor mesela, zaten ne olursa olsun bir kere bile özür dilememiştir. Her şeyin sadece üzeri örtülmüştür.
Geçmişteki kendimi öyle özledim ki, 21 yıl önce yazdığım günlüğümü buldum. Yazmışım, yazmışım hayallerim umutlarım varmış benim meğer, hepsini okumaya dayanamadım kapattım. Ben evlendiğimden beri hep o kızı özlüyorum. Geleceğe dair güzel umutları, hayalleri olan o kızı.
Boşanma düşüncemi, hislerimi kuzenimle paylaştım. Bana demesin mi atak mı geçiriyorsun? Boşanma isteğim delilikmiş gibi cevap verdi. Ben sorumluluk sevmiyormuşum, sorumluluktan kaçıyormuşum. Kardeşim el kadar bebeğiyle (doğuştan rahatsız) boşanmaya kalktı hepimiz destekledik, yer açık hayatımızda, ben söz konusu olunca saçmalıyorsun neden oluyor dedim. Şok oldum gerçekten.
Arkadaşlar hangisini normalleştireyim peki sizce ben, düzensizlik ve pislik içinde yaşamayı mı, eşin anlayışsızlığını, beni hiç düşünmemesini mi, işin hayatımı tümden satın almış kadar yoğun olmasını mı, borçla yaşamaktan zevk almayı mı?
Zaten ben hem çalışıp hem çocuğa baksın gerisini de siz halledin dedim. Ama siz hem çocuk hem iş hem ev işi yapsın diyorsunuz. Nasıl yapsın? Siz yapabilir misiniz?
Ben de çocuğuma bakıyorum ki ben çalışmıyorum şuan ve temizlik felan hak getire yapabildiğim kadar.
Üçünü birden yapabilen varsa ellerinden öperin.
Sizi sindirmiş kendinizden şüphe etmenize sebep olmuş bir de bipolar olunca haklılık payınız otomatikman ortadan kalkmış ve muhtemelen etrafına da çok iyi eş ve baba profili çiziyordur.Sen yapamazsın, içinden çıkamazsın, kaldıramazsın cevaplarını aldım her zaman. Şöyle düşünün 10 yıllık bir evlilik, sizce hiç bir şeyi denememiş miyimdir?
Ben mi anlamıyorum? Yoksa siz mi?Anlamıyorsunuz ben yapıyorum diyorum zaten yapamadığımda yığılıyor. Çünkü koca evi tek başına götüremiyorum. Geçen hafta sabah 04:00' te işten çıktım. Ben istiyorum ki kirlisini kaldırsın, sabah tavuk ciğeri yapıp yiyor vakti var, ama bulaşıkları makineye koymaya eriniyor. Sifona basmaya erinmesin mesela.
Adam gece çalışıp, gündüz çocuklarına bakıyormuş nasıl evi toplasın ben anlamadım. Ben de mi var problem :)Siz evin sorumluluğunu aldığınız için kendisi rahat ve umursamaz davranmış ben ertelesem bile o yapıyor zaten diye düşünmüş
Ben mi anlamıyorum? Yoksa siz mi?
Bu adam çalışıyor mu? Evet
Evde çocuk bakıyor mu? Evet
Eee daha ne istiyorsunuz diyorum ben de işte.
Size ev işi yapmıyorsunuz mu dedim ben? Eşiniz ekstra olarak ev işi yapmadığı için şikayet etmiyor musunuz siz? ben de diyorum ki şikayet edilecek bir durum yok. Yapması gerektiği kadar yapıyormuş zaten adam. Ekstra olarak bir de ev işi yapsın istemek absürt.
Hiç kusura bakmayın, çocuk totomda gezerken ben de üstümdekileri çıkartıp kirliye atamıyorum koltuğun üstüne atıyorum anca uyuduktan sonra toplayabiliyorum. Çocuğun yemeğini hazırlarken mutfak dağılıyor, onu da uyuduktan sonra toplayabiliyorum. Ki tekrar edeyim ben de çalışıyor olsam onlarıda toplayamam atar geçerim valla, ne kadar rahat işim de olsa çocuk bakmak öyle kolay değil, çocuğa bekle iki dk mutfağı toplarlıcam diyemiyorsun.
Adam kahvaltı da yapmasın isterseniz, kahvaltı yaptı diye vakti mi olmuş oluyor.
Gece çalışıp, gündüz bütün gün çocukla ilgilenen biri de bırakın da iki dk tostosunu koltuğa koysun da dinlensin.
Sizin görevleriniz size ağır geldiği için, eşinizin görevlerini küçümsüyor gibi geldiniz bana
Şifonu çekmemek ayılık o konuda haklısınız.
Merhabalar,
Ben bu forumda eski bir üyeyim tanınmamak için yetkililerin bilgisi dahilinde 2. üyelik açıp içimde ne var ne yok anlatmak istiyorum. Yoksa aklıma mukayyet olmakta zorlanıyorum. Kaçıp gitme, kaybolma düşünceleri ele geçiriyor beynimi. Eşimle uzun bir flört dönemi sonunda evlendik ve 10 yıldır evliyiz, bir çocuğumuz var.
İnanın toparlamakta zorlanıyorum kalbim, beynim çok karışık. 10 yıldır bir kaosun içindeyim maddi manevi her gün bitecek diye bekledim durdum baktım ki 10 sene geçmiş hala aynı yerdeyiz. İş hayatım hep çok yoğun oldu, ev hayatım aynı şekilde. Eşim gece çalışıp gündüz evde olmasına rağmen asla evde hiç bir şey yapmaz. Evi düzende tutabilmek demek benim için her akşam gece yarılarından sonra yatmayı göze almak demek. Bir şeyi asla kendiliğinden yapmaz, yapsa bile düzene koyamaz. Bu niye böyle dersem mesela bahaneler ileri sürer ve ben konuyu kapatmazsam benim açığımı bulmaya çalışarak sonu hakaret içeren tartışmalara dönüşür.
En basiti tırnağını keser makası mutfak masasına bırakır. Markete gider şampuanlar tezgah üstündedir. Yemek yapmaya üşenmez, karnını doyurur ama bulaşıklar günlerce lavabo da bekler. Düzen diye bir şey yok hayatımda, öyle üzülüyorum ki şu geçen 10 yılıma, adam asla rahatsız olmuyor. 3 tane bulaşıktan ne olacak yaparız mantığında. Yere düşen kırlent onu rahatsız etmez mesela, atlayıp geçer üzerinden, çocuğun sabah kıyafetini bulamaz aramaya yeltenmez başka giydirir ben her yerden parça parça kıyafet toplarım.
Hep çok yoğun bir hayatımız oldu. Çocuğa eşim bakıyor 1,5 yaşından beri ama adı bakmak işte. Çocuğumun da hayatında hiç düzen olamadı bu yüzden, örneğin hava sıcak yıka çocuğu derim tamam der 2 gün geçer. Defalarca günlerce süren temizlik yaptım evde, en son geçen yıl kendi başıma badana yapmaya kalktım 3 ayımı verdim eve, işten gelip sabahlara kadar temizlik yaptım bir daha bu evin böyle olmasına izin vermeyeceğim dedim ama olmadı. Hafta sonunu evde geçirmem gerek dedim plan yapmadım düzeni elden bırakmayacağım diye. Ama olmuyor işte. Mecburi şeyler oluyor, hastalık oluyor.
Diğer soruna gelirsek ; Maddiyat! Asla toparlanamıyoruz ne yaparsak yapalım. Eşimin şans oyunları, kumar gibi alışkanlıkları yok. Banka hesaplarını didik didik ettim giren çıkan belli ama hep borç. Baştan bizi bu kadar batıran Pandemi döneminde diş problemlerimin ortaya çıkması oldu. Eksiye girdik o dönem, ama çalışıp tüm paramı borca verdiğim halde o borç hiç bitmiyor ne yapıyoruz deyince de ; ben tek mi yapıyorum neden soruyorsun, şaşırıyorsun yiyoruz içiyoruz diyor. Bir ara yaşamanın bile bize haram olduğunu düşündüm yani o derece gelmeye başladı hayat.
Çalışıp kısıtlı yaşamaktan çok bunalmıştım dedim ki, artık maaşımın hepsini vermeyeceğim destek olacağım sadece diye, bozuldu tartıştık. Defalarca bana ''ben sana güvendim, beni yarı yolda bıraktın'' demiştir. Hala aklıma gelince hayret ediyorum bir erkek nasıl bu kadar rahat bunu söyleyebilir? O gün dedim benim sana güvenmem gerekmez miydi diye? Sen bana güveniyorsun ama ben sana hiç güvenemedim.
Ben hep doyumsuzdum ben hep sorunluydum, işte mobbing yaşarım anlatırım kesin sen bir şey yapmışsındır diye cevap alırdım. O beni anlamadıkça ben daha çok anlatırdım anlaşılma ihtiyacı duyduğumdan. İşe gidip gelirken çok yorulurdum çok yoruluyorum dediğimde, bir sürü kadın var çalışan derdi ben gene kendimi suçlardım. Geçen yıl bipolar bozukluğu teşhisi aldım, ailemde yok bu arada tetikleyiciler var dedi doktorum, ağır depresyonlarım var günlerce yatırıyor her şey daha da b*k sarıyor.
Ben evlendim evleneli düğün videomuzu sadece 1 kez izledim, bir daha asla izleyemedim, oradaki mutlu beni görmek bana dayanılmaz bir ağırlık hissettiriyordu. Hep eşime de dedim ki, bak ben hiç iyi değilim, nereye kadar götürebilirim bilmiyorum, eninde sonunda boşanacağız diye. Velhasıl 1 haftadır çok daha derin düşünüyorum, kendimi çok çaresiz, çok mutsuz hissediyorum. Geçen 10 yılıma üzülüyorum. Bir 10 yıl daha düşüncesi azap gibi geliyor. Eşime bahsettim durumumdan kaldıramıyorum, dayanamıyorum dedim, yaşananları unutamıyorum bir çözüm bulabilir miyiz diye sordum eve gelince konuşalım dedi. Tek cümle etmedik sadece sırnaştı ( her zaman yaptığı gibi) boşanmak istediğimi söyledim, ilk değil bu söylemim daha önceleri de çok söyledim. Acı çekiyorum ya ben, bu şekilde yanında olmamadan mutlu olabiliyor mesela, zaten ne olursa olsun bir kere bile özür dilememiştir. Her şeyin sadece üzeri örtülmüştür.
Geçmişteki kendimi öyle özledim ki, 21 yıl önce yazdığım günlüğümü buldum. Yazmışım, yazmışım hayallerim umutlarım varmış benim meğer, hepsini okumaya dayanamadım kapattım. Ben evlendiğimden beri hep o kızı özlüyorum. Geleceğe dair güzel umutları, hayalleri olan o kızı.
Boşanma düşüncemi, hislerimi kuzenimle paylaştım. Bana demesin mi atak mı geçiriyorsun? Boşanma isteğim delilikmiş gibi cevap verdi. Ben sorumluluk sevmiyormuşum, sorumluluktan kaçıyormuşum. Kardeşim el kadar bebeğiyle (doğuştan rahatsız) boşanmaya kalktı hepimiz destekledik, yer açık hayatımızda, ben söz konusu olunca saçmalıyorsun neden oluyor dedim. Şok oldum gerçekten.
Arkadaşlar hangisini normalleştireyim peki sizce ben, düzensizlik ve pislik içinde yaşamayı mı, eşin anlayışsızlığını, beni hiç düşünmemesini mi, işin hayatımı tümden satın almış kadar yoğun olmasını mı, borçla yaşamaktan zevk almayı mı?
Adam gece çalışıp, gündüz çocuklarına bakıyormuş nasıl evi toplasın ben anlamadım. Ben de mi var problem :)
Bu adamların değişmeyeceğini biliyorsunuz, bir değil iki değil, bu adam yıllardır böyle. Dağınık olmak, üşengeç olmak ile pisliğin teki olmak, evi b*k götürmesini umursamamak ayrı şeyler.
Adama sorununuz söylediğinizde, rahatsız olduğunuz, sizi kıran üzen davranışları varsa, aranıza mesafe koyun eşinizle. Sorunumu anlattım, ama geldi sırnaştı, sırnaştırmayın.
Hani basit tartışmalar, anlaşmazlıklar olur evliliklerde. Ama gözünüzün içine bakıp sizi önemsemeyen size değer vermeyen adamı ne sırnaştırıyorsunuz. Adam sizi evin içinde hizmetçi gibi görüyor. Arkasını toplayın diye bekliyor.
Para konusunu 10 yıl halledememekte sizin de hatanız var. Evin gideri geliri bellidir. Buna insan bir tahammül eder iki eder, üçüncü yıl ver şu maaş kartını, hesaplarını der, oturursunuz karı koca paranız nereye gidiyor hesabınızı düzeninizi yaparsınız.
Çok yanlış anlamışsınız, çocuklar değil çocuk! Şuan 10 yaşında oğlum ve ekran bağımlısı, bakmaksa böyle bakmak hani, bir babanın nasıl bakacağını düşündünüz ki, ver poğaçayı, böreği önüne yesin. Hafta sonu bile temizliğe dahil olmaz eşim, zorla dahil edersem ağzımdan girer burnumdan çıkar.
Aslında o salıyorsa sizin de salmanız evin tüm sorumluluğunu almamanız lazımdı ama artık on yıl geçmiş bu saatten sonra aynı şey işe yarar mı bilmiyorum.Adam gece çalışıp, gündüz çocuklarına bakıyormuş nasıl evi toplasın ben anlamadım. Ben de mi var problem :)
Siz şuan aylık ne kadar maaş alıyorsunuz?
Şuan oturduğunuz ev sizin üzerinize mi?
10 yaşındaki çocukla boşanabilirsiniz, siz zaten boşanana kadar 11 olur yaşı. Tam gün okulda olur. Siz işte olursunuz.
Siz evde napıyorsunuz ben onu anlamadım. Elbette ev işi çocuk bakımı karı koca çift olarak ellerinden geldikçe eş olarak eşit yapabilmeli.
Ama evi boşver, çocuğun bakımından her şeyinden siz ikiniz sorumlusunuz, bir yanlışı varsa bu ikinizin yanlışı. Anne olarak çocuğun sürekli poğaça börek yrmesinden rahatsızsanız, böyle haftalık bir kadınla anlaşın, eve gelip pişirmek değil size fırında borcamda yemek yapıp satsın. Sizin çocukta yesin.
Hayatta her şeye bahane bulmak yerine çözüm odaklı olmak gerek.
10 yaş çocukta artık ev işlerine yardımcı olabilir yaşta. Kalksın mutfakta ocakta yemek pişirmesin ama çamaşırlarınu makineye atıp, odasını, döktüğünü toplayabilmeli. Ben o yaşımdayken arkadaşımın evine gittiğimde mutfakta yrdiğimiz tabağı sudan geçirip, bulaşık makinesine koyuyordum arkadaşımla.
Aslında o salıyorsa sizin de salmanız evin tüm sorumluluğunu almamanız lazımdı ama artık on yıl geçmiş bu saatten sonra aynı şey işe yarar mı bilmiyorum.
Ben ne bileyim sizin çocuğunuzun 10 yaşında olduğunu, “bakıyor” dediğiniz için, bakım gerektiren küçük çocuk sandım 2-3 yaşında felan… ilgileniyor deseydiniz, daha büyük olduğunu anlardım.Çok yanlış anlamışsınız, çocuklar değil çocuk! Şuan 10 yaşında oğlum ve ekran bağımlısı, bakmaksa böyle bakmak hani, bir babanın nasıl bakacağını düşündünüz ki, ver poğaçayı, böreği önüne yesin. Hafta sonu bile temizliğe dahil olmaz eşim, zorla dahil edersem ağzımdan girer burnumdan çıkar. Size göre 10 yılımın özeti neden basit ve kolay geldi anlayamasam da herkesin bu şekilde bir hayatı olduğunu düşünmüyorum.
Ben ne bileyim sizin çocuğunuzun 10 yaşında olduğunu, “bakıyor” dediğiniz için, bakım gerektiren küçük çocuk sandım 2-3 yaşında felan… ilgileniyor deseydiniz, daha büyük olduğunu anlardım.
Bu durumda sizin eşiniz çocuk bakmıyor ki, zaten okula gidiyordur. Neyine bakıcak okula bırak okuldan al, bu durumda tabi ki ev işinde yardımcı olması gerekir. Başta 10 yaşında olduğunu söyleseydiniz farklı yorum yapardım.
Neden bu kadar direndiniz ki yıllarca, boşanın gitsin
sizi bu evlilik sindirmiş. dediniz ya ben ne ypsam da hep hatalı bendim. size böyle yaşatarak hissettirmiş. bir dönemde bende yaşadım bunu ve eşime kendisine çeki düzen vermesini yoksa gideceğimi anlattım. eski beni kaybettim biryerlerde ve sonradan anladım.
çok şükür biz toparladık. Ama sizin zaten sizi ciddiye alıp bir şey yapacak bir adam yok karşınızda. hayatı gayet rahat size yıkmış kendisi yaşıyor. umru değil düzelmez.
oğlunuza kötü örnek olacak.
10 yılınız boşa geçmiş gibi düşünmeyin en büyük hata bu. Siz bu yıllarda yaşadınız tecrübe kazandınız. bir çocuğunuz oldu. ve artık sizi hiçbir yıkamayacak kadar güçlendiniz aslında.
olaya buradan bakın.
herşeyi siz başardınız. hala ayaktasınız.
siz içten karar verdiniz zaten biliyorsunuz.