@yast Ben varım..Anne baba üniversite mezunu, geliri çok iyi olan bir aileydik.Gelgelelim ben 5 yaşımdan itibaren üniversiteye gidene kadar babamdan sürekli dayak yedim.Öyle ki kaburgam bile çatladı bir gün.Yaşım 18 olunca da üniversiteyi okumak için yaşadığımız il hariç her yeri yazdım.Kaçtım ailemden hep, annem melektir,babamsa caninin önde gideniydi.Ne zaman ki okulumu bitirdim, kendi ailemi kurdum, babam tamamen değişti.Ben yaptıklarını asla unutmadım asla da affetmedim.Şu an hamileyim, Allah bağışlarsa çocuğum doğduğundan itibaren ona dünyayı en sabırlı halimle öğretmeye çalışacağım.Eşim zaten babamın tam tersidir ki genelde kızlar babaları gibi erkeklerle evlenir derler ama ben aksinin de olabileceğini ispatladım sanırım :)
Ben babama asla hiç bir konuda minnet duymadım.Benim annem çalışan bir anne hala da çalışıyor ve babamdan her zaman geliri çok daha fazla oldu.Ona şiddeti yoktu ,ben tek çocuğum sadece bana şiddeti oldu hem fiziksel hem ruhsal yönden.Hiçbir zaman kendimi tam hissetmedim hiçbir zaman kendimi güvende hissetmedim,hiçbir zaman kendimi birşeyleri başarabileceğimi hissederek büyümedim.Ama eşimden taraf Allahım güldürdü şükürler olsun ki.Onun sayesinde yaralarımı sardım,sarıyorum.Kendime güvenmeyi öğreniyorum ve çocuğuma da en iyi şekilde annelik yapabilmek en büyük dileğim.
Sana diyebileceğim şu; insan unutamıyor geçirdiği çocukluğu iyi de yaşasa kötüde yaşasa.Sen de unutamayacaksın,kardeşin de ve bizim gibi olan herkes.Yapabileceğimiz tek şey hayatın hala devam ettiği ve hiç bir saniyenin geri gelemeyeceği.Bence psikoloğa gitmelisin, destek almalısın bu ayıp bir şey değil.Ben de gittim, ama önemli olan konuyu kendi içinde çözebilmen,babanı kendi içinde aşabilmen.Psikolog sana bu anlamda sadece yol gösterebilir.Senin ve kardeşinin en kısa zamanda yaralarınızı sarabilmenizi temenni ederim.
