Keşke
Amin canım
O kadar üzgünüm ki yaşadıklarınız içinSlm kızlar
2 gün önce tek derdim günüme biraz anlam katmak, kendimi geliştirmek verimli yaşamak vs iken şu an herşeyin anlamını yitirdiği bir noktadayım. Çocukluğum, ilk gençlik yıllarımın geçtiği ve benim gönülden bağlı olduğum şehir yerle bir halde.. bir şehrin çöküşü resmen, her deprem kötüdür ama bu olay bir depremden fazlası.. ben memleket memleket diye çok ağladım buraya geldikten sonra, eşimle çok tartıştım ben orda yaşamak istiyorum diye.. uzun vadede hedefimdi dönmek orada yaşlanmak.. sevdiğim caddelerinde doya doya gezmek, sahilinde yürüyüş yapmak, çocukluğumun geçtiği sokaklarda çocuklarımla yeniden büyümek.. belki diyordum oğlum fen lisesini orda kazanır o zaman gideriz.. gidecek bir şehir kalmadı ortada.. sokaklar kalmadı, hafızamda yer alan evler, kafeler, hiç bir şey yok artık.. sürekli tanıdıkların vefat haberleri geliyor, ailecek yok olan insanlar.. evini kaybeden dostlarım, kuzenlerim.. çaresizlik..tekrar nasıl bu şehir ayağa kalkacak.. bir gün her düzelecek mi.. belki bir gün düzelirse bile gidenlerin yokluğuna nasıl alışılacak.. tüm bunlar önlenebilir miydi? Yapılacak bir şey var mıydı? Nerde hata yaptık, yapıldı, yaptılar? İçim yanıyor.. depremler sona erdiğinde içimizdeki depremleri kim dindirecek? Anlamlı olan her şey anlamını yitirdi.. Allah’ım sen yardım et
Mikan ım o gece diyorduk ya yarının görevi 15 dk erken kalkmak diye deprem hepimizi erken ayağa dikti.Slm kızlar
2 gün önce tek derdim günüme biraz anlam katmak, kendimi geliştirmek verimli yaşamak vs iken şu an herşeyin anlamını yitirdiği bir noktadayım. Çocukluğum, ilk gençlik yıllarımın geçtiği ve benim gönülden bağlı olduğum şehir yerle bir halde.. bir şehrin çöküşü resmen, her deprem kötüdür ama bu olay bir depremden fazlası.. ben memleket memleket diye çok ağladım buraya geldikten sonra, eşimle çok tartıştım ben orda yaşamak istiyorum diye.. uzun vadede hedefimdi dönmek orada yaşlanmak.. sevdiğim caddelerinde doya doya gezmek, sahilinde yürüyüş yapmak, çocukluğumun geçtiği sokaklarda çocuklarımla yeniden büyümek.. belki diyordum oğlum fen lisesini orda kazanır o zaman gideriz.. gidecek bir şehir kalmadı ortada.. sokaklar kalmadı, hafızamda yer alan evler, kafeler, hiç bir şey yok artık.. sürekli tanıdıkların vefat haberleri geliyor, ailecek yok olan insanlar.. evini kaybeden dostlarım, kuzenlerim.. çaresizlik..tekrar nasıl bu şehir ayağa kalkacak.. bir gün her düzelecek mi.. belki bir gün düzelirse bile gidenlerin yokluğuna nasıl alışılacak.. tüm bunlar önlenebilir miydi? Yapılacak bir şey var mıydı? Nerde hata yaptık, yapıldı, yaptılar? İçim yanıyor.. depremler sona erdiğinde içimizdeki depremleri kim dindirecek? Anlamlı olan her şey anlamını yitirdi.. Allah’ım sen yardım et
Başın sağolsun canım.Benimde akrabalarımdan göçük altında kalanlar var ve hastanede yoğun bakımda olanlar vefat edenler var maddi manevi çok zor durumda herkes Daha beterinden Allaha sığınıyorum.Arkadaşlar dualarınıZı eksik etmeyin
Onunla ilk gün görüştük akrabalar deprem bölgesindelerBaşın sağolsun canım.
Nerde sizinkiler?
Anneni ara bence bir haline hatrını sor.
Canım yok ben istanbulda değilim de deprem bölgesinde de değilim normalde..
Teşekkür ederim cnm, ben Hataylıyım tüm akrabalarım eşimin sülalesi herkes Hatay’da ama biz Mersin’de yaşıyoruz. Şu an Hatay’da değilim yani.. ilk defa bu sene sömestirda hataya gitmedim sanırım, keşke gidip son kez eski halini görseymişim ama o zaman annem orda kalır dönmezdi bizimle, o zaman daha kötü olurdum off bilmiyorum her şey o kadar karmaşıkki Allah yardımcımız olsun
Keşke her enkazı kaldırsalar bütün hayatta kalan insanlara ulaşsalar.
