arkadaslar yorumlarınız için çok teşekkür ederim.
Eşim genel olarak iyi biridir sadece ailesine karsı duruş gösteremeyen abisinin ablasının ve annesinin etkisi altında cok cabuk kalıp sadece onların tarafından düşünen ,beni anlamaya calışmayıp empati yapamayan biri hep onları savunuyor,eleştiriye asla gelemiyor hemen aslında davranısının ne kadar dogru oldugunu ispata gecmeye calısıyor, ben ne hissediyorum dusundugu yok , evliliğim mağlesef psikolojimin iyi olmadıgı bir dönemde gercekleşti ,ve eşimi sevmiyor değilim seviyorum ancak bu ailesine ve bize karsı dik duramaması ,arkamızda olamaması beni irrite ediyor ,sogutuyor ,bir erkek daha dik durabılmelı eşinin yanında olabilmeli diye dusunuyorum ayrıca bilinç altımda hep yanlız kalacak annem için ve ikimiz içinde bu hayattaki tek gercek yakınımız birbirimiz kaldığımız fikri (her nekadar akrabalar olsa da onlarda bir noktadan sonra kendi yollarına bakacaklar) manevi anlamda onun bana ihtiyacı oldugu düşüncesi beni bu konuda daha hassas yapıyor nitekim zaten evliliğimi bu düşünce üzerine yapmıştım ailemiz buyur diyerekten.
Kayınvalidenin yakınında kardesleri , uzakta da olsa üç çocugu var , ben bu noktada eşimin ve annesinin empati yapmasını ,anlamalarını bekledim ,olay sadece bir yerlere annemi goturup getırmek degıl onlar bu konuya bizden daha takık vaziyetteler , kendi annemi dahil ettiğim her yere sanki mecburmusum gibi onun annesini de dahil etmek durumunda kalıyorum ama benım annem onların yaptıkları bir planda dıs kapının mandalı. açıkça niye konusmuyorsun diyen olmuş elbette konuşttum bagırdım cagırdım e tabi onunda yanlız oldugu ıcın annesı bu sefer duygu somurusu yapılıyor :sen boyle degıldın, kötü kalpli oldun vicdanın benım annemı cagırmayınca rahat edicekmi , sen bize misilleme mi yapıyorsun ,böyle mi intikam alacaksın ..vs ben kendimi dinlemekten acaba abartıyor muyum bu durumu dıye dusunmekten alamıyorum
dusuncelerınızı paylaştıgınız için tşler..