Bu durumu bu kadar normal karşılayabilmenize çok şaşırdım. Kusura bakmayın yazım diliniz bana böyle düşündürdü. Eşinize karşı da bunu hissettirmiş olmalısınız ki etekleri tutuşacağına bu kadar pişkinliğe vurmuş işi. Size cevabı bile o kadar aşağılayıcı ki.
Kendini onunla kıyaslama ne demek? İkinizde durun bir köşede, ben biraz heyecan yaşayıp kararı mı vereceğim mi?
Çocuklarınıza gerekli sevgiyi verdiğiniz, depresyona girmeyip ilginizi esirgemediğiniz yada boşandıktan sonra saçma sapan duygusal ilişkiler yaşamadığınız sürece yuva sandığınız o evdekinden daha mutlu olurlar bence. Kendinize bunu hak görmeyin lütfen, onların güçlü, kararlı ve onurlu bir anneyi örnek almaları ve hayatlarında uygulamaları için gerekeni yapın.
