en yakın arkadaşım için en yakın arkadaş değilim

gencbiryazar

azrarella
Kayıtlı Üye
2 Nisan 2021
2
1
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
 

benneyanginlargordum

İyi bir insanım ama, herkese değil.
Kayıtlı Üye
25 Ekim 2015
19.388
99.576
37
Azra bazen insanların vadeleri dolar ve giderler. Bır sebep gerekir gitmelerine. Bazısı sevgili bulur gider, bazısı iş bulur bazısı sehır degıstırır, bazısı bosanır,bazısı sıkılır. Giderler.

Yerleri de mutlaka dolar ama. Kimse kimsesizlikten ölmüyor. O yuz ifadesini inan ki tahmin edebildim.

Su saatten sonra yapacagın sey, eger sen istersen gorusmek.
Asla ıstemedıgın seyleri o mutlu olsun diye yapma. Ona degıl kimseye yapma. Habıre yaparsın bigun yapmazsın, senden kotusu olmaz.
Fedakarlık yaparsın yapmasaydın derler.
Oyuzden hayatı kendı ıstedıgın sekılde yaşa. Merkezde sen ol.

Azra ne ister, bunu sor kendine. Aysenın bana ihtiyacı var diyip derslerini bırakma mesela. Ayse, Azra nın dersi var onu rahatsız etmeyim demeyi ogrensın gercek dostsa. Sen korkma sadece kaybetmekten, senı kaybetmekten de korksunlar.
Ozetle, kendını altın tepside sunma.
Ozaman daha mutlu olacaksın.
 

mrymkrdg

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
23 Nisan 2014
101
152
Canim benim hepimiz böyle darbeler yedik az çok. Ben de sekiz yıllık arkadaşıma o kadar emek verdim ki. Bana derdi ki dünyada önce sen sonra annem babam. Tabi her derdinde yanında olan, her konuda sahip çıkan üstüne düşen benim gibi birini nerden bulacaktı. Sonra ben başka biriyle daha samimi oldum . Orada olan oldu. Bana o kadar düşmanlık etti ki üstündeki onca hakkım haram olsun. Hayatımdan onu çıkardım tamamen. Ve aldığım en doğru karardı. Bunca yıl kendime niye işkence ettim anlamıyorum. Hak etmiyorsa sileceksin gidecek. Tabi sınav dünyası koca şehirde binlerce ev arasından geldik yan yana apartmanlarda oturuyoruz😃ikimizin de aynı yaşta oğlu var. Çok isterdim düzgün bir insan olsaydı beraber gezseydik otursaydik, çocuklarımız arkadaş olsaydı. Ama kötü bir insan onca iyiligimi hak etmedi. Senin arkadaşın da aynı ona benziyor
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 630 gün geçti.

gencbiryazar

azrarella
Kayıtlı Üye
2 Nisan 2021
2
1
Azra bazen insanların vadeleri dolar ve giderler. Bır sebep gerekir gitmelerine. Bazısı sevgili bulur gider, bazısı iş bulur bazısı sehır degıstırır, bazısı bosanır,bazısı sıkılır. Giderler.

Yerleri de mutlaka dolar ama. Kimse kimsesizlikten ölmüyor. O yuz ifadesini inan ki tahmin edebildim.

Su saatten sonra yapacagın sey, eger sen istersen gorusmek.
Asla ıstemedıgın seyleri o mutlu olsun diye yapma. Ona degıl kimseye yapma. Habıre yaparsın bigun yapmazsın, senden kotusu olmaz.
Fedakarlık yaparsın yapmasaydın derler.
Oyuzden hayatı kendı ıstedıgın sekılde yaşa. Merkezde sen ol.

Azra ne ister, bunu sor kendine. Aysenın bana ihtiyacı var diyip derslerini bırakma mesela. Ayse, Azra nın dersi var onu rahatsız etmeyim demeyi ogrensın gercek dostsa. Sen korkma sadece kaybetmekten, senı kaybetmekten de korksunlar.
Ozetle, kendını altın tepside sunma.
Ozaman daha mutlu olacaksın.
çok teşekkür ederim. düşüneceğim bunları
 

Jey N

Aktif Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
18 Mayıs 2018
1.192
2.164
16 yaşındasın daha ve ben eğer o yaşlarına dönüp kendime bir öğüt vermek isteseydim "arkadaşlarını değil, önce kendini düşün. Bencil insanları hayatından çıkart, derslerine ve kendine ayırman gereken zamanı bi sümüklünün sevgilisini anlatıp ağladığı anlarda harcama.." falan derdim. Şimdiden öğren bunları, en önce sen varsın, sen daha değerlisin, senin zamanın daha değerli. Eğlenmeye bak, toksik insan tutma etrafında. Hayat zor inan bana zaten yorulacaksin ilerde şimdiden yorma kendini, daha zor günler için güçlenmeye bak.
 

anndie00

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
10 Nisan 2021
5
12
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
Ben de yakın zamanda buna benzer bir olay yaşadığım için şunu söylüyorum, gerçekten yakın arkadaşın olsaydı inan bana seninle aynı çabayı sarf ederdi. Gerçekten mektup vs. çok ince düşünen bir kızsın ve kendin gibi ince düşünceli temiz kalpli insanları hak ediyorsun. Ben bana karşı böyle davranan insanları çok kısa bir süre önce tek tek kestim hayatımdan, ben mesaj atmadığım sürece atmayanı, benimle aynı çabayı harcamayanı, yaptığım şeyleri yargılayan ve inan bana mental olarak çok daha sağlıklıyım, çok daha özgüvenliyim. ayrıca çok gençsin ve seninle arkadaş olmak isteyen bir sürü kişi olacaktır, inan bana
 

BaharTanricasi

Bazı insanları hayata baktığı pencereden atmalı.
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Kasım 2016
1.018
1.635
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
İnsanoğlu yara almadan kaliteli ilişkiler kuramıyor maalesef.Daha temkinli şüpheci olunuyor bi süre sonra ama ikili ilişkilerde işe yarıyor.Dünyanın sonu değil hele hele arkadaşlığın hiç değil.Ahir ömründe o kadar çok insan tanıyacaksın ki iyisiyle kötüsüyle elbet seni de kardeşçe sevecek dostların olacaktır :))
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 46 gün geçti.

denizsonsuzlugu

Üye
Kayıtlı Üye
24 Aralık 2020
411
517
Sananeki kelimesine ben burdan bile üzüldüm hiç hoş olmamış
Siz kendinizden çok ödün vermişsiniz Yazık
Dahada iletişimi kesin demiyorum ama azaltın bence
Mesafe candır 🌸
 

Minel_ask

Previously lilla
Kayıtlı Üye
1 Nisan 2010
3.154
3.452
Azra sen çok aklıbaşında bir kızsın,konuyu doğru yere açtın.buradaki ablalarının tavsiyelerini dikkate al çünkü tecrübe konuşuyor.sen bu arkadaşını hayatının merkezinden çıkar bırak ve rahatla.cok fazla gündeminde tutmamaya gayret et.neden ondan başka kimsen olmasınki.bence o olmasın yalnız kal daha iyi.annenle zaman geçir bir süre.mutlaka değerli arkadaşların olacaktır.arkadasini çok bencil ve nezaketsiz buldum.
 

su00

Popüler Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
24 Temmuz 2013
2.659
1.277
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
Şunu hiçbir zaman unutma canım anneler arkadaş konusunda yanılmaz. Annen senin kötülüğünü istemez. Ve o arkadaşını bırak.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 396 gün geçti.

kimbilirb

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
9 Nisan 2021
9
10
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
Azracım senin yaşlarına dönmeyi çok isterdim. Benim de yıllarca yediğim içtiğim ayrı gitmeyen bir arkadaşım vardı. Ailelerimiz bile bize onlar kardeş ayrılamaz derdi. Ama geriye dönüp bakınca hep ben kendimden vermişim, hep onun için fedakarlık yapmışım, hatta bazen kendimi bile unutmuşum. Ben sorgulamaya başladığımda çok geçti en güzel yıllarımda kendimden çok arkadaşımı düşünerek ne de çok hata etmişim. O yüzden sen kendini düşün, hep öncelik Azra olsun ki Azra sonradan düşünüp üzülmesin.
 

EvHapsindeyim

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
30 Nisan 2021
14
22
34
İnsanlar değişir. Siz eskiden çok iyi arkadaşmışsınız ama artık -en azından onun için- değilsiniz. Sizin için önemli olan birinin en iyi arkadaşı olmak mı, yoksa onun en iyi arkadaşı olmak mı bunu sorun önce kendinize. Eğer onun en iyi arkadaşı olmak istiyorsanız -ki bence herhangi birinin en iyi arkadaşı olmak istemek iyi bir seçenek değil- onun gibi davranmalı, onun gibi giyinmeli, onun yaptığı şeyleri yapmalısınız. İstediğiniz bu mu? Umarım değildir. Eğer değilse, kendinize uygun bir arkadaş muhakkak edineceksiniz. Şu covid döneminde böyle bir durumda olduğunuzdan dolayı arkadaş edinmeniz zor olabilir ama henüz lise çağındasınız. İleride üniversitede, iş hayatınızda, katıldığınız etkinliklerde vb. hayatınızın her alanında birileri karşınıza çıkacak.

Benim tavsiyem ona, onun size davrandığı gibi davranın. Onun en iyi arkadaşınız olmadığını kabullenin ve bir beklentiniz olmasın. Beklentiniz olmazsa üzülmezsiniz.

Umarım yakın zamanda arkadaşlığınızı hak edecek biriyle tanışırsınız.
 

umutsuzzzvaka

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
9 Mayıs 2021
38
17
26
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
Canım benim anlattıkların o kadar benim senin yaşlarındayken yaşadığım şeylere benziyor ki benim de böyle bir arkadaşım vardı yakın arkadaşız sanıyordum ben de senin gibi. Ailelerimiz tanışıyor görüşüyordu hala da görüşüyorlar ama ben arkadaşımın tıpkı senin anlattığın gibi sevgilisi olup benden sakladığını öğrendiğimde senin kadar sakin karşılamamıştım kavga etmiştim küsmüştük tam 1 ay küs kaldık aynı sınıftaydık üstelik sonra bir şekilde barıştık ama hiç bir şey eskisi gibi olmadı sonrasında daha büyük bir sorun oldu aramızda 1 sene küs kaldık ortak arkadaşlarımız olduğu için tekrar barıştık bir şekilde ama samimiyetsiz bir samimiyet var şimdi aramızda her neyse ben sevgilisi olup benden sakladığını öğrendiğimde çok kırılmıştım ve çok kızmıştım yüzüne vurdum kavga ettik sonra o bana tercih ettiği sevgilisi onu rezil etmiş tüm ailesine tüm arkadaşlarına benden saklayıp başka ortak bir arkadaşımıza anlattığı sevgilisi o güvendiği arkadaşıyla da sevgiliymiş aynı zamanda neler yaşamış neler ben bunları çok sonra kendi ağzından duydum o anlatmasa bilmeyecektim bile böyle çıkarcı ve arkadan iş çeviren insanlar elbet bir gün belalarını buluyorlar sen hiç merak etme hiç kendini üzme sakın kendini suçlama sakın o arkadaşına bağlı kalma yaşın daha çok küçük çok daha güzel arkadaşlıklar kuracaksın inşallah doğrudan ayrılma yeter
 

Kendine venus

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
14 Ağustos 2018
138
125
36
Öncelikle herkese merhaba, okuyacak ve yardımcı olacaklara şimdiden çok teşekkür ederim. Ben 16 yaşında bir lise öğrencisiyim. Aynı sitede oturduğumuz neredeyse 9 yıllık bir arkadaşım var. Yıllardır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi, neredeyse hiç kavga bile etmedik. Fakat geçen yılın başından beri arkadaşım için hep geri planda olduğumu hissetmeye başladım. 2020 şubat ayında yeni bir sevgilisi oldu, ama sevgilisi olduğunu benden sakladı, sonradan öğrendim. Hadi neyse dedim, olur böyle şeyler. Yazın da sık sık görüşürdük fakat yaz bitti, görüşmeyi resmen kesti. Sadece sevgilisiyle ve diğer arkadaşlarıyla görüşüyordu, işi düşmediği sürece bana mesaj bile atmıyordu. Annelerimiz çok yakın olduğu için annemden öğreniyordum yeni arkadaşları olduğunu, onlarla konuştuğunu. Ve sonra bu yılın ocak ayında sevgilisi ondan ayrıldı. Benimle hiç konuşmayan kız her gün kollarımda ağlamaya başladı. Tam o dönem ailemle ilgili çok problemim vardı, çok canım sıkkındı ama ben yine de sözde en yakın arkadaş olduğum için üzerime düşeni yapmak istedim, hep yanında oldum, kendi derdimi bir kenara bıraktım sadece onunla ilgilendim, neredeyse her gün izin saatlerinde dışarı çıkardım. Deniz kenarına gittik kahve içtik parklarda falan dolaştık. Bu bir ay kadar sürdü. Ve ona iyi gelmişti sanırım. Eski sevgilisini unutmaya başladı, eskisi gibi kötü değildi, aklına gelmiyordu. Daha sonra evlerde buluşmaya, sabahlamalara devam ettik. Eskisi gibiydi, sevgilisi olmadan öncesi gibiydi her şey. Ve, dün doğum günüydü arkadaşımın, ben hariç iki arkadaşını daha çağırmıştı. Gidip yemek yedik. Kahve içerken diğer arkadaşı okulda arkadaşımın eski sevgilisiyle ilgili bir olay anlattı. Ve ben de arkadaşıma böyle bir şey yaptığı için çok kızdım. -Olayı burada anlatırsam çok uzun olur ve pek de önemli değil zaten.- Ben ona kızınca tam söylenirken bana "sana ne ki?" dedi. O tavrı yüz ifadesi hala aklımda ve aklımdan çıkmıyor. O kadar kırıldım ki. Ben aylardır o iyi olsun, ağlamasın üzülmesin diye uğraşırken bana böyle bir şey söylemesi çok kalbimi kırdı. Hep onun için çabaladım ben, kendi sorunlarımı kendi üzüntümü düşünmedim onu mutlu etmeye çalıştım, iyi gelmeye çalıştım. Bunun karşılığı bu muydu diye soruyorum kendime. Veya gerçekten onun için yaptıklarımı hak etti mi? O şimdi gerçekten çok iyi, hep arkadaşlarıyla çıkıyor geziyor. Ve ben son derece haklı olduğumu düşünerek ona kızınca böyle bir muamele görüyorum, öyle korkunç bir tavırla. Bunu anneme anlatmak çok istedim fakat anlatırsam sen neden karşılık vermedin diyecek bana kızacak. Bu yüzden tepkisinden korkuyorum. Arkadaşım bana öyle dediğinde ciddi misin sen diye sordum. Şakaya vurdu, hayır tabii ki de falan dedi. Ama sana ne derkenki tavrı hiç öyle değildi. Zaten benim en yakın arkadaşım artık bambaşka biri, bunu söylediğim için kendimi suçluyorum ama bana karşı hiç samimi değil gibi geliyor artık. Sanki onun için öyle kenarda köşedeki bir arkadaşım, yenileri benden daha önemli. Çok da değişti zaten, böyle havalı havalı tavırlar, güzel güzel makyajlar falan. Azra onun için kim ki artık, bana gerek yok bir kere. Artık hep yanında olması gereken, kafasını dağıtması gereken bir arkadaşa ihtiyacı yok ne de olsa. Annem de tam olarak bu düşündüklerimi söylüyor en ufak şeyde. Ama ben böyle düşününce kendimi çok suçlu hissediyorum, onu suçluyor gibi hissediyorum. Azra diyorum, kuruntu yapma boşu boşuna, o da seni çok seviyor, o da seni önemsiyor. Ama ruhumun diğer yarısı saçmalama Azra diyor. O seni çoktan sildi, sevgilisinden ayrıldığında da seni kullandı. Ne yapmam gerektiğini, nerede durmam, nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum. Bir tartışma çıkarsa ne yapacağımı da bilmiyorum. O her konuda üste çıkabilen biri ve ben asla öyle değilim, tartışamam kimseyle. Ve bir de, geçenlerde o ailevi sorunumu ona anlattığımda, kendimi çok kötü hissettiğimi söylediğimde aman boşver ya dedi bana. Ardından hemen eski sevgilsiyle ilgili olan olayı anlattı. Sanırım her şey kafamda kurduğum gibi. Bir insan 9 yıllık arkadaşını öylece bir kenara bırakabilir mi? İkimizin de hiç arkadaşı olmadığı zamanlar oldu, o zamanlarda hep birbirimizin yanındaydık. Şimdi benim de o hariç bir iki tane arkadaşım var ama en çok onunla görüşüyorum. Onun ise dört bir yanı arkadaş dolu zaten, her gün internetten onlarla konuşuyor. Bu yüzden mi yani? Bilmiyorum, kafam çok karışık, hep ağlamak istiyorum, düşündükçe, bana verdiği değerin bu olduğunu gördükçe ağlamak istiyorum. Doğum günü için günlerce uğraşıp çok güzel bir hediye hazırladım, iki tane mektup yazdım. Tam da doğum gününde, aylardır onun yanında olmamın karşılığını görünce... Çok üzgünüm. Kimseye anlatamayınca sizden yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok teşekkür ederim.
Merhaba, başka bir arkadaşınız yok mu?