herkesin yanlışı, eksiği, sorun oluşturanı benmişim.
babam oğlumu yetiştirirken koymak istediğim sınırlara saygı duymadı. en sonunda oğlumun yanında okuduğu kitapta domuz var diye sinirlendi ve bana vurmaya kadar getirdi olayı.
annem bu durum hiç olmamışçasına sürekli oraya gitmem için baskı yapıyor. oğluma buraya gel, niye gelmiyorsunuz deyip duruyor telefon görüşmesinde, oğlumda en son gelmiycez işte siz iyi değilsiniz dedi ve annem ağladı ve kapattı.
abim babam konusunda kısmen beni haklı buluyor ama benim çok mekanik ve duygusuz olduğumu düşünüyor. bir de aileme karşı tavırlarım kötüymüş. ben de suçluymuşum.
eşim tüm bunların arasında her gün yemek yapmamamdan, her gün sevişmiyor oluşumdan, her gün mutlu olmayışımdan şikayetçi.
ben çok karmaşığım. oğlum 2,5 yaşında. onunla ilgileniyorum, ona üzüntümü belli etmemek istiyorum. sorduğunda net ve kısa cümlelerle açıklıyorum. ben iyiysem o da iyi. ama her gün birinden her gün yeniden baskı altında hissetmek yordu beni.
bazen tamamen kaybolmak istiyorum. tüm bağlarımı koparmak.
en büyük sevinçlerimdendi oğlumun büyükanne ve büyükbabalarının sevgisini tatmış olması.
ama şimdi kötü kalplilikle, kendini beğenmişlikle, saygısızlıkla, kabalıkla suçlanıyorum.
belki de haklılar, herkes kötü ben iyi değilimdir sonuçta dediğim de oluyor.
çok isterdim birisinin de ''en azından bu süreçte yanındayım, desteğim sana'' demesini.
babam oğlumu yetiştirirken koymak istediğim sınırlara saygı duymadı. en sonunda oğlumun yanında okuduğu kitapta domuz var diye sinirlendi ve bana vurmaya kadar getirdi olayı.
annem bu durum hiç olmamışçasına sürekli oraya gitmem için baskı yapıyor. oğluma buraya gel, niye gelmiyorsunuz deyip duruyor telefon görüşmesinde, oğlumda en son gelmiycez işte siz iyi değilsiniz dedi ve annem ağladı ve kapattı.
abim babam konusunda kısmen beni haklı buluyor ama benim çok mekanik ve duygusuz olduğumu düşünüyor. bir de aileme karşı tavırlarım kötüymüş. ben de suçluymuşum.
eşim tüm bunların arasında her gün yemek yapmamamdan, her gün sevişmiyor oluşumdan, her gün mutlu olmayışımdan şikayetçi.
ben çok karmaşığım. oğlum 2,5 yaşında. onunla ilgileniyorum, ona üzüntümü belli etmemek istiyorum. sorduğunda net ve kısa cümlelerle açıklıyorum. ben iyiysem o da iyi. ama her gün birinden her gün yeniden baskı altında hissetmek yordu beni.
bazen tamamen kaybolmak istiyorum. tüm bağlarımı koparmak.
en büyük sevinçlerimdendi oğlumun büyükanne ve büyükbabalarının sevgisini tatmış olması.
ama şimdi kötü kalplilikle, kendini beğenmişlikle, saygısızlıkla, kabalıkla suçlanıyorum.
belki de haklılar, herkes kötü ben iyi değilimdir sonuçta dediğim de oluyor.
çok isterdim birisinin de ''en azından bu süreçte yanındayım, desteğim sana'' demesini.
