Yorumlara baktım da şöyle, ilk bi kaç kişi linç ederse arkasından gelenler de linç ediyor. Herkes ne kadar da eşinin kardeşini evlatlık alıp aynı evde yaşayacak kadar hoşgörülüymüş şaşırdım :)
Burda ana ana değil ki. Kim böyle bi sorumlulukla uğraşmak ister ki bi gelin olarak? Yani bi insanın bu sorumluluğu almak istememesi neden bu kadar linçlendi? Bu arada sözüm aynı eve alırdım benle yaşardı asla bırakmazdım diyenlere, diğerlerine değil.
Konu sahibi konuya gelecek olursak, tabiki bekar abileriyle yaşıyorken ve annesi de varken yanınıza alıp beraber yaşamayın kimse böyle bişeye mecbur değil. Ama size bariz bi kötülüğü dokunmamış affedemeyeceğiniz bi durum olmamış, söylediği lafları yaşına verin o daha çocuk. Mesela benim kendi görümcem bana öyle şeyler yaşattı ki çölde su dilense bi bardak su vermem. Ama 14 yaşında olupta bi iki defa cahilce arkamdan konuşmuş olsa bunun dışında başka bişey olmamış olsa asla bilenmezdim, hele ki böyle zor zamanında, anası ana değilse...
Aramalar nasıl azalır demişsiniz aramalar bu kız iyileştikçe azalır, iyileşmesi için de abisinden sevgi şefkat sizden de arkadaşlık ablalık görmesi gerekir. Affedilmeyecek bi şey yapmamış bilenmeyin bu kadar. Evlatlık alın beraber yaşayın siz bakın annelik edin demiyorum, ama sık sık görüşün buluşun sürekli mesajlaşın arayın sorun, plan yapın planınıza dahil edin. Ara sıra kız gecesi yapın. Kendi arkadaş buluşmalarınıza götürün bi kaç defa. Beraber sinemaya gidin yemek yiyin sonra onu evine bırakıp dönün. Kendi kardeşinizle veya yakın arkadaşınızla ne yapardınız onları yapın.
Birden arayın hadi kahve içmeye gel sıkıldım laflarız diyin. Ya da temizlik yapıcam gel yardım et diyin. Bazen dışardan iki döner alıp arayın sana geliyorum diyin. Daha çok arar diye korkmayın siz uzaklaştıkça daha çok arar ilgi çekmek ister.
İhtiyacı olan ilgiye sevgiye doyduğunda herşey düzene girecektir.
Kaynananıza da mesafe koyun faydasız bari gölge etmesin. Ona da laf sokmayı ihmal etmeyin senin yapamadığın anneliği ben yapıyorum diyin bozup bozup atın.