İçim sıkılıyor, mutsuzum...

merllins06

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
20 Mart 2019
477
1.395
31
Ayy üzülmeyin kimin böyle dipte çukurda hissettiği zamanlar olmuyo ki? Bence mutlaka bi uzmandan destek alin, sürekli kendinize yüklenmeyin. Ben de haketmediğim bi hayatı yaşadığımı düşünmekle bunları hepsini hakettim arasında gidip geliyorum iki düşünce de saçma muhtemelen, hayata farklı bi bakış geliştirmeliyiz. Bir de videolar falan oluyor uzman psikologların, çok klişe gibi geliyor düşüncesi ama işe yarayabilir ben iyilerine senk gelmiştim sorarsanız forumda yardımcı olurlar bir bakın derim
 

Meyracc

Aktif Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
5 Ağustos 2018
779
1.447
37
Cok iyi anlıyorum. Ihtiyaclari ötelemek zordur.
Bunun dışında insan keyfi isteklerine de para çar çur etme lüksü olsun ister zaman zaman.
Cok şükür sıkışık değilim.
O lüksüm var ama evladıma çare olamiyorum ben de mesela. Para şüphesiz lazim ama her derde çare değil. Pek çok kadının hayali olan bir eşe sahip olmuşsunuz. Bu adamla hangi zorluk aşılmaz?
Allah feraha çıkaracak insallah.
Üzülmeyin.
İnşallah Allah razı olsun. Sizinde evladınızla derdiniz ne ise Rabbim tez vakitte şifasını, dermanını, çaresini nasip etsin. Gönlünüze ferahlık versin.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 74 gün geçti.

nomunomuchua

Susaysan sus, susmaysan afkur!
Pro Üye
3 Eylül 2012
20.895
52.862
İnşallah Allah razı olsun. Sizinde evladınızla derdiniz ne ise Rabbim tez vakitte şifasını, dermanını, çaresini nasip etsin. Gönlünüze ferahlık versin.

Allah sizden de razı olsun.
Amin.
 

Rabia karakuzu

Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
21 Mart 2021
581
420
83
Konu açıp açmamakta kararsız kaldım ama linç yemek uğruna, bir yerde paylaşmam lazımdı.iki çocugum var 11,2 yasında ve 6 aylık hamileyim (evet korundugumuz halde oldu, korunmayı biliyorum) eski konuları bilen kişilere istinaden acıklama yapmak zorunda hissettim. Üç yıldır iş güç konuları kötü gidiyor, kirayı zor ödüyoruz diyebilirim. Eşimin kendi işi ama tasarımcı bu dönemde iş olmuyo işte. Yasıda 47 olunca baska işlere de kabul etmiyorlar. Neyse bunlar zaten konunun özeti, calısırken bakıcı bulamayıp cocuklara bakmak zorunda kaldım, eş işyeri actı derken sene gelmeden pandemi çıktı. Bide sonradan gelen süpriz bebek derken ben hayattan iyice soğudum. Gecim sıkıntısı bir yandan, evde oturmak bir yandan, saglık problemleri bir yandan hayata karşı hiç ümidim kalmadı.
Ama bugün düşünüyorum ki hepsini hak ettim bence. Bu sefaleti, kötü yasamı mutsuzluğu hak ediyorum. Hak etmeseydim bir sekilde düzelirdi sonuçta. Mesela halamın kızının eşi işten çıkmıstı genc yasta calısmak istemedi birikimleri vs vardı, o evde oturdu halamın kızı işe girdi ben bunu duyunca kendi kendime böyle olsa benim eşim katlanmaz bosarım diye elestiriyordum. Yada durumu olmayıp çocuk sahibi olanlara kızardım neyinize güveniyorsunuz diye çocuk yapmıyor yavruluyorlar derdim. Heh işte tamda bunları yasıyorum şuan, kötü kalbimin meyvesini aldım. Kimsenin yüzüne kötü konuşmam ama içimden geçirdim ya Allah cezamı veriyor, üç yıldır gecmek bilmeyen bir imtihan.
Bu günlerde iyice canım sıkılıyor dr gitsem gidemiyorum, bebeğime bişey almak istesem alamıyorum, eskiden de mükemmel bir hayatımız yoktu ama muhtaç ve bukadar caresiz hiç hissetmemiştim. birden düştük, sanki bir el geldi hayatımızı çaldı gibi hissediyorum.
Okadar umutsuzum ki çocuklarıma bile yalandan da olsa gülümseyemiyorum. Normal de hayat dolu, ne olursa olsun enerjisi düşmeyen her şerde hayır arayan, ne olursa olsun gülümseyen biriydim. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Beynim durmuş durumda, ne yemek yiyorum ne uyuyabiliyorum. Öyle oturuyorum sadece.
Uzun uzadıya yazdım çünkü ne anlatıcak bir arkadaşım, dostum yada komsum var. Ailelere de anlatmak istemiyorum ozaman dilenci gibi hissediyorum kendimi, ben bekarken bile babamdan harclık almaz calısırdım. Onlarda kendi halinde insanlar Yardım etmek istiyorlar, zoruma gidiyor.
Silinmiyeceğini bildiğim halde yazıyorum, olurda bir gün hayat yoluna girerse meyra unutma bunları yasadın sen diyeceğim, tabi okadar ömrüm olursa...
Vakia suresi okumanı tavsiye ederim geçim sıkıntısına iyi geliyor
 

mor delisi

Guru
Kayıtlı Üye
20 Nisan 2007
2.313
5.410
41
Sizin durumunuz da büyükler olsaydı yardım etmeyecek miydiniz?edeceksiniz dimi işte bırakın onlar da size yardımcı olsun feraha çıkınca fazlasını yaparsınız.
Vakıflar var kaymakamlık desteği almayı düşünün.
Üzülerek geçiremezsiniz vaktinizi.
Eşinizin işini sosyal medya reklamı yaparak duyurun.
İnstagram gb yerlerde çok kişi çok iş var
 

azkolabolbuz

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
10 Ocak 2014
4.409
10.104
Durum senin kötü kalbinle değil, ülkenin kötü ekonomisiyle ilgili. Kendini suçlama. Umarım düzelir herşey.
 

toranj

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
15 Kasım 2014
1.167
1.610
Konu açıp açmamakta kararsız kaldım ama linç yemek uğruna, bir yerde paylaşmam lazımdı.iki çocugum var 11,2 yasında ve 6 aylık hamileyim (evet korundugumuz halde oldu, korunmayı biliyorum) eski konuları bilen kişilere istinaden acıklama yapmak zorunda hissettim. Üç yıldır iş güç konuları kötü gidiyor, kirayı zor ödüyoruz diyebilirim. Eşimin kendi işi ama tasarımcı bu dönemde iş olmuyo işte. Yasıda 47 olunca baska işlere de kabul etmiyorlar. Neyse bunlar zaten konunun özeti, calısırken bakıcı bulamayıp cocuklara bakmak zorunda kaldım, eş işyeri actı derken sene gelmeden pandemi çıktı. Bide sonradan gelen süpriz bebek derken ben hayattan iyice soğudum. Gecim sıkıntısı bir yandan, evde oturmak bir yandan, saglık problemleri bir yandan hayata karşı hiç ümidim kalmadı.
Ama bugün düşünüyorum ki hepsini hak ettim bence. Bu sefaleti, kötü yasamı mutsuzluğu hak ediyorum. Hak etmeseydim bir sekilde düzelirdi sonuçta. Mesela halamın kızının eşi işten çıkmıstı genc yasta calısmak istemedi birikimleri vs vardı, o evde oturdu halamın kızı işe girdi ben bunu duyunca kendi kendime böyle olsa benim eşim katlanmaz bosarım diye elestiriyordum. Yada durumu olmayıp çocuk sahibi olanlara kızardım neyinize güveniyorsunuz diye çocuk yapmıyor yavruluyorlar derdim. Heh işte tamda bunları yasıyorum şuan, kötü kalbimin meyvesini aldım. Kimsenin yüzüne kötü konuşmam ama içimden geçirdim ya Allah cezamı veriyor, üç yıldır gecmek bilmeyen bir imtihan.
Bu günlerde iyice canım sıkılıyor dr gitsem gidemiyorum, bebeğime bişey almak istesem alamıyorum, eskiden de mükemmel bir hayatımız yoktu ama muhtaç ve bukadar caresiz hiç hissetmemiştim. birden düştük, sanki bir el geldi hayatımızı çaldı gibi hissediyorum.
Okadar umutsuzum ki çocuklarıma bile yalandan da olsa gülümseyemiyorum. Normal de hayat dolu, ne olursa olsun enerjisi düşmeyen her şerde hayır arayan, ne olursa olsun gülümseyen biriydim. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Beynim durmuş durumda, ne yemek yiyorum ne uyuyabiliyorum. Öyle oturuyorum sadece.
Uzun uzadıya yazdım çünkü ne anlatıcak bir arkadaşım, dostum yada komsum var. Ailelere de anlatmak istemiyorum ozaman dilenci gibi hissediyorum kendimi, ben bekarken bile babamdan harclık almaz calısırdım. Onlarda kendi halinde insanlar Yardım etmek istiyorlar, zoruma gidiyor.
Silinmiyeceğini bildiğim halde yazıyorum, olurda bir gün hayat yoluna girerse meyra unutma bunları yasadın sen diyeceğim, tabi okadar ömrüm olursa...
Kendinizi suçlamaya,bunları hakettiğinizi düşünmeye devam ettikçe psikolojik olarak düzlüğe çıkmazsınız. Duygusal sorumluluğunuzu bişeylerin düzelmesine bağlamışsınız.hayattan sihirli değnek beklemek hayata dair en büyük risklerden biri.hayatta inişler çıkışlar olur bi de hamilesiniz hormonlarınız alt üst durumda zaten ekstra hassasınız. Kendinize daha fazla yüklenmeyin.akışa güvenin olan olmuş.ilk olarak kendizi suçlamayı hakettiğinizi düşünmeyi bi kenara bırakın mevcut durumu kabullenmeye çalışın arkası eminim ki gelecektir
 

girlinred

Önümüzdeki maçlara bakıcaz😎🏆
Kayıtlı Üye
4 Ekim 2012
8.428
14.908
En yakın arkadaşımın ailesi iflas etti yıllar önce. Kardeşleri ve kendisi üniversitede okurken başladı süreç. Atadan dededen miras dükkanlar, oturdukları ev, araba ve daha bir sürü taşınmazları kaybettiler. Arkadaşım mezun olup işe girdi, ailesine yardım etti, evlendikten sonra devam etti ailesine yardıma, adıma kredi çektiler falan derken şu an kirada oturuyorlar. Arkadaşım evliliğinde mutsuz oldu. “Biz ne badireler atlattık , şahtık şahbaz olduk her şeyimiz gitti, yine de evimizde mutluyduk hep bir sıcaklık ve muhabbet vardı ailemleyken.” dedi .Kötü kalbi falan bilemem belki büyük konuştunuz kınadıklarınız başınıza geldi. Her şey insanlar için. Çocuklarınızın suçu yok, eskiyi güzel anmaları çok önemli. Bu da geçer ya Hu deyip yolunuza devam edin. Allah yardımcınız olsun🌸
 

Mabellee

Kanatlarım var ruhumda...🕊️
Pro Üye
Doğa Severler Kulübü
19 Eylül 2013
1.301
2.579
Konu açıp açmamakta kararsız kaldım ama linç yemek uğruna, bir yerde paylaşmam lazımdı.iki çocugum var 11,2 yasında ve 6 aylık hamileyim (evet korundugumuz halde oldu, korunmayı biliyorum) eski konuları bilen kişilere istinaden acıklama yapmak zorunda hissettim. Üç yıldır iş güç konuları kötü gidiyor, kirayı zor ödüyoruz diyebilirim. Eşimin kendi işi ama tasarımcı bu dönemde iş olmuyo işte. Yasıda 47 olunca baska işlere de kabul etmiyorlar. Neyse bunlar zaten konunun özeti, calısırken bakıcı bulamayıp cocuklara bakmak zorunda kaldım, eş işyeri actı derken sene gelmeden pandemi çıktı. Bide sonradan gelen süpriz bebek derken ben hayattan iyice soğudum. Gecim sıkıntısı bir yandan, evde oturmak bir yandan, saglık problemleri bir yandan hayata karşı hiç ümidim kalmadı.
Ama bugün düşünüyorum ki hepsini hak ettim bence. Bu sefaleti, kötü yasamı mutsuzluğu hak ediyorum. Hak etmeseydim bir sekilde düzelirdi sonuçta. Mesela halamın kızının eşi işten çıkmıstı genc yasta calısmak istemedi birikimleri vs vardı, o evde oturdu halamın kızı işe girdi ben bunu duyunca kendi kendime böyle olsa benim eşim katlanmaz bosarım diye elestiriyordum. Yada durumu olmayıp çocuk sahibi olanlara kızardım neyinize güveniyorsunuz diye çocuk yapmıyor yavruluyorlar derdim. Heh işte tamda bunları yasıyorum şuan, kötü kalbimin meyvesini aldım. Kimsenin yüzüne kötü konuşmam ama içimden geçirdim ya Allah cezamı veriyor, üç yıldır gecmek bilmeyen bir imtihan.
Bu günlerde iyice canım sıkılıyor dr gitsem gidemiyorum, bebeğime bişey almak istesem alamıyorum, eskiden de mükemmel bir hayatımız yoktu ama muhtaç ve bukadar caresiz hiç hissetmemiştim. birden düştük, sanki bir el geldi hayatımızı çaldı gibi hissediyorum.
Okadar umutsuzum ki çocuklarıma bile yalandan da olsa gülümseyemiyorum. Normal de hayat dolu, ne olursa olsun enerjisi düşmeyen her şerde hayır arayan, ne olursa olsun gülümseyen biriydim. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Beynim durmuş durumda, ne yemek yiyorum ne uyuyabiliyorum. Öyle oturuyorum sadece.
Uzun uzadıya yazdım çünkü ne anlatıcak bir arkadaşım, dostum yada komsum var. Ailelere de anlatmak istemiyorum ozaman dilenci gibi hissediyorum kendimi, ben bekarken bile babamdan harclık almaz calısırdım. Onlarda kendi halinde insanlar Yardım etmek istiyorlar, zoruma gidiyor.
Silinmiyeceğini bildiğim halde yazıyorum, olurda bir gün hayat yoluna girerse meyra unutma bunları yasadın sen diyeceğim, tabi okadar ömrüm olursa...
Gelen bebeğin nasibiyle gelir insaAllah her şerde bir hayır vardır kalbini karartma benim babam da 33 yasinda devlet memuru oldu annem kardesime hamileydi 1 yasindayken babam memur oldu her karanlik gecenin bir sabahi vardir bu dunya imtihan dunyasi kendini de cocuklarini da üzme canim rizik Allahtan Allah rizka kefildir endişen olmasın rizki biten mezarlikta yatiyor sen gönlünü ferah tut Ya Fettah çek devamli ol der olur yeter ki ümidin Allahtan olsun
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 50 Kg. ile 68 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 165 cm. Başlangıç Kilom :85 Kg. Şimdiki Kilom :81 Kg.

Sempatik109

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
10 Aralık 2017
139
43
36
Konu açıp açmamakta kararsız kaldım ama linç yemek uğruna, bir yerde paylaşmam lazımdı.iki çocugum var 11,2 yasında ve 6 aylık hamileyim (evet korundugumuz halde oldu, korunmayı biliyorum) eski konuları bilen kişilere istinaden acıklama yapmak zorunda hissettim. Üç yıldır iş güç konuları kötü gidiyor, kirayı zor ödüyoruz diyebilirim. Eşimin kendi işi ama tasarımcı bu dönemde iş olmuyo işte. Yasıda 47 olunca baska işlere de kabul etmiyorlar. Neyse bunlar zaten konunun özeti, calısırken bakıcı bulamayıp cocuklara bakmak zorunda kaldım, eş işyeri actı derken sene gelmeden pandemi çıktı. Bide sonradan gelen süpriz bebek derken ben hayattan iyice soğudum. Gecim sıkıntısı bir yandan, evde oturmak bir yandan, saglık problemleri bir yandan hayata karşı hiç ümidim kalmadı.
Ama bugün düşünüyorum ki hepsini hak ettim bence. Bu sefaleti, kötü yasamı mutsuzluğu hak ediyorum. Hak etmeseydim bir sekilde düzelirdi sonuçta. Mesela halamın kızının eşi işten çıkmıstı genc yasta calısmak istemedi birikimleri vs vardı, o evde oturdu halamın kızı işe girdi ben bunu duyunca kendi kendime böyle olsa benim eşim katlanmaz bosarım diye elestiriyordum. Yada durumu olmayıp çocuk sahibi olanlara kızardım neyinize güveniyorsunuz diye çocuk yapmıyor yavruluyorlar derdim. Heh işte tamda bunları yasıyorum şuan, kötü kalbimin meyvesini aldım. Kimsenin yüzüne kötü konuşmam ama içimden geçirdim ya Allah cezamı veriyor, üç yıldır gecmek bilmeyen bir imtihan.
Bu günlerde iyice canım sıkılıyor dr gitsem gidemiyorum, bebeğime bişey almak istesem alamıyorum, eskiden de mükemmel bir hayatımız yoktu ama muhtaç ve bukadar caresiz hiç hissetmemiştim. birden düştük, sanki bir el geldi hayatımızı çaldı gibi hissediyorum.
Okadar umutsuzum ki çocuklarıma bile yalandan da olsa gülümseyemiyorum. Normal de hayat dolu, ne olursa olsun enerjisi düşmeyen her şerde hayır arayan, ne olursa olsun gülümseyen biriydim. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Beynim durmuş durumda, ne yemek yiyorum ne uyuyabiliyorum. Öyle oturuyorum sadece.
Uzun uzadıya yazdım çünkü ne anlatıcak bir arkadaşım, dostum yada komsum var. Ailelere de anlatmak istemiyorum ozaman dilenci gibi hissediyorum kendimi, ben bekarken bile babamdan harclık almaz calısırdım. Onlarda kendi halinde insanlar Yardım etmek istiyorlar, zoruma gidiyor.
Silinmiyeceğini bildiğim halde yazıyorum, olurda bir gün hayat yoluna girerse meyra unutma bunları yasadın sen diyeceğim, tabi okadar ömrüm olursa...
Her sey uste üste gelmiş bunalmişsiniz dogal olarak.Ama kendinizi bırakmayın cocuklarinizın size ihtiyaci var.disarı cıkin sosyallesmeye calisın cocuklarla ilgilenin.gecer merak etmeyin .dusunun bunlari yaşayan yanlız siz degilsiniz.
 

yuksekokceler_2016

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
19 Ekim 2016
838
1.557
Hepsini anlarım ama çocuklarının hiç bir suçu yok.
Kendini cezalandırdığını düşünebilirsin ama bu zorlukta onlara destek olmak zorundasın, sen bir annesin.
Kendimden çok kısa bir şey anlatmak istiyorum.
Benim babam çok zengin bir adamdı ama bir anda işleri batırdı ve biz en yüksekten dibe çöktük.
Borçlar, icralar, kredi, batak paralar aklına ne geliyorsa.
Ben defalarca kredi çektim, elimde birikmiş ne vardı ödedim.
Diğer büyük kardeşim de öyle.
5 sene zulüm yıllar geçti ama borcu kapattık.
Benim annem de aynı sizin gibiydi çocuklarına karşı.
Sürekli ağladı, babamla kavga etti, boşanacaklardı ama toparladık zor bela ama o günleri ben hala unutmadım.
30 yaşındayım o zaman da genç kızdım bak çocuk değildim o günler hala gözümün önünden gitmez.
1 domates alamadığımız günlere şahit olduk hep beraber ama annem sağlam durmadı, duramadı hep ağladı gözünün yaşı dinmedi ve şuan hasta.
Midesi rahatsız, uykusu hiç yok uyursa ancak ilaçlarla.
Hayat hepimiz için zor evet şuan sen daha da zorlanıyorsun ama geçecek lütfen biraz sabır.
En azından çocuklarınla olan vaktini iyi geçir.

Bazen iş oluyor, para oluyor ama çocuk olmuyor :KK43:

Konu sahibinden önce size yazmak istedim.
Benzer bir süreç yaşamışız, ünv yi kazandığım yıldı. Okul harç paramı eş dost akraba ödemişti, bir anda varlıktan yokluğa düşmek üç çocukla tek maaşla mücadele eden babam ve annem. Eve icralar, arayanlar soranlar bir sürü şey. Babamın bir hatası sonucu olmuştu ve net bir hata. diğer kardeşlerden biri asker diğeri de yine ünv öğrencisi. Para ihtiyacı max seviyede. Bu hikayede sizdekinden tek fark benim annem, babam hatalı olmasına rağmen hiçbirşey demedi, inanılmaz güçlü durdu biz ağlarken o güldürdü ne lazımsa çabaladı buldu buluşturdu yaptı, bir kere bile annemi ağlarken görmedim. Ama sonra noldu biliyor musunuz, annem üç dört yıl içinde kanser oldu :KK43:((
İçine atmak güçlü durmaya çalışmak çocuklarını üzmeme gayreti emin olun sandığınız kadar kolay değil.
Ve sonrasında biz daha çok üzüldük annemi kaybetme korkusu tedavi süresince hep içimizdeydi
Nolur çocuklarınız için güçlü durun hissettirmeyin demeyin kadınlara, annelik çok özel çok yüce bir mertebe.Ama önce herkes bir birey olarak kendini düşünmeli, ruh sağlığını korumalı aksi halde çocuklarından gizli yaşadığı üzüntü başka boyutlarda su yüzüne çıkıyor. Yani bu uçaktaki maske olayı gibi önce kendinize sonra çocuğunuza takmalısınız.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 591 gün geçti.

yuksekokceler_2016

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
19 Ekim 2016
838
1.557
Konu açıp açmamakta kararsız kaldım ama linç yemek uğruna, bir yerde paylaşmam lazımdı.iki çocugum var 11,2 yasında ve 6 aylık hamileyim (evet korundugumuz halde oldu, korunmayı biliyorum) eski konuları bilen kişilere istinaden acıklama yapmak zorunda hissettim. Üç yıldır iş güç konuları kötü gidiyor, kirayı zor ödüyoruz diyebilirim. Eşimin kendi işi ama tasarımcı bu dönemde iş olmuyo işte. Yasıda 47 olunca baska işlere de kabul etmiyorlar. Neyse bunlar zaten konunun özeti, calısırken bakıcı bulamayıp cocuklara bakmak zorunda kaldım, eş işyeri actı derken sene gelmeden pandemi çıktı. Bide sonradan gelen süpriz bebek derken ben hayattan iyice soğudum. Gecim sıkıntısı bir yandan, evde oturmak bir yandan, saglık problemleri bir yandan hayata karşı hiç ümidim kalmadı.
Ama bugün düşünüyorum ki hepsini hak ettim bence. Bu sefaleti, kötü yasamı mutsuzluğu hak ediyorum. Hak etmeseydim bir sekilde düzelirdi sonuçta. Mesela halamın kızının eşi işten çıkmıstı genc yasta calısmak istemedi birikimleri vs vardı, o evde oturdu halamın kızı işe girdi ben bunu duyunca kendi kendime böyle olsa benim eşim katlanmaz bosarım diye elestiriyordum. Yada durumu olmayıp çocuk sahibi olanlara kızardım neyinize güveniyorsunuz diye çocuk yapmıyor yavruluyorlar derdim. Heh işte tamda bunları yasıyorum şuan, kötü kalbimin meyvesini aldım. Kimsenin yüzüne kötü konuşmam ama içimden geçirdim ya Allah cezamı veriyor, üç yıldır gecmek bilmeyen bir imtihan.
Bu günlerde iyice canım sıkılıyor dr gitsem gidemiyorum, bebeğime bişey almak istesem alamıyorum, eskiden de mükemmel bir hayatımız yoktu ama muhtaç ve bukadar caresiz hiç hissetmemiştim. birden düştük, sanki bir el geldi hayatımızı çaldı gibi hissediyorum.
Okadar umutsuzum ki çocuklarıma bile yalandan da olsa gülümseyemiyorum. Normal de hayat dolu, ne olursa olsun enerjisi düşmeyen her şerde hayır arayan, ne olursa olsun gülümseyen biriydim. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Beynim durmuş durumda, ne yemek yiyorum ne uyuyabiliyorum. Öyle oturuyorum sadece.
Uzun uzadıya yazdım çünkü ne anlatacak bir arkadaşım, dostum yada komsum var. Ailelere de anlatmak istemiyorum ozaman dilenci gibi hissediyorum kendimi, ben bekarken bile babamdan harçlık almaz calısırdım. Onlarda kendi halinde insanlar Yardım etmek istiyorlar, zoruma gidiyor.
Silinmeyeceğini bildiğim halde yazıyorum, olur da bir gün hayat yoluna girerse meyra unutma bunları yasadın sen diyeceğim, tabi okadar ömrüm olursa...

Böyle zamanlar geçirdiğimde bana söylenenler özellikle benzer şeyleri yaşayanların anlattıkları içime su serperdi. Dilerim bu anlamda katkımız olur. Öncelikle hayatın içinde bu örnekleri farklı boyut ve şekillerde yaşamayan insan olduğuna inanmıyorum. Çünkü bunun her insana sahip olduklarının önemini, yaşadıklarının değerini, bilmedikleri öğretilerin anlamını kavrayabilmek deneyimledikçe yaşamı güçlenmesini sağlamak için bir algoritma gibi dizilerek yaşatıldığını düşünüyorum. Uzaklara bakmadan dönüp kendi hayatımı izlediğimde ne çok acı ne çok zorluk yaşamışım ama ardından gelen hep ödül gibi güzellikler olmuş. Acının içindeyken geleceği görebilmek umutlanabilmek çok zordur ama gücüm arttıkça bunu daha kolay yaptım, inancım artıp umudum yeşerdikçe geçmişteki acının daha zoru ile karşılaştığımda daha dik durabildiğimi gördüm. Sadece şunu bilin , hepsi GEÇECEK...Hayatta hiçbir acı ve zorluk sonsuza kadar süremez..
Siz sadece imtihanda olduğunuzu kabullenip gücünüzü toplarsanız bu süre biraz daha kısalır. Aklınız ruhunuz karmaşadan çıkınca siz de bu elemi kederin içinden çıkabilecek çözüm yollarını görmeye başlayacaksınız. Biraz huzur için umudu ve hayal kurmayı bırakmayın.. Her şey güzel olacak unutmayın.

Sevgiler...
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 591 gün geçti.

Kontraktil koful

Ya hep ya hiç
Kayıtlı Üye
20 Eylül 2014
1.813
3.268
Anneniz yanınıza gelse veya kayınvalideniz çocuklara baksa siz de çalışmaya başlasanız.Hem maddi destek olur ailenize hem de sosyalleşmek size çok iyi gelir.
 

Meyracc

Aktif Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
5 Ağustos 2018
779
1.447
37
Böyle zamanlar geçirdiğimde bana söylenenler özellikle benzer şeyleri yaşayanların anlattıkları içime su serperdi. Dilerim bu anlamda katkımız olur. Öncelikle hayatın içinde bu örnekleri farklı boyut ve şekillerde yaşamayan insan olduğuna inanmıyorum. Çünkü bunun her insana sahip olduklarının önemini, yaşadıklarının değerini, bilmedikleri öğretilerin anlamını kavrayabilmek deneyimledikçe yaşamı güçlenmesini sağlamak için bir algoritma gibi dizilerek yaşatıldığını düşünüyorum. Uzaklara bakmadan dönüp kendi hayatımı izlediğimde ne çok acı ne çok zorluk yaşamışım ama ardından gelen hep ödül gibi güzellikler olmuş. Acının içindeyken geleceği görebilmek umutlanabilmek çok zordur ama gücüm arttıkça bunu daha kolay yaptım, inancım artıp umudum yeşerdikçe geçmişteki acının daha zoru ile karşılaştığımda daha dik durabildiğimi gördüm. Sadece şunu bilin , hepsi GEÇECEK...Hayatta hiçbir acı ve zorluk sonsuza kadar süremez..
Siz sadece imtihanda olduğunuzu kabullenip gücünüzü toplarsanız bu süre biraz daha kısalır. Aklınız ruhunuz karmaşadan çıkınca siz de bu elemi kederin içinden çıkabilecek çözüm yollarını görmeye başlayacaksınız. Biraz huzur için umudu ve hayal kurmayı bırakmayın.. Her şey güzel olacak unutmayın.

Sevgiler...
Tesekkur ederim inşallah 🥰
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 74 gün geçti.