Merhaba kızlar, ben de buraya içimi dökmek ve belki benimle benzer şeyler yaşayanlardan fikir almak için yazıyorum.
Yaklaşık 10 aylık evliyim.32 yaşındayım esimle aynı ystayız.Kendi ailemle calsııyorum düsükde olsa maas alıyorum sigortam ödeniyor .yaşım gecşyor cocuk sahibi olmam lazım dedim esimle daha önceden bi vasıtayla tanısmıstık ama olmamıstı gecen senenin basında bi sekilde ben tekrar haber gönderdim görüşmeye basladık belki de hersey bundan dolayı böyle oldu bilemiyorum.Eşimin ailesinin durumuyla kıyaslanınca ben daha rahat, varlıklı bir aileden gelip onun yokluğuna, sıkıntılarına katlandım, yuvamdır dedim her şeye tamam dedim. Evliliğimiz ilk günlerinde esi bana kaba saba davrandıgı icin iliskşye girmekte zorlandım cinsel terapi aldım hala da almaya devam ediyorum esim ya kullandığı psikoloji haplarından dolayı ya da mast bagımlılıgından bosalmakta zorlanıyor ve sucu bana atıyor kendisş benden epey kilolu o yüzden de iliskiye girmekte zorlanıyorum ama ugrasıyorum terapilere gidiyorum platese başladım jinekologa gittim sen vajinusmus degilsin dedi sadece kasılıyorum arada.Bu arada ne balayına gittik ne bisey bana takılan altınlara araba aldık evlendigimzden beri borc ödüyoruz belimizi dogrultamadık esimin ailesi iyi insanlar ama esim yoğun öfkeli stresli
biri.kayınpederle is yapıyolar haliyle kendi ailesiyle de icli dıslıyız.onlara da para veriyoruz .
Cinsel anlamda da ya haplardan dolayı ya stresten "sen beceriksizsin, kadınlığı bilmiyorsun, seks böyle bisey degil" gibi ağır laflar ediyor. Kendi yaşadığı cinsel problemleri ve yetersizlikleri tamamen benim üzerime yıkıp beni suçlu hissettiriyor. İşin garibi, bir yandan “yetmiyorsun" derken bir yandan da sürekli ilişki talep ediyor. İstemeyip gerildiğimde veya modum olmadığında da kızıyor .
Onun burçu yengeç ben akrebim.Dışarı çıktığımızda, ailesinin veya arkadaşlarının yanına gittiğimizde bir bakıyorum aniden değişiyor.Bir gün beni yerin dibine sokup ertesi gün dondurma alarak, bir yerlere götürerek gönül almaya çalışıyor. Tam bir sıcak-soğuk oyunu yani.
Maddi boyuta gelirsek; eşim sıkıştıkça, borçlandıkça benim düğün takılarıma, bileziklerime, çeyreklerime göz dikti. Birer birer hepsi gitti. En son yine bir çeyreğim ve bileziğim gitti. Düğün var deniyor benim birikimimden veriliyor, borç var deniyor benim takılarım bozduruluyor. Şimdi elimde son iki bileziğim kaldı, onları da korumak için kendimce çareler aramaya başladım artık.
Çevremdeki yakınlarım, durumu bilen abiler ablalar eşimi uyardı. "Böyle kız bulamazsın, kız varlıktan gelip senin yokluğunu kabul etti, bu yaptıkların ayıp" dediler. Eşim sıkışınca "psikolojim bozuktu, kafam doluydu" diye çark ediyor ama icraata gelince yine aynı.
Şu an ailemin yanına gitmeyi, kafamı dinlemeyi planlıyorum. İçimde birikmiş o kadar çok şey var ki... Bir yandan ayrılmayı, kendimi bu psikolojik şiddetten kurtarmayı düşünüyorum, bir yandan da emek verdiğim yuva için ne yapacağımı şaşırıyorum.
Benzer süreçlerden geçen, eşinin bu tarz manipülasyonlarına maruz kalan var mı aranızda? Sizce nasıl bir yol izlemeliyim?
