Kendinden sürekli şüphe etmek

Ema34 .!.:

Merhaba arkadaşlar,

Kendimi bildim bileli kendimden ve diğer insanların bana karşı söyledikleri şeylerden (iyi anlamda) hep şüphe etmişimdir. Biri bana dış görünüşüm hakkında iltifat ettiğinde ona inanmam ve arkasında bir art niyet ararım. İş yerimde de aynı durumla karşılaşıyorum, işimden memnun olduklarını söylediklerinde onları samimi bulmuyorum ve sadece işlerine geldiği için pozitif feedback yaptıklarını düşünüyorum. Artı, hiç bir erkeğin benden hoşlanabileceğine inanamıyorum, ne zaman bir erkek bana yaklaşmak istese, onu hep geri itiyorum (bazen istemeye istemeye onu geri itiyorum, canımı acıtsa bile), çok soğuk davranıyorum veya asık suratlì oluyorum (bazen bunun bilincinde bile olmuyorum, sonradan farkına varıyorum...). Ama bana kötü bir eleştiri yapıldığında, bu eleştiriyi daha kolay kabul ediyorum ve daha az şüpheci yaklaşıyorum. ..

Aranızda benim gibi olan var mı? Sizce bunlar normal düšünceler mi?

Hepinize teşekkúr ederim

Genişletmek için tıkla...

freya_ .!.:

Her şeyin fazlası zarar

Genişletmek için tıkla...

Ema34 .!.:

Merhaba arkadaşlar,

Kendimi bildim bileli kendimden ve diğer insanların bana karşı söyledikleri şeylerden (iyi anlamda) hep şüphe etmişimdir. Biri bana dış görünüşüm hakkında iltifat ettiğinde ona inanmam ve arkasında bir art niyet ararım. İş yerimde de aynı durumla karşılaşıyorum, işimden memnun olduklarını söylediklerinde onları samimi bulmuyorum ve sadece işlerine geldiği için pozitif feedback yaptıklarını düşünüyorum. Artı, hiç bir erkeğin benden hoşlanabileceğine inanamıyorum, ne zaman bir erkek bana yaklaşmak istese, onu hep geri itiyorum (bazen istemeye istemeye onu geri itiyorum, canımı acıtsa bile), çok soğuk davranıyorum veya asık suratlì oluyorum (bazen bunun bilincinde bile olmuyorum, sonradan farkına varıyorum...). Ama bana kötü bir eleştiri yapıldığında, bu eleştiriyi daha kolay kabul ediyorum ve daha az şüpheci yaklaşıyorum. ..

Aranızda benim gibi olan var mı? Sizce bunlar normal düšünceler mi?

Hepinize teşekkúr ederim

Genişletmek için tıkla...

Ema34 .!.:

Merhaba arkadaşlar,

Kendimi bildim bileli kendimden ve diğer insanların bana karşı söyledikleri şeylerden (iyi anlamda) hep şüphe etmişimdir. Biri bana dış görünüşüm hakkında iltifat ettiğinde ona inanmam ve arkasında bir art niyet ararım. İş yerimde de aynı durumla karşılaşıyorum, işimden memnun olduklarını söylediklerinde onları samimi bulmuyorum ve sadece işlerine geldiği için pozitif feedback yaptıklarını düşünüyorum. Artı, hiç bir erkeğin benden hoşlanabileceğine inanamıyorum, ne zaman bir erkek bana yaklaşmak istese, onu hep geri itiyorum (bazen istemeye istemeye onu geri itiyorum, canımı acıtsa bile), çok soğuk davranıyorum veya asık suratlì oluyorum (bazen bunun bilincinde bile olmuyorum, sonradan farkına varıyorum...). Ama bana kötü bir eleştiri yapıldığında, bu eleştiriyi daha kolay kabul ediyorum ve daha az şüpheci yaklaşıyorum. ..

Aranızda benim gibi olan var mı? Sizce bunlar normal düšünceler mi?

Hepinize teşekkúr ederim

Genişletmek için tıkla...

Falan Filan .!.:

Düşünceleriniz normal degil altta yatan gecmisten gelen travmalarınızla ilgili muhtemelen.Profesyonel destek almalısınız.

Genişletmek için tıkla...

my hope .!.:

Özgüveniniz düşük, kendinizle derdiniz var... Eleştiri alınca bunu kabul ediyorsunuz çünkü zaten yeterince kendinize fazlasıyla öz eleştiri yapıyorsunuz.. bunu nerden biliyorsun diye sormayın...bu durum anksiyeteyi de andirdi bana. Başka insanların güzel sözlerine inanmiyorsunuz çünkü kendinize bunları layık görmüyorsunuz. Bu konuda kesinlikle psikolojik destek almalısınız

Genişletmek için tıkla...

Pamukannesi83 .!.:

Bunlar hisler degil. Sizi kendiniz hakkinizda icinizde inandiginiz seyler. Devamli olan biesey ise profesyonel destek alin

Genişletmek için tıkla...

Ema34 .!.:

Merhaba arkadaşlar,

Kendimi bildim bileli kendimden ve diğer insanların bana karşı söyledikleri şeylerden (iyi anlamda) hep şüphe etmişimdir. Biri bana dış görünüşüm hakkında iltifat ettiğinde ona inanmam ve arkasında bir art niyet ararım. İş yerimde de aynı durumla karşılaşıyorum, işimden memnun olduklarını söylediklerinde onları samimi bulmuyorum ve sadece işlerine geldiği için pozitif feedback yaptıklarını düşünüyorum. Artı, hiç bir erkeğin benden hoşlanabileceğine inanamıyorum, ne zaman bir erkek bana yaklaşmak istese, onu hep geri itiyorum (bazen istemeye istemeye onu geri itiyorum, canımı acıtsa bile), çok soğuk davranıyorum veya asık suratlì oluyorum (bazen bunun bilincinde bile olmuyorum, sonradan farkına varıyorum...). Ama bana kötü bir eleştiri yapıldığında, bu eleştiriyi daha kolay kabul ediyorum ve daha az şüpheci yaklaşıyorum. ..

Aranızda benim gibi olan var mı? Sizce bunlar normal düšünceler mi?

Hepinize teşekkúr ederim

Genişletmek için tıkla...

Ema34 .!.:

Siz de mi aynı şeyleri yaşıyorsunuz ?

Genişletmek için tıkla...

Ema34 .!.:

Annem sürekli küfür edip döverdi bizi. Sürekli bir hiç olduğumuzu söylerdi

Genişletmek için tıkla...

Biordanbiburdan .!.:

Kendinizle ilgili birçok kırmızı çizginiz var. Bunları aşmanız gerek..
Bu arada, yetişme tarzınızdan kaynaklanıyor olabilir mi bu durum ?

Genişletmek için tıkla...

my hope .!.:

Çok eleştirel bir aile ortamında büyüdüğünüzü düşünüyorum öyle mi ?

Genişletmek için tıkla...

Gocmenturna .!.:

Çocuklen aileniz sizi çok eleştiriyor mudu? Övgü alıyor muydunuz onlardan hiç

Genişletmek için tıkla...

Ferda ferda .!.:

Sen kendinden şüphe etmiyorsun ki , hep başkalarından şüphe ediyorsun.Bende sandım ki şöyle takıntısı var örnek veriyorum klozet temizliyorsun, yeterince temiz olmadığından hastalık kalacağından şüphe duymak gibi.

Genişletmek için tıkla...