Bebeğimmmmmm
Canımın canını
Herşeyim;
Öyle hasretim ki sana
Öyle özlüyorum ki seni
Hiçbir söz hiçbir cümle anlatamaz sana olan özlemimi herşey de sen varsın her yer sen kokuyor özlüyorum seni annem özlüyorum seni minigimmm nefesim kesiliyor sensiz
Bir gün gelecek misin canım gelecek misin bilmiyorum sadece geleceğin günün hayaliyle avunuyorum
Yorgunum be BEBEK çok yorgun
Beklemekten ümit etmekten yolunu gozlemekten hiç gelmemenden nefes almaktan bile yorgunummmmmm gülmek ne bilmiyorum artık gözlerim çoktan unuttu gülmeyi
Herkes seni soruyor bana sırf canımı yakmak için artık herkes biliyor en kırılgan yerimi zor olmuyor canımı yakmak sadece "O"gelmedi mi demeleri yetiyor cigerimi sökmeye susuyorum bebeğim "ZAMANI VAR GELECEKKKKKK"diyemiyorum ki ben
YA GELMEZSENN
Korkuyorum be bebek seni gormemekten kucağıma almamaktan missss gibi kokunu içime çekmemekten korkuyorum
Zor geliyor artık yaşamak sahii neydi yaşamak
Nefes almak mı öyleyse yaşıyorum ben
Hergün uyanıyorum nefes alıyorum seni özlüyorum o hiç gelmediğin odana geçiyorum sana aldigim hiç giymedigin elbiselerini öpüp kokluyorum bilmediğim kokunu içime çekiyorum hergün biraz daha eriyorum biraz daha tükeniyorum
Dün tekrar senin gelmen için tedaviye başlayalım dedim BABANAA
"O zaten gelmiyecekkki dedi "bana
SAHİİ GELMIYECEK MİSİN BEBEĞİM NOLUR GEL ARTIK ÇOK ÖZLEDİM SENİ MİNİGİMMM
[/QUOTE]
Dünya sınavları herkes için başka başka. Senin sınavlarından biri de budur belki. Kimisi hiç istemez ama oluverir, kimisi ister ister olmaz da olmaz. Bunların bir sebebi olmalı. Olsun diye diretmek de olmasın diye uğraşmak da çözüm olmaz. Bu noktada kaderci bakılmalı diye düşünüyorum. Mutlaka bir sebebi vardır olanın da olmayanın da. Herşey için geçerli bu sadece bebek için değil. Ben hayatım boyunca hemen hemen hiç birşey için ısrar etmedim, ısrar etmekten korkarım zaten. Fazla isteyince Allahın bizim için seçtiği hayırlı yola güvenmiyormuşuz da ille de bunu isterim diyerek tabiri caizse -haşa- "Tanrı rolüne" bürünmeye çalışıyormuşuz gibi, daha iyisini biz biliyormuşuz gibi gelir bana.
Herhangi bir şey için emek vermek ve gerisini Allaha bırakmak en doğrusu. Olmuyorsa hayırlısı budur, bu klişe bir söz değil. Gerçekten öyledir. Olsa belki bin pişman olunacak bişeyi Allah belki kulunu düşünüp oldurmuyordur.
Olan bişey için de hayıflanmak yersiz. Ne kadar ağlansak da olan olmuştur, hayırlısı budur ya da geri dönme imkanı varsa sabır ve emekle Allaha sığınıp dönmek lazımdır.
Uzaktan konuşmak kolay diyorsun belki şimdi. Kızıyorsun ya da seni anlamadığımı düşünüp. İnan çok iyi anlıyorum. Herkes kendi yaşadığı sıkıntıyı bilir. Bir bebeğinin olmaması dert değil inan. Allah başka dert vermesin. Bebeği sakat olana sor dert nasıl bişey diye. Her gün çocuğuna bakıp içi kan ağlayan bir anaya babaya sor. Keşke hiç doğmasaydı dediklerini bir düşün. Ekonomik zorlukların içinde, çocuğunu ameliyat ettiremeyen bir ailenin dramını düşün.
Dünya ne kadar çok diktatör gördü asırlardır değil mi? Şu insan keşke doğmasaymış bunca savaş, katliam olmazmış dendiğini düşün. Silah tüccarlarının ana babaları da vakti zamanında çok istemişlerdir o bebekleri belki. Bilselerdi zalim olacaklarını isterler miydi? Herşeyin hayırlısı olsun diye boşuna denmiyor. Hayırsız bir evlat olup ana babayı süründüreceğine hiç olmaması daha iyidir değil mi? Ya da hasta-sakat doğacağına hiç doğmaması daha iyidir değil mi? Hem olsun hem hayırlı olsun hem sağlıklı olsun, neden olmasın ki diyorsunuz. Elbette olsun, inşallah. Ama belki de öyle olmayacağından olmuyordur. Biz bilmeyiz, Allah bilir.
İyi bir evliliğin varsa, sevgi dolu bir eşin varsa, sağlığınız yerindeyse, bu güzellikleri doya doya yaşamaya bak. Bebek istiyorum diye elindeki bu güzellikleri görmezden gelme, derde boğma kendini. Huzurlu bir evliliği olsun isteyen belki binlerce insan var.
Bilmişlik taslamak değil niyetim. Sadece derin bakmak düşünmek ve gerçekçi olmak gerekiyor, buna uğraşıyorum.
Belki kimsesiz bi bebeği evlat edinirsiniz ilerde, onun hayatına bir ışık olursunuz. Aldığı her nefes cennete yol olur sizin için. Dünyada bu kadar çok muhtaç bebek varken ve onlara el uzatma imkanı varken, iyilik yapma şansı varken, yıllarca kendi kendine acı çektirmek, bebeğim yok diye dünyayı azaba çevirmek ne kadar doğru?
Bukötü dünyaya bir bebek getirmek bile ne kadar iyi bişey düşünüyorum bazen. Gerek ülkemiz gerek dünya karmakarışık. Nasıl bir dünya verebileceğiz ki masum bebeciklere? Sırf kendimiz seviyoruz diye bir canı bu dünya denen kirli ortama getirmek ne kadar doğru?
Allah hakkımızda hayırlısını versin inşallah amin.