Merhaba hanımlar,
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.
