İyi forumlar herkese.Formu günlerdir çok fazla darladığımın farkındayım. Ama resmen boğuluyorum. Kimseye anlatamıyorum o yüzden tek çare buraya yazıyorum. Çok kötü hissediyorum. Konu şu. Ben 23 yaşındayım. Alkolik ailesiyle ilgisiz bir babam var. Annem ise kardeşimin korkusundan ayrılamıyor. Çünkü kardeşim ayrılmalarını hiç istemiyor annemi tehdit ediyor ayrılırsanız intihar ederim vs. Ama tam bir ergen yani bu tehditi başka konularda da kullanıyordu. Ya açıkçası ortada ayrılmayı çok fazla deneyip ayrılamayan ayrılınca rahat olmayacağını düşünen bir annem var. Hayatım hep endişeyle geçiyor bugün nasıllar kavga ettiler mi vs. Böyle hiç barışmazlar dediğim olaylardan sonra bile mecburen konuştular. Neyse annem şu an babamla evde iki ayrı insan gibi yaşamayı seçti. Yemek vs yapmayacak ona hizmet etmeyecek ama en azından kardeşimin başında durucak. Olaylar bu şekilde ama benim konuyu açmaktaki en büyük nedenim şuydu. Şu an çok acı çekiyorum duygusal manada. Kendimi çıkmazda hissediyorum. Hayta hayal kuramıyorum ileriye yönelik. O yüzden iyice battım. Bu aileyle insan içine bile çıkılmaz diyorum. Sevgilim var 1 yıla falan evlenmeyi düşünüyoruz ama her gün kavga olan evde evlilik nasıl olsun ki. Hayata dair Umutlarım bitti. Şunu sormak istiyorum ya hayatında hiç böyle kötü uzun bir süreç yaşayan,düşünmesine rağmen çözümsüz gelen bir sorunu çözüp şu an mutlu olan var mı. Lütfen umuda ihtiyacım var