Ben bu konuyu gerçekten çok düşündüm. Annenin yaşı bana göre tek başına yaşayamayacak kadar ileri bir yaş değil. Elbette ona destek olman, ilgilenmen ve gidip gelmen çok doğal ve buna hiçbir zaman karşı çıkmam. Ama aynı evde yaşamamız benim için çok zor bir durum.
Evliliğin ilk yıllarında eşlerin birbirini tanıması, kendi düzenini kurması ve özel alanının olması çok önemli. Aynı evde yaşandığında ne sen ne de ben gerçekten rahat bir özel hayat yaşayabiliriz. Arkadaş çağırmak, istediğimiz gibi vakit geçirmek, romantik bir an yaşamak ya da evin içinde tamamen rahat olmak bile zorlaşır. Bu durum senin için de aynı şekilde geçerli olur.
Ben evliliğin iki kişinin kendi alanını kurduğu bir hayat olması gerektiğini düşünüyorum. Annenle ilgilenmen, destek olman ve yanında olman çok değerli ama aynı evde yaşamak benim kendimi rahat ve güvende hissedebileceğim bir düzen değil.
Eğer beni seviyorsan ve gerçekten bir hayat kurmak istiyorsak, ikimizin de rahat edebileceği bir ortam kurmamız gerektiğini düşünüyorum. Ama sen ısrarla annenin bizimle aynı evde yaşayacağını söylüyorsan, bu durumda benim ihtiyaçlarımın ve hislerimin çok düşünülmediğini hissediyorum. Bu da ister istemez bende sevgi ve ortak bir hayat kurma konusunda soru işareti oluşturuyor.