Daha önceki konularımda aile içindeki evlat/erkek çocuk ayrımı ile ilgili olarak yaşadığım durumu anlatmıştım. 35 yaşındayım bekarım, memurum. Ailem erkek kardeşim için konforlarından vazgeçmiş durumdalar senelerdir sürekli bunu yapıyorlar. Ben bu duruma seyirci kalmaktan da, maruz kaldığım adaletsizliklerden de çok yoruldum. Seneler önce başka bir şehirde yaşarken çok ciddi bir sağlık sorunu yaşayınca, ailemin yanına tayin gelmiştim. Geldiğim zamandan beri sürekli onları diğer kardeşlerime karşı savunmakla sorumlu hissettim, en kötü ben oldum, geçimsiz oldum. Şimdi de erkek kardeşim için neleri görmezden geliyorlarsa benden de onu bekliyorlar, hatta istiyorlar ki ben de oğulları için kaynak olayım, hayatım olmasın. Kardeşimin o kadar çok ithamına, maruz kaldım ki çok yoruldum. Birinin hayatını diğerine feda edecek olsalar oğulları için kızlarını hiç tereddüt etmeden feda edecek olduklarını fark ettim yaşadıklarımdan sonra.
Ben artık ayrı eve çıkmaya karar verdim, bütün bu gördüklerim nedeniyle tasarruf yapmıştım bir ev alabilmek için ancak altın düşünce çok azaldı bu nedenle şu an ev alamayacağım, ancak ev almayı bekleyemeyecek kadar ağır stres altındayım. Eğer bu evde kalmaya ve bütün bu adaletsizliğe şahit olmaya devam edersem sağlığımdan, dolayısıyla hayatımdan olacağım. Sene sonuna kadar eşyalı kiralık daire tutmayı, sene sonunda ise elimde ne kadar tasarrufum varsa onunla hangi evi alabiliyorsam artık almayı düşünüyorum. Ailem de oğulları ve gelinlerinin huzurları için benim gitmem konusunda hemfikirler.
Görüşlerinizi almak istiyorum, nasıl bir yol izlemeliyim? Ailemden hiçbir şekilde tek kuruş destek, maddi/ayni hiçbir şey almak istemiyorum bu evden çıkarken. Kişisel eşyalarım haricinde, özellikle kendi emeğimle aldığım bazı eşyalar dışında hiçbir şey almak istemiyorum bu evden. Nasıl bir yol izleyebilirim? Var mı bu konuda tecrübesi olan bayanlar? Herkese şimdiden çok teşekkür ediyorum.
Ben artık ayrı eve çıkmaya karar verdim, bütün bu gördüklerim nedeniyle tasarruf yapmıştım bir ev alabilmek için ancak altın düşünce çok azaldı bu nedenle şu an ev alamayacağım, ancak ev almayı bekleyemeyecek kadar ağır stres altındayım. Eğer bu evde kalmaya ve bütün bu adaletsizliğe şahit olmaya devam edersem sağlığımdan, dolayısıyla hayatımdan olacağım. Sene sonuna kadar eşyalı kiralık daire tutmayı, sene sonunda ise elimde ne kadar tasarrufum varsa onunla hangi evi alabiliyorsam artık almayı düşünüyorum. Ailem de oğulları ve gelinlerinin huzurları için benim gitmem konusunda hemfikirler.
Görüşlerinizi almak istiyorum, nasıl bir yol izlemeliyim? Ailemden hiçbir şekilde tek kuruş destek, maddi/ayni hiçbir şey almak istemiyorum bu evden çıkarken. Kişisel eşyalarım haricinde, özellikle kendi emeğimle aldığım bazı eşyalar dışında hiçbir şey almak istemiyorum bu evden. Nasıl bir yol izleyebilirim? Var mı bu konuda tecrübesi olan bayanlar? Herkese şimdiden çok teşekkür ediyorum.