İyi dileğiniz için çok teşekkür ederim. Güzel dileklerde bulunan herkese teşekkür ederim. Bu sene umarım o sene olur. Gerçekten bu evde ruh sağlığımı korumak zorlaşıyor bazen.Seni alkışlıyorum harika bir genc kizsin ve çok haklisin kazanmani tüm kalbimle diliyorum
Evde olduğum ve şimdiye kadar yeğenlerimle ilgilendiğim,destek olduğum için beni başıboş ve zaten bunu yapmam gerekiyor gibi görüyorlar. Sınava hazırlanmadan önce yemeğimi hızlıca yiyip sırf yengem rahatça yemek yesin, işlerini halletsin biraz kafa dağıtsın diye her gün bebeği yarım saat ,bir saat oynatıyordum. Şimdi ben her şeyden elimi eteğimi çekince, ev işlerini azaltınca göze batmaya başladım. Bir de abim bunu emir olarak algılama dedi bana. Konuşma tarzının, üslubunun farkına varsa ne kadar komik durduğunu anlar aslında . Ama onlardan hiçbir beklentim yok. Kendimi olabildiğince uzak tutuyorum.Çocuğa bakması gereken öncelikle kendi ebeveynidir yani babasının bakması gerekiyor sizinle ne alakası var hem ders çalışmanız gerekiyormuş yani erkek diye bakmaması mı lazım zannediyor yani cinsiyetle mi bebek bakIlıyor
Baska ile atanamıyor musunBenim önceliğim ve hedefim memur olup birikim yapmak. En azından belli saatlerde evde olmazsam, onları daha az görüp birikim yaparsam özgüvenim toparlanacak, daha fazla sosyalleşir kendimi güvence altına alırım diye düşünüyorum. Ailem fazlasıyla anlayışsız kişilerle dolu. Benim ayrı eve çıkabilmem için onlara göre evlenmem, koca evine gitmem gerekiyor.
Ben de 30 yaşına girdim ve birçok şeye geç kaldığımı düşünüyorum bazen. Neden daha cesur, atılgan,aktif olmadım diye kendimi suçluyorum, kendimi başkalarıyla ( erken yaşta atanıp işini kurmuş ayrı evde yaşayan, özgürce istediği saatte eve dönen, sınırlarını iyi koruyan kişilerle ) kıyaslıyorum. Ama kıyaslama yapmam doğru değil biliyorum. Kimseyi kıskanmıyorum sadece güzel şeylere özeniyorum gıpta ediyorum.Bazı şeyler kafama çok geç dank etti. Bunları da yaşayıp görmem gerekiyormuş. Maalesef ayrı eve çıkmamı bırakmazlar. Bu konuda katılar. Onlara göre bir kadın sadece evlenerek ailesinden ayrı eve çıkabilir. Gelecekte beni neler bekliyor bilmiyorum ama şimdilik böyle idare ediyorum.Çalış, sınavı kazan ve başka şehire git güzel kardeşim. Sen hayatlarını kolaylaştırdıkça evlenmeni bile istemezler. Nerden biliyorum kendimden. İşlerini yapan eşek olduktan sonra afedersin onun bi yere gitmesini, çalışmasını istemezler. Önce memur ol, aynı şehirde olursan da biraz dişini sıkar başka şehire tayin ister gidersin. Ben ancak 28 yaşımda kurtuldum. Erken memur olmuştum ama bi markete bile gitmezlerdi. Her iş bendeydi iş çıkışı market alışverişini de ben yapar öyle eve geçerdim evde ütüdür temizliktir onları söylemiyorum bile. Bir tek yemek yapmazdım onu da ben işten geç geldiğim için beni bekleyemeyeceklerine göre yapar yerlerdi.
Önlisans mezunuyum. Bölümle ilgili bir meslek düşünmüyorum. Düz memurluk istiyorum. Her gün düzenli olarak ders çalışıyorum.Bölümünüz ne? Hangi alandan atama bekliyorsunuz?
Merhametsiz olan abin, klasik ataerkil Türk erkeği. Hem tavrı hem de düşüncesi hem de yaklaşımı hem de kendisi mide bulandırıcı. Sen sakın dinleme onu, kaç kurtul bunların arasından. Derslerine odaklan.Herkese merhaba öncelikle bu konuyu sadece içimi dökmek için açtım, son zamanlarda bazı şeyler içimde birikti. Abim yakın zamanda ,ben ders çalışırken "kendini bizden izole ederek hiçbir şey yapamazsın, yengen mutfakta iş yaparken bebeğe bakmalısın" falan diye saçmaladı. Bunca zaman bebek bakımı konusunda yardımcı olduğum için sanki benim görevim gibi görülüyor. Ben de en son “Bu benim görevim değil, bu görev kardeşimin yani bebeğin babasına ait. Yemek kurarken, ev işi yaparken neden ben ders çalışamıyorum da bebeğin babası koltuğunda uzanıp keyfedecek, koltukta uzanacağına babalık yapsın, kendisi ilgilensin" dedim.
Yemekten hemen sonra sofrayı kaldırdım, bulaşıkları makineye dizip çay demledim, odama geçtim. Ama bana az iş yaptığımı söylüyor. “Senin ilk önceliğin ev işi olmalı, sonra ders çalışıyorsan çalış” demesi, bu sınavı hafif görmesi zoruma gitti. Bana ders çalıştığım için bencil olduğumu, anneme karşı vicdansız olduğumu söyledi. “Oku, öğren evet ama insanlık ve merhamet en önemlisi” deyince “Ne demek istiyorsun yani, ben burada saatlerce ders çalışıyorum, ev işlerini azalttım diye merhametsiz mi oluyorum?” dedim. “Evet öylesin” dedi. Bu evde ne yapsam küçük ve hafif görülüyor. Kendimi hiç kimseye yettiremiyorum. Diğer kardeşim çalışıp ne yapacaksın profesör mü olacaksın diye benimle dalga geçiyor.
Ders çalışmam hiçbirinin işine gelmiyor, her şeye bir kulp buluyorlar nerdeyse gözünün üstünde kaşın var diye eleştirecek moddalar. Abim bir gün beni kahvaltıya çağırdı "ben yemek istemiyorum" dediğim için " öl odada o zaman" dedi. Kesinlikle kendimi bu eve, aileye ait hissetmiyorum. Onlara olan az bir sevgim kaldı o da azalıyor yavaş yavaş. Hem vakit kaybı olmasın hem de onların yüzünü görmeyeyim diye sofraya gidesim bile yok. 1 hafta önce sinir krizi geçirip anneme carladım. Benim o dellenmiş halimi görünce benden korktu sanırım. O günden beri bana yaklaşmıyor, küfür etmiyor, beddua etmiyor, eleştirmiyor. Şimdiye kadar kimseyi kırmayayım diye düşünüyordum ama baktım ki evin kum torbasına dönmüşüm, gelen geçen vuruyor, hiç bu kız ne hisseder diye düşünmeden ağızlarına geleni söylüyorlar, bundan sonra ben de onların anladığı dilden konuşmaya karar verdim. Hiç nazik ,insancıl davranamam bu saatten sonra.
Not: yapay zekayla yazmadım , yazım tarzım böyle.
.
Abim daha önce bana hep teşekkür ederdi, iyi ki varsın kızımda emeğin çok derdi. Bu konuşmaları o yaptı evet. Bana "ben gezmiyorum tozmuyorum hafta sonu bile boş durmuyorum. Sizin için uğraşıyorum çalışıyorum" falan diyor. Sanki bir bana mı çalışıyor. Ben de "gez kendine vakit ayır,sen kendin gezmeyi sevmiyorsun, bir gün bile arkadaşını arayıp görüştüğünü görmedim. İstesen asker arkadaşını arar vakit geçirirsin ama bunu kendin yapmıyorsun. Diğer kardeşlerim de çalışıyor ama onlar geziyor. Gezmek istemeyen kendinsin" dedim. Beni de kendilerine benzettiler iyice. Demekki benim anlaşılmam için böyle cazgırlık yapmam gerekiyormuş. Artık annem bana tek bir kötü kelime etmiyor.bayildigin, cocuguna annelik yaptigin icin minnettar olan, ne istersen alan, dilediğin kadar harclik veren abin yapti di mi bu konusmayi?
bayildigin, bebegine her firsatta baktigin, seni kardesten farksız gördüğünü düşündüğün yengen baslatti bu dramayi.
her zaman sana dedigimiz gibi; kendi karakterin olmayip herkesin her isine kostugun surece insanlar seninle cok iyiler. kim iyi olmaz ki?
yuz yil iyilik yap, sırtında tasi bir kere indirirsen senden kötüsü olmaz boyle insanlar icin.
o yuzden hazir gormusken gercek yuzlerini geri adim atma.
bak annene carlayinca nasil susmus. annen gibi insanlar onlari ezeni severler. bak babana? neler etmis annen hala saygida kusur etmiyor. ya da abilerine sana ettigi hakaretleri etmiyor. neden?
çünkü o evde annenden daha gucsuz olan tek sen varsin (ha bir de kiz yegenin. ama bilmiyorum onun en azindan arkasinda babasi var). annen mesela yengenle abinin küçük cocuguna sana davrandigi gibi davranabilir mi? mümkün degil. o cocuk bile annen icin senden daha gucli bir karakter.
o yuzden geri adim atma. delir arasira. gecimsiz biri ol. her attığın adimin hesabını verme. bir sure sonra daha bile sevilirsin
Ee o zaman olur da ataman olsa farklı şehir bile olsa peşinden gelirler veya gitme diye diretirler. Bu durumda rest çekmen gerekir. Bunu yapabilir misin? Sanmam.Ben de 30 yaşına girdim ve birçok şeye geç kaldığımı düşünüyorum bazen. Neden daha cesur, atılgan,aktif olmadım diye kendimi suçluyorum, kendimi başkalarıyla ( erken yaşta atanıp işini kurmuş ayrı evde yaşayan, özgürce istediği saatte eve dönen, sınırlarını iyi koruyan kişilerle ) kıyaslıyorum. Ama kıyaslama yapmam doğru değil biliyorum. Kimseyi kıskanmıyorum sadece güzel şeylere özeniyorum gıpta ediyorum.Bazı şeyler kafama çok geç dank etti. Bunları da yaşayıp görmem gerekiyormuş. Maalesef ayrı eve çıkmamı bırakmazlar. Bu konuda katılar. Onlara göre bir kadın sadece evlenerek ailesinden ayrı eve çıkabilir. Gelecekte beni neler bekliyor bilmiyorum ama şimdilik böyle idare ediyorum.
Öncelikle sizi tebrik ediyorum. 10 yıl önceki emeğinizin karşılığını almanıza çok sevindim. Bence o gün ayıp etmemişsiniz. Gerekeni yapmışsınız. Aileniz abinize anlatmamayı tercih ettiği için patlama noktasına gelmişsiniz ama yeğeninizin sınav sürecinde eminimki sizi daha iyi anlamışlardır. Günlük 4-5 bazen 6 saat çalışıyorum. 7 yıllık kız arkadaşı hayatımdan sildim çıkardım. Diğer kız arkadaşlarımla da sınava odaklandığım için pek konuşmuyorum. Flört, sevgili işlerinden de elimi çektim. Kafamda sadece sınav var. Bu genlerden kesinlikle çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum,ilerde evlensem de çocuk istemiyorum. Büyük konuşmak gibi olmasın. Çocuk bakımı maddi manevi yorucu bir süreç zaten. Hiçbir çocuğa güzel bir annelik yapacağımı da düşünmüyorum.sevgili konu sahibi, 2026 kpss iyi hazirlan. bence cok guzel alim olacak, secim yaklasiyor cunku.
10 sene once kpss derecesi yaptim. ailemin evinde gunde 8-10 saat calisirdim. evimiz cok kucuktur. 60 m2den daha azdir. 2 oda var, salona baglaniyor odalar, hol yok. annem ve babam, sinava hazirlaniyorum diye ders calistigim odama ses gitmesin diye kac ay salondaki tvyi izlemediler. ikisi de emekli insanlar bu arada. tum gun evdeler ve tek eglenceleri tv izlemek. yatak odalarinda kucuk bir tuplu tv vardi, hep ordan izlediler tvyi ses olmasin diye sinav olana kadar. zaten aile yapim cok fedakar, bu onlara cok normal geliyor. ama soyle bir sikintim vardi. abim evli, yengem ve 2 cocukla 10 gunde 1 bizim eve gelirlerdi.
ben makro ve mikro kpss ders calisma plani yapmistim. aylik, haftalik, gunluk. gunluk bitirmem gereken konuyu bitirmek zorundaydim. obsesyon modunu actim, hiper odak sagladim. sinavi ve kendimi merkeze aldim. bu yuzden arkadaslarimin beni aramasi, evin icindeki gorevlerim, telefondan gelen mesajlar, erkeklerin flort istekleri vs hicbir sey umrumda olmuyordu. ama abimgilin eve gelmesi calismami olumsuz etkiliyordu. bu arada cok gelmiyorlardi ama, ben cok disiplinliydim, rahatsiz oluyordum. aileme dedim ki, abime sinava 5 6 ay kaldigini, cocuklarin tabiiki dedeyi babaanneyi gormesinin cok guzel oldugunu, altlarindaki arabayla onlarin abimgile gitmesini, kpss ayindan sonra bu isin normale donecegini, kimsenin bu surecte sinava hazirlanan birine esek degilse alinmayacagini, bu sinavin tekrarinin 2 sene sonra oldugunu, ama o zamana kadar benim basima ne gelecegini kimse bilemeyeceginden su anki sinava iyi hazirlanmam gerektigini, eve 3 4 ay birisi gelmezsse kimsenin olmeyecegini, bu tur seylerin soylenmesinin ayip olmayacagini, sinavi kazanamazsam isim olmazsa kimsenin bana cebinden para verip yasamimi surdurmeyecegini soyledim. haklisin dedi ailem. yine de gidip abime soylemediler bu durumu. oglum sen gelme 2 3 ay, altimizda araba var biz geliriz, kardesin calissin evde demediler. aslinda diyemediler, ayip olur diye soyleyemiyorlardi, ima ediyolarmis vs. net konusulmayinca bu, olay da cozulmuyordu. bu konu annem babam ve ben arasinda 10 kez gecmistir. artik anlasilmadigimi anlayinca birgun eve gelen abim ve yengemin yuzune cocuklarin yaninda kendimi ifade etmek zorunda kaldim. valla ayip oldu, 10 dakika sonra kalktilar.
sonra iste ben sinavi dereceyle kazandim. belki o zaman kendi iclerinde kustuler, yargiladilar bilemiyorum. oyle olduysa bile hicbir sey yansitilmadi.
iyi bir kurumu kazandim. memurlukta 10 yila yaklastim. su an evliyim, cocuk bekliyorum. su an yuvama cok buyuk maddi katkim var. o calisma sayesinde belki kocami, cocugumu, belki cocuklarimi dublekste oturtabilecek, cocugumu, belki cocuklarimi koleje verecek, aileme guzel yasanti sunabilecek parayi kazanabiliyorum. 100 kere dunyaya gelsem, yine o gun o tepkiyi verirdim.
bu arada abimin buyuk cocuk buyudu. lise sinavina girerken abim evine misafir kabul etmedi. benim yigen de eve cok gelinmesin demis. yegenim son sene benim gibi calisip o da liseye giriste derece yapti. su an cok guzel bir lisede okuyor.
o gun abim ve yengem yargiladiysa da, kendi cocuklarinda da sureci gorup belki benim o gunku davranisima empati kurmuslardir.
cok sıkı calisin. size ne milletin cocugundan. yigeniniz de olsa size ne gercekten. niye size ne biliyor musunuz? cunku sizin ilerde dogacak cocugunuzun gelecegi su an sizin calismaniza bagli. bu kelebek etkisi. su anki calismaniz ilerde elit bir semtte mi sosyo kulturel olarak dusuk yerde mi oturacaginizi, 2+1 apartmanda mi yoksa 4+1 dublekste mi oturacaginizi, cocuklari ozel kreslere kolejlere mi vereceginizi devlet okuluna mi vereceginizi, yurtdisi tatillere gidip gidemeyeceginizi etkileyecek. ne kadar iyi puan olursa, o kadar guzel sehirde ve kurumda calisirsiniz. iyi bir puan, iyi bir sehir secmenizi, hatta es secim havuzunuzun baya genis olmasini saglayacak.
sizden bir sey talep eden insanlar her zaman olacaklar. kendi geleceginizden, cocugunuzdan calinan bereketi, rizki dusunun ve kim olursa olsun onlara hayir diyin.
Kütüphaneye falan gidemez misiniz? İnşallah atanır kurtulursunuz.Önlisans mezunuyum. Bölümle ilgili bir meslek düşünmüyorum. Düz memurluk istiyorum. Her gün düzenli olarak ders çalışıyorum.
Yeter ki atanayım koşa koşa giderim, kimse tutamaz beni. Bunca zaman sustum. Artık ne istiyorsam onu yapacağım.Ee o zaman olur da ataman olsa farklı şehir bile olsa peşinden gelirler veya gitme diye diretirler. Bu durumda rest çekmen gerekir. Bunu yapabilir misin? Sanmam.
Siz yolunuzdan dönmeyin.Abim evli değil. Bizimle yaşıyor. Evli olan kardeşimle aynı apartmandayız. Yemek saatlerinde beraberiz. Yengemin küçük bir bebeği var. Şimdiye kadar temizlik, çamaşır, bulaşık, ütü, elbiseleri toparlayıp katlama vs ben yapıyordum. Şimdi ders çalışıp kendi hayatıma odaklandığım için fıttırdılar.
Arada bir kütüphaneye gidiyorum ordan kitap alıyorum ama kış olduğu için evde çalışmak daha rahat geliyor bana. Kapıyı kilitliyorum kimse gelmesin diye. Kulaklığı da takıyorum ses duymamak için. İyi dileğiniz için teşekkür ederim bu arada.Kütüphaneye falan gidemez misiniz? İnşallah atanır kurtulursunuz.