- Katılım
- 27 Temmuz 2024
- Mesajlar
- 154
- Emoji Skoru
- 63
- Puanlar
- 18
- Yaş
- 25
- Konu Sahibi yagmurluhavaaaa
- #1
5 gun once dogum yaptım. Cok pozitif bir hamilelik geçirdim hiçbir sorun sıkıntı yaşamadım şükürler olsun. Annem ve kayınvalidemle yakın oturuyorum fakat hiçbir zaman iç içe dıs dısa yasamadık evde yalnız kalmayı çok seviyorum. Eşimle vakit geçirmeyi vs. 40 gunun benim için zorlayıcı olacagını zaten biliyordum. Ama insan gerçekten yaşamadan bilemezmiş keşke bebeğimi evime getirebilseydim de varsın 40 gun böyle hissetseydim. Solunum sıkıntısından cocugum yogun bakımda enfeksiyonu vardı bitti ne zaman cıkacagı belli değil oksijenden cıkınca saturasyonu dusuyor. Sezeryanla dogum yaptım kızımı her gun 1 saat emzirmeye gidiyorum. Zaten 2 gunu hastanede kaldım. 4 gundur hastaneye gidip geliyorum kaldıgım 2 gundede hep aşağı kata inip cıktım dikişlerimi bile gözüm görmedi. Eve geldim cocugum hastanede o gunun benim için hiçbir tarifi yok iyi olduğumu düşünmüyorum yanımdaki hbir insana tahammulum yok annem ve kayınvalidem evime iş yapmak için geliyor ama haliyle soru soruyolar yardım etmeye geliyolar cunku ben bu halde camasır yılıcak yemek yapıcak durumda zaten değilim ana evimde olduklarında bi sinir hali geliyo kimse bana bişey sormasın etrafımda olmasın birtek eşime sarılıp uyumak istiyorum. Trk huzurlu hissettiğim an orası bebeğim çıkarsa eve geldiğimde ne yapacağım orda bi düzeni oldu sürekli dehşete düşerya insan o duygu içinde buluyorum kendimi kızım hastanede oldugu için mi yoksa lohusalıktan mı bilmiyorum